Ik heb een mi cuit gegeten

4 februari 2014

Heren Spyker en heer Schermer

En het was de hemel.

De mi cuit was het dessert (dus au chocolat) van een verrassingsmenu bij de Heren Spyker, een restaurant met nieuwe chefs in Hilversum. Ik was met Jesse onderweg naar een eenvoudig visje bij Da Familia, maar dinsdagavond is blijkbaar geen avond om te koken dus stonden we voor een dichte deur. Bij de Heren Spyker was het ook rustig maar we konden er eten. Ik kreeg heilbot met vergeten groenten en eend met vergeten groenten. En toe die fantastische mi cuit au chocolat met ijs en stoofpeer en sabayon van witte chocolade. Een soort chocoladetaartje dat van binnen niet helemaal gaar is, waardoor de warme chocolade als een goddelijke saus gretig naar buiten gulpt.

Volgende keer drie keer de mi cuit, alstublieft. Vergeet de groenten maar.

Maar er komt geen volgende keer want ik zat niet lekker. Niet door de stoel maar door de bediening. Ik kan niet tegen die stijve toestand waar je vaak mee opgezadeld wordt bij lekker eten. M’n jas aannemen ok, ok, doe maar dan. Maar dan een glaasje water tergend langzaam inschenken alsof het je duurste wijn is en consequent u blijven zeggen terwijl ik al lang op je ben overgegaan – ik word er nerveus van.

En ik erger me kapot. Aan mezelf. Want ik ga wanhopig die stijfheid proberen te doorbreken. Onderuitgezakt zitten met m’n riem los. Stomme grapjes maken. Met volle mond vragen hoe je miekwie spelt. Zeggen dat ze de vergeten groeten niet bepaald vergeten waren. Informeren of ze nou van alle klanten moet onthouden welke jas ze aanhebben. Jesse zit ondertussen half dood te gaan van schaamte en mevrouw de serveerster blijft beleefd lachen zonder iets te zeggen. Tot ik uiteindelijk een glas omgooi, m’n vork per ongeluk door de hele zaak katapulteer, me luidruchtig verslik in een slok water en de servet in de fik zet met het waxinelichtje. Zo, het ijs is gebroken. Ik geef wat extra fooi en eet voortaan wel thuis op dinsdag.