marketing

1 jaar Patreon: dit zou ik nu anders doen

1 augustus 2019 | 15:15

Bram de Wijs Patreon

In juli 2018 besloot ik na héél veel wikken en wegen een Patreon-pagina aan te maken. Via Patreon kunnen je ‘fans’ (of in mijn geval: kijkers) je financieel steunen met een maandelijks bedrag. In ruil daarvoor krijgen ze dan soms extra’s.

Waarom ik Patreon graag wilde proberen:

  • De inkomsten uit YouTube via advertenties zijn minimaal (ca. €1 per 1000 views).
  • Zeker omdat YouTube mijn video’s vaak niet geschikt acht voor adverteerders (wanneer ik bijvoorbeeld het woord ‘gay’ gebruik in de beschrijving). Meer onafhankelijk zijn van YouTube als platform was een belangrijk doel.
  • Commerciële samenwerkingen (gesponsorde video’s – die vaak wél veel geld opleveren) bevielen me vaak niet (ik draag geen horloges, wil geen energiedrank promoten, hoef niet naar een technofeestje).
  • Ik werk part-time bij BNNVARA en heb er altijd naast gefreelancet, maar dit kost eigenlijk altijd meer tijd dan ik wilde. Extra inkomen zou ervoor zorgen dat ik freelance-klusjes waar ik geen zin in had onbezorgd kon afzeggen. Daarnaast wilde ik graag investeren in nieuwe camera-apparatuur.

Waarom ik twijfelde over het aanmaken van een Patreon:

  • Het ‘bedelen’ om geld voelt niet prettig. Ik heb eerder een crowdfundingproject gedaan, wat ik aanvankelijk ook ongemakkelijk vond, maar daar kreeg je gewoon een fysieke cd voor terug. Ik vond het vragen om een bijdrage, puur voor mij als videomaker een hoge drempel.
  • Patreon in Nederland nog niet heel bekend en heeft alleen creditcard en PayPal als betaalmogelijkheid, voor veel Nederlanders een bezwaar.
  • Patreon is opnieuw een tussenpartij, die net als YouTube verdient aan mijn inkomsten. Dus ben ik wederom niet helemaal onafhankelijk.

Team Kijk maar even

Uiteindelijk besloot ik er gewoon in te duiken en ik lanceerde ik op 14 juli 2018 mijn Patreon-pagina met een filmpje. Daarin legde ik uit wie ik ben, wat ik maak, wat Patreon is, waarom ik Patreon wilde proberen en wat je als patron kan verwachten. Ik verzon ‘Team Kijk maar even’ om een community-gevoel te creëeren en ook om een beetje van de verwarrende term ‘patron’ af te komen.

Nu ik het filmpje een jaar later opnieuw bekijk zou ik twee aantal dingen die ik nu anders zou doen:

  • De toon is me iets teveel een verkooppraatje. Niet vergelijkbaar met mijn normale video’s.
  • Ik zou nu minder nadruk leggen op de extra’s die je als patron ontvang (stickers, naamsvermelding, extra video’s) en veel meer benoemen dat je vooral patron moet worden als je me graag wil steunen omdat je geniet van m’n video’s. Dit had druk voorkomen bij mij en teleurstelling bij patrons.

Beloningen

Ik stelde drie ‘tiers’ in (weer zo’n onbekende Engelse term, die ik omdoopte naar levels):

  • Level 1, $1: Welkom bij Team Kijk maar even!
  • Level 2, $3: Extra content, previews van nieuwe blogs.
  • Level 3 $5: Stickers, invloed op video’s, korting op merch.

Patreon bijdragen Bram de Wijs

Het liep meteen als een trein: binnen een week hadden zich al 50 mensen aangemeld en aan het eind van de maand had ik al 85 patrons – veel meer dan ik had verwacht. De gêne die ik had gevoeld voor het vragen om geld was nergens voor nodig: veel mensen lieten weten dat ze zo van mijn video’s genoten, dat ze blij waren eindelijk iets te kunnen teruggeven.

