eten

Ik heb een garnalensandwich van een tankstation gegeten

17 februari 2014 | 11:32

IMG_3632 IMG_3652 IMG_3651

Living on the edge, ik weet het.

Na een lange draai-avond in Antwerpen voor onze nieuwe videoclip, zoefden we in de bandbus door het donker. We waren geëindigd op een luguber industrieterrein in de haven. Heel mooi op beeld, maar precies zo’n plek waar je niet dood gevonden wil worden maar waar in Dexter voortdurend mensen dood worden gevonden.

Jochem lag languit op de achterbank te slapen, Bjørgen speelde op z’n iPhone de muziek via de autoradio en cameraman Robin en ik bekeken de vers geschoten beelden op mijn laptop. Er heerste een vredige rust (totale uitputting) tot we bij het tankstation kwamen. Het Tankstation, mag ik wel schrijven.

Het leek een doodgewone BP. Met zo’n smerige buiten-wc, kleffe broodjes, te dure sapjes, hard geworden gehaktstaven – iedere tourende band kent ze wel. Wij hebben een paar favoriete tankstations. Zo zijn er met verse broodjes, of met een Burger King tien meter verderop. Of een wc met muren bekleed als gras waar het altijd fris ruikt. Ik weet inmiddels ook waar ze wel en geen Jawbreakers verkopen.

02_M_S_B_Foodhall-A840x630

Maar wat we vanavond aantroffen hadden we nog nooit gezien. We stapten in ietwat versufte toestand de bus uit, liepen hongerig en nietsvermoedend het felverlichte tankstation binnen. Een fata morgana? Overal eten. Vérs eten. Salades, pasta’s, pasteitjes. Chocola in alle smaken. Kasten vol koekjes en schappen vol sappen tot aan de horizon. Verse koffie en honderd soorten thee. En: kleffe sandwiches die er fantastisch uitzagen, alsof ze niet van karton waren. We bevonden ons in een BP met Marks & Spencer Food.

Ik nam een appelsap en een sandwich met dikke garnalen erop. Bjørgen waarschuwde dat vis eten bij een tankstation wel erg yolo was, maar ik besloot dat er in deze voedselhemel geen wolkje aan de lucht kon zijn.

Ik rekende af bij een strontchagrijnige man in een lelijke polo en een harige onderkin. Gelukkig, toch nog een beetje die authentieke tankstation experience.

Ik heb een mi cuit gegeten

4 februari 2014 | 23:44

Heren Spyker en heer Schermer

En het was de hemel.

De mi cuit was het dessert (dus au chocolat) van een verrassingsmenu bij de Heren Spyker, een restaurant met nieuwe chefs in Hilversum. Ik was met Jesse onderweg naar een eenvoudig visje bij Da Familia, maar dinsdagavond is blijkbaar geen avond om te koken dus stonden we voor een dichte deur. Bij de Heren Spyker was het ook rustig maar we konden er eten. Ik kreeg heilbot met vergeten groenten en eend met vergeten groenten. En toe die fantastische mi cuit au chocolat met ijs en stoofpeer en sabayon van witte chocolade. Een soort chocoladetaartje dat van binnen niet helemaal gaar is, waardoor de warme chocolade als een goddelijke saus gretig naar buiten gulpt.

Volgende keer drie keer de mi cuit, alstublieft. Vergeet de groenten maar.

Maar er komt geen volgende keer want ik zat niet lekker. Niet door de stoel maar door de bediening. Ik kan niet tegen die stijve toestand waar je vaak mee opgezadeld wordt bij lekker eten. M’n jas aannemen ok, ok, doe maar dan. Maar dan een glaasje water tergend langzaam inschenken alsof het je duurste wijn is en consequent u blijven zeggen terwijl ik al lang op je ben overgegaan – ik word er nerveus van.

En ik erger me kapot. Aan mezelf. Want ik ga wanhopig die stijfheid proberen te doorbreken. Onderuitgezakt zitten met m’n riem los. Stomme grapjes maken. Met volle mond vragen hoe je miekwie spelt. Zeggen dat ze de vergeten groeten niet bepaald vergeten waren. Informeren of ze nou van alle klanten moet onthouden welke jas ze aanhebben. Jesse zit ondertussen half dood te gaan van schaamte en mevrouw de serveerster blijft beleefd lachen zonder iets te zeggen. Tot ik uiteindelijk een glas omgooi, m’n vork per ongeluk door de hele zaak katapulteer, me luidruchtig verslik in een slok water en de servet in de fik zet met het waxinelichtje. Zo, het ijs is gebroken. Ik geef wat extra fooi en eet voortaan wel thuis op dinsdag.

Food video’s voor Best Kept Secret

13 juni 2013 | 12:39

Voor Best Kept Secret Festival mochten cameraman Robin en ik op pad om vier van de cateraars te filmen. Het festival kiest voor lekker en bewust eten, en daar bleken hele gepassioneerde mensen achter te zitten. Hoogtepunt was ons tripje naar Zeeland voor de scheermessen en kreeft van Zijpe Stijl. Maar ook de soep was onovertroffen en in het filmpje van Pomm’s zie je me genieten van een biologisch frietje. Ik deed de montage en samen met Robin de regie. Wederom een uiterst soepele samenwerking!

Pizza met chocoladesaus

17 december 2012 | 12:46

Doordat ik plotseling nogal veel vrije tijd had, ondekte ik de tv-zender 24Kitchen. Dat is precies wat je denkt: een digitaal kanaal met non-stop kookprogramma’s. De hele dag. En nacht. Aan één stuk door. Saai? Totaal niet! Verslavend? Ehm… een beetje.

Ik kan een aardig eitje bakken, maar verder interesseert het me eigenlijk geen reet wat het verschil is tussen blancheren en pocheren. Koken zit wel in mijn bloed: absolute ster van 24Kitchen Rudolph (u kent hem wel, met die vrolijke blonde stekels) had ooit les van Cas Spijkers, en die was weer in de leer bij mijn opa. Rudolph kan alles: van zwanensoezen tot complete viergangendiners tot de ingewikkeldste taarten – geen probleem. Hij flanst het moeiteloos en met een vrolijke zachte g in elkaar. Ik wil een geur-tv speciaal voor Rudolph.

Lees verder…