column

140 tekens pure frustratie

3 april 2012 | 14:27

Soms zou ik willen dat er strenge regels waren voor wat je wel en niet op Twitter mag zetten. Zodat iedereen die dagelijks laat weten wat ze eten, dat ze gaan slapen, gaan douchen, gaan ontbijten, gaan werken, gaan sporten, weer gaan eten en weer gaan slapen onmiddellijk een permanente ban krijgt.

Twitter is geen dagboek. Ik hoef niet van minuut tot minuut te weten wat je doet. Ik weet dat het weekend is na vrijdagmiddag. Ik vind moppen stom dus die hoef je niet te retweeten. Als ik geïnteresseerd was in voetbal, zette ik zelf de tv wel aan. En ja, de NS rijdt niet altijd op tijd maar er over Twitteren GAAT NIKS HELPEN!!11!

Lees verder…

Shit, dat wil ik ook!

18 januari 2012 | 12:43

Kane, Anouk, Krezip… het is ook niet mijn favoriete muziek, maar toch mogen we ze dankbaar zijn. Dankzij die bands hoor je nu Simple Plan, Destine en binnenkort ook Only Seven Left op de radio. Ik zal uitleggen hoe dat zit. Met een beetje geluk overtuig ik meelezende bandjes er ook nog van dat het zinloos is om jaloers te zijn op (succesvollere) bands.

De Nederlandse rockscene is klein, dus je komt elkaar overal tegen: bij festivals, op tours, in tijdschriften, bij de radio, op internet. Met sommige bands word je vrienden en met andere klikt het minder. Maar al vanaf mijn allereerste punkbandje merk ik dat er achter je rug om vaak meer aan de hand is. Het is schijnbaar erg belangrijk ‘cool’ te zijn, de juiste dingen wel of juist niet te doen en vooral: niet teveel mazzel hebben. Hoe meer succes je hebt, hoe minder muziekvrienden je overhoudt. Toegegeven, als ik lees dat Kensington in Amerika gaat optreden, denk ik: shit, dat wil ik ook! Maar verder denk ik: te gek, wat cool voor ze. Ik heb respect voor hoe hard Destine werkt, terecht dat ze op Pinkpop stonden. Laten we elkaar aanmoedigen, inspireren, alles gunnen. Dat is ook zakelijk gezien veel slimmer. Een bekende Nederlandse manager legde me uit: hoe beter het gaat met je grootste concullega, hoe beter het gaat met jouw band.

Lees verder…

Geen bruine M&M’s a.u.b.

13 december 2011 | 18:23

Welke wereldberoemde band heeft alleen een draagbare tv en schone handdoeken op zijn backstage rider staan? En welke diva wil per se een witte kleedkamer met witte bloemen, witte gordijnen, witte kaarsen en witte banken?

Riders van bands (een lijst met benodigdheden in de kleedkamer, die de zaal moet verzorgen) zijn soms extreem, en soms verrassend bescheiden. Die van de Foo Fighters is zelfs hilarisch. Ze vragen om duidelijke bewegwijzering vanaf de ingang naar de catering, speciaal voor dikke roadies die bij aankomst onmiddellijk moeten eten. Hun meest recente rider stond zelfs vol met vrolijke kleurplaten. Ook de rider van Iggy Pop zorgt voor veel leesplezier. Nodig: een geluidsman die goed Engels praat en niet bang is voor de dood. En ze vinden het niet erg om in het buitenland bedreigde diersoorten zoals slangen, walvis of haai te eten. Met uitzondering van motten en alles wat aaibaar is.

Lees verder…

Lekker bezig in de bandbus

16 november 2011 | 10:43

Nederland lijkt een klein landje, maar het zal je verbazen hoeveel tijd je in een busje kan doorbrengen terwijl je er doorheen crosst. Ik herinner me een dag waarop we drie optredens hadden, van Limburg tot Zeeland. Naast het feit dat je daarna hélemaal klaar bent met uit- en inladen, kan de rit zelf ook tot intense verveling leiden.

Een tourdagje begint altijd vol frisse moed: yes, ik mag weer de hele dag in een een busje zitten met m’n beste vrienden! We rijden langs ons favoriete tankstation voor verse broodjes (waar ze overigens nog altijd weigeren het broodje zalm te combineren met het broodje kruidenkaas) en delen verhalen over onze avonturen afgelopen week. Maar als het de derde show van de week is en je elkaar bovendien vrijwel iedere dag hebt gezien voor fotoshoots, interviews en vergaderingen, zijn die verhalen op een gegeven moment op. En dan?

Ik maakte een rondje langs bevriende Nederlands bands (o.a. Destine, Kensington, Di-rect, MakeBelieve, Rigby) en vroeg hoe zij de saaie uren in de bandbus doorkwamen. Het leverde een gevarieerde lijst bezigheden op: van meezingen met Justin Bieber tot Tony Hawk spelen op de iPhone. Een top 10:

1. Bijpraten (sterke verhalen vertellen, roddelen en vergaderen)
2. Bijslapen
3. Twitter/Facebook/Whatsapp/games
4. Films en series kijken
5. Meezingen met Marco Borsato/Ke$ha/Zanger Rinus/Tycus
6. Samen spelletjes spelen
7. Camera mee en lompe acties filmen (uit het raam pissen ofzo)
8. Tourvoorbereidingen, mails beantwoorden
9. Met watervaste stift tekenen op slapende bandleden
10. Tijdschrift/krant/boek lezen

Nog een aantal opmerkelijke inzendingen: het toeter-naar-de-hete-moeder-spel, hiphop-medleys maken, snaren vervangen, de chauffeur blinderen, naakt Twister spelen, Up Magazine lezen, White Russians shaken, vieze woorden Pim Pam Pet, gesprekken over de zin van het leven, elkaars scheten ruiken, wc-papier uit het raam gooien, elkaar voorlezen uit de Donald Duck.

Mijn favoriet uit deze lijst: de gezamenlijke spelletjes. Naast het vertrouwde ik-zie-ik-zie-wat-jij-niet-ziet, spelen we vaak een spel waarbij iemand een bandnaam noemt, waarna de volgende met de laatste letter van die naam een nieuwe band moet noemen (Green Day > Yellowcard > Destine). Dit is ook prima uit te voeren met scheldwoorden, lichamelijke aandoeningen en namen van fans.

En als we na een lange dag in het donker terugrijden naar huis, als iedereen moe, dronken of chagrijnig is (meestal alledrie) en je niets liever wil dan je bed, spelen we een ander zeer populair spelletje: wie het langst zijn mond kan houden. Ah, heerlijk, stilte.

___

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 81.

Meer columns:
Muzikale meningsverschillen, ammehoela