tim knol

Een nieuwe foto

11 juli 2012 | 13:37

De foto die hier links al bijna een jaar stond is een mijn favoriete ooit, gemaakt door Jeroen W Mantel, voor CosmoGirl. Maar er zijn wat rimpels bij gekomen, er is wat haar af, tijd voor een nieuwe. De nieuwe foto is gemaakt door Tim Knol, jawel dé Tim Knol. Hij maakte alle foto’s in ons nieuwe cd-boekje en kwam daarvoor ook een dagje langs in de studio. Tijdens een pauze, even snel tussendoor, schoot hij dit prachtige portret.

Recensie: 3voor12 op Pinkpop

13 juni 2011 | 21:35

Ik heb al eerder commentaar geuit op 3voor12 en dat heeft toen kleine relletjes veroorzaakt, wat deze keer helemaal niet mijn bedoeling is. Ik vind dat 3voor12 vaak puik werk levert en ken bovendien veel aardige mensen die er werken. Dat vooraf.

Ik had me ook voorgenomen de Pinkpopverslaggeving dit jaar gewoon niet te lezen, om ergernis te voorkomen. Maar de Pinkpop-livestream staat nu eenmaal naast de recensies, en door enkele verontwaardigde tweets ontkwam ik er toch niet aan. Negatieve recensies over je eigen band zijn nooit leuk, maar makkelijk weg te lachen. Recensies vol onzin over je favoriete bands zijn eigenlijk veel erger. Maar iedereen mag vinden wat hij wil, natuurlijk, en opbouwende kritiek is zelfs meer dan welkom. De recensies van 3voor12 zijn vaak goed geschreven en soms heel grappig (bijvoorbeeld als het over Coldplay of een andere kutband gaat). Toch vraag ik me een paar dingen af.

Waarom is 3voor12 eigenlijk dé Pinkpop-mediapartner?
Het toch een algemeen bekend vooroordeel dat 3voor12-journalisten houden van moeilijke indierock met gekke instrumenten en onbegrijpelijke teksten, of nog beter: instrumentaal, lekker ontoegankelijk. Live uitgevoerd door verlegen mannen met baarden die niet aan interactie met het publiek doen. Muziek komt uit op vinyl, is alleen verkrijgbaar via obscure labels en in hun vrije tijd maken deze artiesten vage videoclips en akelig moderne schilderijen. Ok, ik overdrijf een tikje.

Maar Pinkpop (het woord verklapt het al een beetje) is voor popmuziek. Je weet wel, catchy liedjes die het grote publiek kent van de radio. Makkelijk mee te zingen, de tekst doet er niet echt toe. Indien uitgevoerd door stadionbands voorzien van enorme lichtshows, vuurwerk en ballonnen. Of in het geval van een poppunkbandje afgewisseld met puberale sekspraatjes en wilde sprongen. Zo’n recensie van All Time Low is natuurlijk grappig, maar je maakt er én de band, én het publiek mee belachelijk. Als je het hele genre niet serieus neemt, schrijf dan niks.

3voor12 op Lowlands snap ik (alternatieve rock), 3voor12 op Noorderslag snap ik (nieuwe muziek), maar waarom is 3voor12 één keer per jaar ineens van de hitparade-pop? Waarom niet de Hitkrant? Sky Radio? Of waarom niet de rest van het jaar ook wat meer Foo Fighters en Hanson op 3voor12?

Waarom recenseren ze niet het optreden maar de artiest?
Als je als journalist naar een festival wordt gestuurd, neem ik aan dat je opdracht luidt: beoordeel de optredens. En niet de bands opzich. Wat me het meest stoort aan 3voor12-recensies, is de schijnbare verbazing over dingen die je al lang van tevoren had kunnen weten. Ja, Plain White T’s heeft geen diepzinnige teksten. Nee, Laura Jansen heeft geen uptempo liedjes zonder piano. De liedjes van Simple Plan lijken inderdaad op elkaar. Dat zijn gewoon feiten die een band maken tot de band die het is.

Ik lees toch ook nergens dat Tim Knol wel erg weinig vuurwerk heeft meegenomen, of dat het zonde is dat Deadmau5 geen gitaarballads speelt. En wat jammer dat Dazzled Kid niet gewoon Nederlands zingt eigenlijk. Dat wíst je toch al! Ik snap dat wat context in je recensie handig is voor mensen die de band niet kennen. Maar bewaar al te obligate observaties over composities, teksten en arrangementen lekker voor de cd-recensie. Vertel mij, als thuisblijver, hoe de show was! Speelde de band strak, zong de zanger zuiver? Keken ze vrolijk, hadden ze er zin in? Vertelden ze leuke grappen, speelden ze gekke covers, was er interactie met het publiek, klommen ze in het decor? Wat was de setlist, werd er geplaybackt, hoe reageerde het publiek? Zoveel te vertellen.

Waarom letten alle recensenten op iets anders?
De recensies zijn zo inconsequent. Als je bij Two Door Cinema Club de ingenieus opgebouwde liedjes prijst, kun je dat bij All Time Low ook doen. Als je het niet erg vindt dat Tim Knol met zijn rug naar het publiek staat, mag je bij White Lies ook niet zeuren over de podiumpresentatie.

De ene recensent is natuurlijk de andere niet, maar er zijn er bijvoorbeeld een paar die blijkbaar enorm veel waarde hechten aan diepzinnige teksten. De realiteit is dat het Pinkpop-publiek alles meezingt wat wel lekker klinkt. Boeiend waar het over gaat. Je bent op een popfestival, geen poëziewedstrijd. En waarom worden Scouting For Girls en Plain White T’s volledig afgeserveerd vanwege de inhoud van hun liedjes, en valt er niemand over de teksten van Go Back To The Zoo? So electric, oehoehoehoe oehoehoehoe oehoehoehoe oehoehoehoe.

Ik hoop dat 3voor12 veel en goed blijft schrijven. Misschien wat mensen aannemen die van Kane of Green Day houden. Of niet. Dan kan ik me volgend jaar tenminste weer lekker ergens over opwinden.

P.S. Kunnen er nog iets meer woordgrappen in de recensies?