Een van de beloofde ’beloningen’ besloot ik gaandeweg te schrappen: het noemen van nieuwe patrons in video’s. Dit bleek een administratieve nachtmerrie: soms komt een video die eerder is gefilmd pas later online, soms vergat ik het te filmen – ik raakte het overzicht snel kwijt. Bovendien bleek dat niet iedereen er op zat te wachten om genoemd te worden.

Inmiddels heb ik 147 patrons die samen maandelijks $388 doneren. De meeste mensen kiezen voor de middenweg: $3. Een handjevol mensen geeft meer dan ‘nodig’: $10 of zelfs $20.

Hoe groeide ik van 50 naar 147?

Ik bleef mensen werven door Patreon af en toe te noemen in m’n video’s. Niet iedere keer en zeker niet té uitgebreid. Altijd met een duidelijke uitleg: waaróm zou je mij geld geven? Wat heb jij er aan als kijker? En ik benadrukte steeds dat doneren niet verplicht is: je mag gewoon vrolijk gratis mijn video’s blijven kijken. Het promoten van Patreon op andere social media doe ik nauwelijks: mijn Twitter- en Instagramvolgers hebben vaak niet veel te maken met mijn video’s.

Later heb ik een mini-commercial van ca. 10 seconden gemaakt die ik kan invoegen in m’n vlogs waarin ik heel kort vertel dat deze video mede mogelijk wordt gemaakt door Team Kijk maar even. Hoewel ik deze niet te vaak wil inzetten om irritatie te voorkomen, merk ik ook de de boodschap pas na veel herhaling echt goed aankomt. Na iedere video waarin de commercial verwerkt zit, zie ik weer een kleine groei van m’n Patreon.

Groei Patreon Bram de Wijs

Wie zijn die mensen?

De vraag die ik vaak krijg is: wie zijn die mensen dan?! Voornamelijk mensen die ik niet persoonlijk ken, dus veel weet ik niet over ze. Er zitten ook een paar vrienden en familieleden bij die het leuk vinden om me te steunen, maar die zijn zeker in de minderheid. Gelukkig, want daar voel ik me toch een beetje ongemakkelijk bij. Als ik in de kroeg een rondje geef, wil ik niet het grapje horen: ‘Ik betaal eigenlijk via Patreon m’n eigen biertje!’.

97% van de patrons woont in Nederland, verder komen er onder andere mensen uit België, Duitsland, Zwitserland, Amerika en Engeland.

En wat willen ze van me?

Het lastigste bleek om erachter te komen wat m’n patrons eigenlijk verwachten. Hoezeer zijn ze patron geworden voor de tegenprestaties? Verwachten ze iedere week een extra video van hoge kwaliteit? En vinden ze het dan vervelend als die video later alsnog openbaar wordt? Willen ze foto’s zien van opnames, blogs lezen over de totstandkoming van een video?

Bonusvideo's

Ik probeerde van alles, stelde soms letterlijk bovenstaande vragen maar kreeg vaak weinig respons. Ik maakte in een jaar 15 bonusvideo’s speciaal voor Team Kijk maar even. Bijvoorbeeld een kijkje achter de schermen bij de opnames van Gaytalk, mijn complete, ongemonteerde interview met Erwin Olaf, bonusvragen uit een Q&A en bloopers van de hamburgertest. Geen groot kijkcijfersucces: er keken tussen de 8-25 patrons naar (terwijl er ca. 100 ‘recht’ hebben op bonusmateriaal).

Daarnaast kregen patrons soms de primeur van een nieuwe video, zoals de kerst-vlogquiz met Matijn en Dook. Deze week konden $3+ patrons alvast al mijn vakantievlogs bingen voordat ze openbaar online kwamen. Daar maakten ca. 50 mensen gebruik van.

