Ik heb ska gespeeld

11 februari 2014

Repeteren

Er is iets raars met ska. Ik ben er allergisch en tegelijkertijd volkomen immuun voor. Ik háát het intens, van die opgefokte lollige ska met geblokte hoedjes en bretels en synchroon swingende blazers. Toen ik 16 was luisterden al mijn vrienden naar poppunk waarin het heel normaal was om uit het niks een stukkie ska te gaan hakken. Mij niet gezien. We speelden het wel eens voor de grap, maar daarna voelde ik me vies en gebruikt.

En toch is Doe Maar een van mijn favoriete bands. Ik had het namelijk niet door. Doe Maar leerde ik kennen voordat ik het cool vond om niet in hokjes te denken. Voordat ik me druk maakte over welke muzieksoort welke is en hoe je haar daarbij moet zitten. Ik luisterde het tussen Michael Jackson, Kinderen voor Kinderen en de Beatles door. En ik bleef het luisteren – nog steeds kan ik helemaal stukgaan om dat synthintro van Nooit Meer Slapen. Ik had tot zeer kort geleden niet door dat Doe Maar ska is. Of reggae, of rocksteady zelfs, maar daar ga ik niet eens over beginnen.

En laatst had ik het weer bij Jett Rebel, Do You Love Me At All. Ik wéét dat Jelte er soms wat funky ska tegenaan gooit en, nouja, verdorie, ik weet zelfs dat de zoon van Henny Vrienten in Jelte’s band bast! En toch luisterde ik er dwars doorheen. Fucking ska! Misschien zit er nog wel veel meer ska in mijn afspeellijst, alleen hoor ik het gewoon niet! Argh! Alsof ik de kleur rood niet kan zien en vervolgens m’n hele huis rood schilder omdat ik het zo’n mooie kleur vindt. Ska is een sluipmoordenaar!

En toch best leuk om te spelen, zoals ik vanavond deed. Maar daar kan ik helaas nog niks over vertellen.