radio

Boos over een boot

6 augustus 2018 | 13:03

Gay Pride 2018 Domien BNNVARA

Ik stond dit jaar met een aantal vrienden en BNNVARA-collega’s te genieten van de botenparade tijdens de Pride. Hoewel het voor mij een belangrijk evenement is, voelt het vooral als een feestelijke dag.

Ondanks mijn feeststemming kon niet iedere boot mijn goedkeuring wegdragen. De VVD-boot voelde hypocriet – ze stemden moties voor homo-acceptatie weg en werken de verkrijgbaarheid van PrEP tegen. En ieder jaar is er er een aantal commerciële boten die het imago van hun bedrijf proberen op te poetsen of het gewoon als een leuk personeelsuitje lijken te zien.

En natuurlijk is er ook dit weer een boot vol influencers die je de rest van het jaar nooit meer over LHBTQ-zaken hoort. Jammer omdat het meevaren een mooi statement kan zijn. En zonde omdat meevaren voor bijvoorbeeld voor LHBTQ-jongeren die worstelen met hun geaardheid een geweldige ervaring kan zijn – die ze op deze manier ontnomen wordt door boten vol hetero’s. We nemen nog maar een biertje.

Toen kwam de BNNVARA-boot. Of was de 3FM-boot? Of Frank van der Lende’s boot? Het werd de Bowie-boot genoemd. De wat? Er was gelukkig geen BNNVARA-branding te zien. Ik zeg gelukkig omdat ik me een beetje schaamde. Ik werk met plezier en trots bij BNNVARA en zou het liefst vanaf de kant onze boot willen toejuichen. Een boot vol LHBTQ-jongeren misschien, of asielzoekers, of desnoods niet-hetero medewerkers, presentatoren en kandidaten uit First Dates en Je zal het maar hebben. Maar dan dus wel graag met een LHBT-link.

Hetero’s zijn natúúrlijk welkom op de Pride, op de kade. Liever niet op een boot. Zeker niet met een onbelangrijk thema (Bowie?!), met een presentator die het ongetwijfeld goed bedoelt maar ook vreemde dingen over AIDS op de radio zegt, een boot vol hetero collega’s (en een paar toevallige niet-hetero’s, ok) en ongerelateerde influencers (die vast heel lief zijn en het beste met gays voor hebben), een artiest die niet bepaald bekend staat om hun homovriendelijkheid (Partysquad: “Alle chickies, laat je tieten zien!”) en dat alles eigenlijk vooral ter promotie van een radioshow en een hitlijst (Androgyn Top 10). Zoveel ongepaste en onduidelijke niksigheid en dat op zo’n belangrijke dag die zoveel kan betekenen. En bovendien: waar zijn al deze mensen de rest van het jaar eigenlijk als het over discriminatie of acceptatie gaat? Hoe hebben ze hun plekje op deze boot verdiend? Ik vond het gênant en ik schaamde me heel even voor mijn werkgever.

Ja, leuk natuurlijk dat dat Tim Hofman even met die ene van Stuk TV wilde zoenen voor een viral foto’tje, maar misschien kunnen er nu héél even één dag even géén hetero’s in beeld?! Voor mij is de Pride is meer dan een verkleedfeestje, veel drinken en foute muziek draaien. Waarom durft BNNVARA dat niet te laten zien?

Dark Horse cover op 538

17 mei 2014 | 16:57

We mochten twee liedjes live op radio 538 spelen, waaronder onze eigen versie van Katy Perry’s Dark Horse. Met rapper Double G. Vet!

Ga alsjeblieft geen album maken

2 september 2013 | 09:00

Albums

Ik sprak een bandje, net een single uit, aardig wat views op YouTube, paar keer op 3FM, daarna een beetje stil. Wat waren ze aan het doen? ‘We werken aan album.’ Ah, dus dat blijft nog wel even stil. En een singer-songwriter, tijdje geleden een ep gemaakt, behoorlijk goed ontvangen, niet echt een hit, wel leuke optredens. En nu? ‘Nu een echt album maken.’ Oh, leuk.

Wat kan ik zeggen? Een album maken ís ook leuk. Liedjes schrijven, verzamelen, schrappen, demo’s maken, paar weken preproductie. Een maand lang samen de studio in, helemaal onderdompelen in je eigen muziek. Heel af en toe een stukje lekken op je website, voor de fans. En dan het mooiste: een tastbare cd maken, met een boekje. Leuk, dus.