Die relatief lage kijkcijfers stelden me aanvankelijk teleur, want ook een bonusvideo filmen en monteren kost tijd. Maar meerdere patrons gaven aan dat ze me helemaal niet steunen vanwege het bonusmateriaal maar omdat ze m’n normale vlogs graag kijken. Ze hoeven niet per se een tegenprestatie voor hun donatie. In dat licht zijn de lage kijkcijfers dus iets positiefs.

Kijk maar even podcast

Podcast

Het zette me wel aan het denken: ik moest eigenlijk iets maken voor Team Kijk maar even dat niet veel tijd kost om te maken, maar wel leuk is om te krijgen. Zo kwam ik op de podcast, die ca. 2 keer per maand verschijnt voor alle $3+ patrons.

In de podcast vertel ik zonder voorbereiding of montage wat over mijn week, geef ik updates over dingen die in video’s te zien waren en bazel ik wat over zaken die me bezighouden. Ik maakte ook podcast-versies van sommige video’s die zich daar goed voor leenden, zoals de Gaytalk, een Q&A over homoseksualiteit en mijn eerste Tinder-video. In die video’s benoem ik dat er ook een podcast-versie beschikbaar is voor patrons.

Stiekeme luisteraars

De podcasts blijken populair: de eerste drie afleveringen zijn per stuk nu 1000 keer beluisterd en de meest recente 750. Veel meer luisteraars dan er patrons zijn dus – daar lijkt iets mis te gaan. Om het beluisteren laagdrempelig te maken, is de podcast namelijk openbaar beschikbaar in alle podcastapps. Ik richt me in de podast wel expliciet tot Team Kijk maar even en vraag ‘stiekeme’ meeluisteraars altijd om te overwegen om zich aan te sluiten. Ook dit levert steevast een paar nieuwe patrons op. Behalve een leuke, niet ardbeidsintensieve bonus, werkt het dus ook meteen als reclame voor mijn Patreon-pagina.

 

Zonnebril

Zonnebril

Om te vieren dat ik 1 jaar Patreon had wilde ik iets doen om mijn ‘grootaandeelhouders’ te bedanken. Dus bestelde ik zonnebrillen met mijn logo erop, ansichtkaarten met een zomerse foto en stuurde deze op naar iedereen die $5 of meer doneert. Alle andere patrons krijgen 50% korting op de zonnebril. Bovendien kreeg iedereen die $3 geeft een kaartje van me. Hoewel ik wederom van lang niet iedereen een reactie ontving, kreeg ik uit de reacties het gevoel dat zo’n tastbaar cadeautje wel werd gewaardeerd. Overigens kostte het opsturen en de administratie daarbij natuurlijk ook een hoop tijd.

Cadeautje voor patrons

Vertrekkende patrons

Iedere maand vertrokken er ook patrons. Soms omdat hun creditcard ineens werd geweigerd en ze niet bereikbaar waren om dit recht te zetten. En soms omdat ze hun ‘lidmaatschap’ actief opzegden. In totaal vertrokken er in een jaar 34 mensen.

Waarom gingen ze weg?

Bij het opzeggen kun je een zogeheten (anonieme) ’exit survey’ invullen met een aantal voorgeprogrammeerde opties. De meeste genoemde: ‘My fincancial situation changed’ en ‘I only intended to pledge for a limited time’. Prima redenen natuurlijk, maar er vertrokken ook drie mensen met als reden ‘The creator wasn’t engaging like I expected.’ Vervelend om te horen en jammer dat deze mensen me niet eerder een persoonlijk berichtje hebben gestuurd.

Eén persoon vertrok met de pijnlijkste reden: ‘The creator didn’t deliver rewards as promised.’ Hier schrok ik echt van, ook omdat dit mij bij Patreon in een kwaad daglicht zet. Het bleek echter te gaan om een patron van Level 1 ($1) – waar helemaal geen tegenprestatie bij beloofd is. Die had het waarschijnlijk niet helemaal goed begrepen – alsnog jammer natuurlijk.

