coming out

Coming out

11 september 2014 | 23:21

Bram in 2002
In 2000 had ik een wenkbrauwpiercig en een vette zonnebril

(Ik deed dit interview op Coming Out Day voor een blog die het vervolgens niet plaatste. NOU DAN DOE IK HET TOCH ZELF!!)

Hoe ben jij uit de kast gekomen? Vond je dit moeilijk?
Ik ben bij m’n ouders eigenlijk nooit officieel uit de kast gekomen, zo van: ik moet jullie wat vertellen. Rond m’n 16e was ik ontzettend verliefd geworden op m’n beste vriend, en toen hij verkering kreeg met een meisje was ik heel verdrietig. M’n moeder zag dat en vroeg er naar, ik moest huilen en toen was het allemaal wel duidelijk. Later heb ik het aan een paar vrienden verteld en hoewel iedereen erg verrast was, vond ik dat niet echt moeilijk. Ik liep al vanaf m’n twaalfde met het gevoel dat er iets met me was en omdat ik er niks van snapte, onderdrukte ik het maar. Daar werd ik heel somber van, dus toen ik eenmaal snapte dat ik homo was en het kon vertellen, luchtte dat wel op. Ik ben altijd wel vrij selectief geweest met wie ik het vertelde, want ik vond het totaal niet nodig dat iedereen het wist.

Hoe reageerde je omgeving?
Behalve m’n moeder had niemand het verwacht, maar iedereen reageerde prima. Natuurlijk zeiden sommige jongens domme dingen als ‘Als je maar niet zo’n nicht wordt’ en meisjes ‘Oh dan kunnen we samen jongens kijken!’ maar dat was goed bedoeld. Ook de laatste jaren als ik het vertelde aan collega’s of nieuwe vrienden (want uit de kast komen gaat je hele leven door) kreeg ik nooit slechte reacties. Alleen altijd: ‘Dat had ik echt niet verwacht!’ Dat moet je dan als een soort compliment opvatten, maar als je tegen een heterojongen zou zeggen ‘Je lijkt helemaal geen hetero!’ is ‘ie beledigd. Als drummer in een rockband ben ik wel altijd een uitzondering geweest in een hetero-wereld. Op internet zijn er wel wat lelijke dingen over me gezegd, maar ik denk eigenlijk dat de rest van de band minstens net zo vaak flikker/gay/fag/nicht is genoemd als ik haha! In interviews met bijvoorbeeld de Hitkrant ben ik altijd eerlijk geweest, ook omdat ik vroeger zelf best een tof ‘rolmodel’ had kunnen gebruiken.

Wat is je het meest bijgebleven?
De coming out aan m’n oudere broer vond ik het lastigst. Hij maakte soms flauwe homograppen en m’n ouders vonden het ongemakkelijk dat hij het nog niet wist, dus ik kreeg een deadline van m’n moeder. Je kan voor eeuwig wachten op het juiste moment, maar dat komt toch nooit dus ineens floepte ik het eruit. Zijn reactie: ‘Oh, ok.’ Vind ik nog steeds de beste reactie die er bestaat.