Maar wat ik eigenlijk wil zeggen is: nee! Doe het niet. Ga alsjeblieft geen album maken. Het is 2013, een album betekent voor de meeste mensen niks meer. Ja, misschien voor tijdschriften en oude mensen. Maar maak je daarvoor muziek? Voor fans betekent een album dit: je favoriete band is al maanden aan het schrijven, en dus niet aan het touren. Dan gaan ze de studio in, maken je lekker met wat stukjes maar niks dat je kan draaien. Het album komt uit, je koopt het meteen de eerste dag. De tweede dag ken je alles uit je hoofd. En dan? Weer maanden wachten op iets nieuws.

Wij maakten vorig jaar een album, precies zoals ik het hierboven beschreef. Een onvergetelijke ervaring. De singles werden lekker opgepikt, hoewel bij we bij single nummer drie wel een remix maakten omdat iedereen de albumversie nu wel kende. Naast singles brachten we ook een clip met een ‘gewoon’ liedje uit. Voor de lol, tussendoor, omdat we mooie beelden hadden. Dat werd een van onze best bekeken video’s op YouTube en live ook een favoriet. De andere liedjes van het album, waar we evenveel van hielden, waar evenveel liefde en energie in zat, bleven een beetje achter. Zelfs fans kennen sommige ‘albumtracks’ niet, omdat het hele concept album ze niks zegt. Spotify? Geen idee. iTunes? Neuh. Cd-speler? Haha. YouTube! Hadden we dan bij alle liedjes clips moeten maken, zoals Marco Borsato in 2004? Natuurlijk, dat op z’n minst. Maar daar gaat het niet om.

Een album is een souvenir. Een pr-moment. Leuk voor muzikanten. Het gaat niet om muziek. En wat willen je fans? Nieuwe liedjes! Niet na maanden, maar wanneer het af is. Dus: maak liedjes. Schrijf iets goeds en neem het mooi op, maar vooral: breng het uit! Sluit jezelf niet op in de studio, laat je niet tegenhouding door de jaarplanning van een label en geef jezelf vrijheid om van je te laten horen wanneer je iets hebt óm te laten horen. ‘Jamaar, ons album is een ervaring, de liedjes horen bijelkaar, de volgorde is belangrijk!’ Fijn, maar ik pik de beste liedjes eruit, zet ze in m’n playlist en die zet ik op shuffle.

Onze plannen zijn op dit moment nog niet zo concreet, maar alleen van dit idee word ik al enthousiast. En dat enthousiasme was afgelopen jaar, toen we na die ene creatieve maand ineens alleen nog maar zaten te wachten of we de playlist haalden, wat vervaagd. Het doet me denken aan vroeger, toen ik iedere week wel een liedje opnam in m’n slaapkamer en het meteen op MySpace zette. Het hoogtepunt van mijn afgelopen week was het moment dat ik een mailtje kreeg van onze zanger met een fantastische demo erin. Het opnemen wordt leuk, het uitbrengen wordt geweldig maar het hoogste hoogtepunt wordt het spelen van een splinternieuw liedje voor een zaal die de hele tekst al kan meezingen. Omdat het al een week op YouTube staat.

Met je hart

6 augustus 2012 | 10:53

Smaken verschillen, zeggen ze. Toch valt dat wel mee als je naar de radio luistert of de hitlijsten bekijkt: de meeste mensen houden van dezelfde muziek. Popmuziek. Pakkende liedjes van rond de drie minuten met een up-tempo beat, een tekst over de liefde en een makkelijk refrein. Dan heb je een hit.

Alleen zijn er zoveel uitzonderingen – liedjes die niet aan deze eisen voldoen en tóch een hit worden – dat het onmogelijk lijkt een hit te voorspellen. Wat zijn jouw lievelingsliedjes, en waarom? Er zijn vast genoeg liedjes die al je favoriete ingrediënten bevatten bevatten en waar je toch geen hol aan vindt. Ik val zelf heel erg op teksten. Emotionele, directe, goed lopende songteksten. Liefst met een opvallend zinnetje erin. Iets dat je op een shirt kan laten printen (of zoals vroeger: in je msn-naam zetten).

Lees verder…