Vertrekkende patrons

Vergelijkend onderzoek

De vertrekkende patrons deden me altijd wel even twijfelen aan mezelf. Ben ik wel dankbaar genoeg? Geef ik genoeg terug? Is het wel leuk om mij te steunen? Om wat vergelijkingsmateriaal te hebben, besloot ik zelf ook een aantal podcast- en YouTube-creators te gaan steunen. (Tips zijn welkom – het is best lastig om succesvolle Nederlands Patreons te vinden.) Hieruit kon ik wel snel de conclusie trekken dat ik bovengemiddeld actief ben.

Belangrijker dan meer bonusmateriaal produceren is dat ik zorg dat het superduidelijk is waar je als patron aan begint: je moet me vooral steunen omdat je me wîl steunen en niet voor de tegenprestaties. Hier probeer ik me in de communicatie in video’s al meer op te richten.

Daarnaast wil ik nadenken over een nieuwe ’tier’ (een soort super-eindbaas-level) voor mensen die graag meer dan $5 willen geven. Dat zijn er nu nog maar 4, maar ik zie op andere Patreon-pagina’s dat het zin heeft om je superfans hun superfanschap ook te kunnen laten uiten.

Social Blade abonnees

Doel

Voorlopig gaat het de goede kant op: mijn views op YouTube stijgen, m’n abonnee-aantal stijgt en het aantal patrons stijgt. Niet snel, maar dat vind ik goed – beter langzaam bouwen aan een loyale ‘fanbase’. $380 is een mooi bedrag waarmee je echt wel wat kan. Het extra geld heb ik afgelopen jaar besteed aan een nieuwe camera, speld-microfoons, een nieuwe lens, een onderwatercamera en drone-accessoires. Daarnaast gaf het me, zoals ik hoopte, de ruimte om freelance-klusjes en oninteressante samenwerkingen af te zeggen.

Een volgend doel is de advertenties helemaal uitzetten op m’n kanaal en het ultieme doel zou natuurlijk zijn om volledig te kunnen leven van de Patreon-inkomsten. Maar dat blijft voorlopig nog toekomstmuziek.

Ga alsjeblieft geen album maken – de evaluatie

23 oktober 2014 | 16:23

Zes singles Only Seven Left

En Bram, was dat nou een goed idee, geen album maken maar iedere maand een single uitbrengen?
Een jaar geleden gaf ik beginnende bands het vriendelijke doch dringende advies om vooral geen album te gaan maken. In het kort: het album (en de cd al helemaal) is voor veel luisteraars een verouderd medium, het is pr-technisch onhandig om voor studiotijd weken van de aardbodem te verdwijnen en het kan zowel creatief als qua marketing goed zijn om een constante stroom van muziek aan te bieden, het hele jaar door.

Daar waren cd-winkels, (oudere) artiesten en (nog oudere) muziekliefhebbers het natuurlijk niet mee eens. Toch bleef ik er in geloven, gesterkt door mooie stukken van Bob Lefsetz, eigen ervaringen en reacties van onze fans. Dus we gingen het doen: in januari verstuurden we een persbericht met de kop Only Seven Left gaat de studio in om géén album te maken. 2014 werd voor ons een druk, muzikaal én duur jaar.

Wat gingen jullie dan precies doen?
We beloofden maandelijks een nieuw liedje, met videoclip. Maar we werkten niet vooruit: we konden bij wijze van spreken op maandag een liedje schrijven, het op woensdag opnemen en op vrijdag uitbrengen. YouTube speelde een centrale rol in het plan, maar de muziek kwam natuurlijk ook uit op iTunes en Spotify. Het idee was om in december een verzamel-album te maken met alle nieuwe liedjes .

En, lukte dat?
In januari, februari, maart, april en mei kwamen er nieuwe liedjes. Bovendien maakten we van ieder liedje een akoestische versie en een poppunkversie. En we maakten iedere week een video (videodagboeken, covers, challenges). Tussendoor deden we ook nog een tour in Duitsland en een paar shows in Nederland.

Klinkt als verschrikkelijk veel werk.
Ja. Dat viel een beetje tegen. Het is natuurlijk fantastisch om constant bezig te zijn met muziek: er moest geschreven worden, opgenomen, gemixt. Een leuke dagtaak, maar lastig te combineren met school en werk. Na het liedje van mei was de energie en inspiratie even op. In juni kwam er geen nieuw liedje – deels vanwege de zomervakantie en deels omdat we niet iets wilden uitbrengen waar we niet 100% achter stonden. In oktober was er nog een nieuw liedje, en in december komt het zevende. Het laatste. Ooit.

Oh, beviel het zo slecht dat jullie nu maar uit elkaar gaan?
Nee, dat staat er los van. Het experiment beviel goed: het was te gek om iedere maand met een andere producer aan de slag te gaan en het was leuk om fans iedere maand iets tofs te kunnen bieden. Ik vind dat we onze beste liedjes ooit hebben gemaakt dit jaar, en ik ben ook heel trots op alle clips en andere video’s. Bovendien ben ik onwijs blij dat we op het laatste moment nog producer Martin Beusker ontmoetten, met wie we de laatste vier liedjes hebben gedaan. Zo’n muzikale en persoonlijke klik is best bijzonder en het was geweldig om met hem steeds een dag in de studio helemaal te freaken op één song.

Is 1 keer per maand te vaak?
Niet als je er full time mee bezig kan zijn, altijd een studio tot je beschikking hebt en een ruime stapel demo’s hebt waar je uit kan kiezen. Voor fans kan het eigenlijk niet vaak genoeg. Radio en pers had er wat meer moeite mee: heb je Only Seven Left weer met een nieuw liedje hoor. Daar hadden we rekening mee gehouden, na de eerste is het nieuwtje er natuurlijk wel vanaf. Dit jaar was voor de fans, niet voor de radio. En opmerkelijk genoeg bleek onze aanpak wél aan te slaan bij clipzenders als MTV en XITE, die bijna alle clips veel hebben gedraaid. Stonden we gisteren ineens op de rode loper bij de MTV EMA’s preparty.

Only Seven Left MTV EMA's preparty

En wat kost dat nou?
Veel. Meer dan we hadden gedacht. Natuurlijk hadden we in december een gedetailleerde begroting moeten maken, maar in ons enthousiasme over de eerste release zagen we dat even over het hoofd. Wat kost een liedje opnemen, mixen en masteren? Al snel €1000-2000, afhankelijk van je producer, studio en onderhandelskills. Dan is het uiteraard goedkoper om er gelijk 12 te doen: als je dan tóch die drumsound voor elkaar hebt…

Dure grap. Toch niet haalbaar voor een beginnende bandje?
Voor een singer-songwriter of een beginnend bandje kan het vast wel wat goedkoper, maar wij wilden geen muziek afleveren met een lager niveau dan ons eerdere werk, zowel qua songwriting als productie. De covers en alternatieve versies nam zanger Bjørgen zelf thuis op en kostten dus niks.

En een videoclip?
Onze duurste was €2000 en de goedkoopste €0. Dat hoeft dus het probleem niet te zijn: een opvallend idee is honderd keer belangrijker dan een technisch perfecte clip. Verder maak je kosten voor de digitale distributie (een single met bonustracks geldt bij CD Baby helaas meteen als album – $50 ipv $13), maar dat verdienden we vrij snel weer terug.

Ja, jullie liepen binnen?
Dat niet. De digitale sales gingen boven verwachting (zeker als je bedenkt dat je de liedjes ook gratis op Soundcloud kon downloaden): van Tonight verkochten we bijna 1000 downloads. YouTube-advertenties leverden een paar honderd euro op, en als het goed is leverde de hele aanpak natuurlijk een bijdrage aan de ticketsales van de tour. Maar eerlijk is eerlijk: noch in de analoge wereld, noch in de digitale wereld was dit ons meest succesvolle jaar. De YouTube-views verdubbelden weliswaar, maar werden verdeeld over veel meer video’s. Het aantal abonnees steeg ook snel – dat was zeer waardevol geweest als we niet over twee maanden uit elkaar gingen.

En nu gaan jullie tóch een album maken?!
Jep. Dat was stiekem gelijk al het plan, want mijn blog was geen kruistocht tegen het album op zich, maar veel meer tegen de ouderwetse studio-cd-tour-cyclus die veel bands hanteren, simpelweg omdat ze denken dat het zo hoort.

Dus wat raad je andere bands aan?
Probeer dit, iedere maand een nieuw liedje met video. En hou het vol: wij merkten dat het ‘grote’ publiek eigenlijk pas na liedje vijf doorhad waar we mee bezig waren. Let op je budget. En neem steeds twee of drie nummers tegelijk op, zodat je genoeg tijd overhoudt voor de promotie ervan, voor optredens, voor het schrijven van nieuwe liedjes, het maken van bijzondere clips en de rest van je leven. Hoewel dat laatste best even kan wachten.

Nog meer ongevraagd advies?
Ja! Bestel nu onze allerlaatste cd, beschikbaar in drie verschillende pakketten!

Only Seven Left- The Final Album

Het eerste videodagboek ging per post op VHS van fan naar fan

24 juli 2013 | 17:06

Ik kreeg laatst een berichtje van iemand die zei: je moet deze video van band X eens kijken, precies nagemaakt van jullie videodagboeken! Soms is dat irritant, als iemand iets namaakt waar je bloed, zweet en tranen (nouja, wel veel tijd) in hebt gestoken. Maar als het over de videodagboeken van Only Seven Left gaat ben ik niet zo moeilijk. Bands van Nederland: steel ons format, onze stijl, onze alles! Wordt het vast beter van.

Marketing?
Met ruim 1,4 miljoen views en 163 uploads kan ik wel zeggen dat ons YouTube-kanaal redelijk succesvol is. Maar het gaat ons niet eens om de cijfers: we merken dat de videodagboeken vanaf dag 1 veel voor ons doen. Het eerste is al zes jaar oud en het introduceerde de band, de muziek, de gezichten, de karakters. Nog steeds filmen we álles wat we samen doen, en nog steeds maakt het veel reacties los. Ik ken mensen die onze liedjes verschrikkelijk vinden, maar graag de videodagboeken kijken (heb je verder weinig aan natuurlijk, maar het zegt iets). Verklaart wel het dilemma dat ik hier al eens beschreef: de livestukjes zijn standaard het slechtst bekeken in iedere video.

Only Seven Left Indonesië diner

Ik maakte dat eerste videodagboek voor de gein, omdat ik een camera van school kon lenen. Nog steeds zit er niet echt een sterke marketinggedachte achter, hoewel je soms wat gesponsorde kleding of apparatuur ziet langskomen. We maken de video’s voor onszelf. De foto hierboven bewijst dat: we waren bijeen om het nieuwe Indonesië-videodagboek te kijken, mét versgekookte nasi goreng en echte Bintangs van de toko (niet afgebeeld).

Overdreven
Inmiddels zijn er zoals gezegd veel bands die leuke achter-de-schermen-video’s maken, maar om eerlijk te zijn zie ik nog steeds weinig échte kwaliteit (behalve bij Destine, die een tijdje heel consequent een geweldige serie maakten). Onze Indonesië-serie gaat ook ver: we huurden een professionele cameraman in om álles vast te leggen, lieten een speciaal logo ontwerpen, Bjørgen maakte leadermuziek en schrijft de ondertiteling en ik spendeer makkelijk drie volle werkdagen aan de montage. Per aflevering.

Een stukje geschiedenis
Een vaak terugkomende vraag in iedere video is: ‘Waar zijn we nou?’ – een beetje de essentie van het verhaal natuurlijk. Die vraag kom uit de allereerste videoverslagen van een band die ik ooit zag: van de Travoltas, in 2001 ongeveer. Er was inderdaad nog lang geen YouTube, dus hoe ging dat dan? Er was een videoband, met een aantal ongemonteerde stukjes film erop, die via de post van fan naar fan ging. Écht gebeurd. De Travoltas zaten altijd op Hawaï of in Calfornië, of backstage in OCJ De Wissel in Mill, dus dat was hun antwoord op die vraag.

Cash & Carlo
Het meest originele antwoord komt echter van Nils, gitarist bij mijn vorige band Wagtale. Ik vroeg hem op camera: ‘Waar zijn we nou?’ Hij antwoordde bijdehand: ‘Backstage bij Cash & Carlo.’ Een stom spelprogramma op RTL4 waar je als punkrockband natuurlijk nooit terecht komt. Het werd een klassieker dus die hoor je ook nog wel eens terugkomen in de Only Seven Left-videodagboeken, zoals toen we op een hele vroege zaterdagochtend met een kater bij kinderprogramma Zapp Live moesten spelen. Ik vroeg geluidsman Sander: ‘Waar zijn we nou?’ En terwijl hij zei: ‘Backstage bij Cash & Carlo’, keken we elkaar aan en dachten: nou, het scheelt niet veel vandaag! Only Seven Left heeft ook een eigen klassieker geproduceerd: ‘Dit is de mooiste dag van m’n leeeeven!’ En dat is bij ons best vaak.

Niels Aalberts doet het zo (1): het geheim van Best Kept Secret

28 juni 2013 | 01:04

Niels Aalberts, aka EHPO doet naast het management van Only Seven Left de marketing van Best Kept Secret Festival. Ik ken hem van zijn blog, waar hij sinds vijf jaar blogt over en voor muzikanten. Niels stopt ermee, maar zijn site blijft een gigantische bron van inspiratie en motivatie. Zijn laatste post gaat over een mooi hoogtepunt: een uitverkochte eerste editie van Best Kept Secret Festival. Ik vond het jammer dat er op z’n blog weinig te lezen was over het achter-de-schermen marketingverhaal van het festival.

Niels, Bram, JochemJe moedigt artiesten altijd aan om álles te delen: van je eerste demo tot het feestje als er een hit wordt gescoord, en daarna ook de strategie om tot die hit te komen. Bij Best Kept Secret mocht er zelfs niemand een foto van het terrein posten voor het open was. Vond je het lastig om je mond te houden?
“Niet echt, want ik was er simpelweg te druk voor. Tegelijkertijd wil ik er graag alles en meer over delen, maar zoals je zelf al zegt is dat woord secret in de naam heel leidend voor onze marketingaanpak (ik deed dit alles samen met Jochem).”

Wat is het idee achter die geheimzinnigheid?
“Verrassing, spanning en niet teveel zeggen vormen de crux. Daarom kost het me weinig moeite niet veel over de aanpak rond BKS los te laten, hoezeer dat ook haaks staat op ‘het EHPO-beleid’. Komt nog bij dat ik van plan ben in elk geval de 2014-editie ook nog te doen en de concurrentie meekijkt. Die blijf ik graag een stapje voor. In eerste instantie deden we kleine dingetjes om te verrassen en te spelen met verwachtingen, maar dat bleek goed te werken en ons publiek heel leuk te vinden. Dat hebben we daarom flink doorgezet. Bij een festival zijn een aantal dingen voor bezoekers en publiek ‘hoofdprijzen’, dus ook in de marketing: nieuwe namen, het blokkenschema, hoe het terrein eruit ziet. BKS draait om muziek, muziek, muziek, op een mooi terrein, met goed eten. En om ons publiek. Die wilden we dan ook het terrein als eerste laten zien en ervaren, niet op een blog, in een krant of tijdschrift.”

Lees verder…