Een tip voor iedereen die stage gaat lopen

1 juli 2012

In de categorie Dingen die je beter niet in je stageverslag kan zetten: “Steek die hele smakeloze Frans Bauer-omroep van je maar in je hol!”

Zeker niet als het een online verslag is en je nog een paar weken door moet. Slecht idee.

Het was 2004…
Ik liep een half jaar stage bij de grootste familie van Nederland, op de radio-afdeling. Of eigenlijk bij internet, maar omdat ik de sites van 3FM, Radio 2 en het Songfestival bijhield, zat ik tussen de dj’s en redactieleden op kantoor. Ze vonden mij maar een rare snuiter en ik werd misselijk van hun geroddel over elkaar, maar het was ook best gezellig.

Ik hield een online stage-weblog bij, bedoeld voor medestudenten en mijn stagebegeleider van de HKU. Dat was nieuw dat jaar, en het idee om het achter een wachtwoord te doen was nog bij niemand opgekomen. Ik kreeg een ruzietje met de kale opper-dj en presentator. Vriendelijke maar ijdele man die mij als stagiair absoluut niet serieus nam. Hij wilde me niet vertellen wat er in zijn programma ging gebeuren, waardoor ik de nieuwsbrief niet kon sturen en op m’n kop kreeg van de internetafdeling. Ik schreef mijn frustraties van me af: “Steek die hele smakeloze Frans Bauer-omroep maar in je hol!”

Hij had ook internet. En Google. En hij reageerde, netjes in de comments: “Wat jammer dat het nou zo moet aflopen.”

Helaas was het nog niet afgelopen en moest ik nog 2 uitzendingen van het Songfestival doen met allemaal mensen die boos op me waren. Ik schreef later in het stageverslag voor school: “Een plekje in het TROS Muziekcafé met m’n band hoef ik niet meer te verwachten geloof ik! ;)”

foto: Angela Jutte

2012…
En daar stonden we dan afgelopen zaterdag, hup, in het Muziekcafé. Hoewel het In-Je-Hol-debacle lang geleden is (2004), was ik doodsbenauwd. De presentator bleek op vakantie maar zijn vaste productiedame (of regisseur?) werkte er nog steeds en keek me even onderzoekend aan. Maar zei niks. Zou ze het nog weten? Dan wist ze het goed te verstoppen. Pfffioeh.

Ik was jong (zie foto). En naïef. Maar ik heb er wat van opgestoken. In diezelfde tijd ontmoette ik nog iemand van wie ik veel heb geleerd. Iemand die mijn werk wél waardeerde. De regisseur van het Nationaal Songfestival, Harm Jan. Het lichtpunt in mijn stage, zonder dat hij het wist.

Harm Jan was de eerste homo die ik tegenkwam sinds mijn eigen coming out die én zeer openlijk homo was én die echt iets kon. Mensen keken tegen hem op en deden wat hij ze opdroeg. Hij was de baas. En mijn held.

Ook Harm Jan kwam ik recentelijk opnieuw tegen. Maar dit keer in een van de foutste homobars waar ik ooit ben geweest, met halfnaakte mannen van middelbare leeftijd dansend op de bar en om de vijf meter een glijmiddeldispenser. Ik bleef niet lang.

2004 is toch wel lang geleden. Ook Harm Jan herkende me niet.

Leave a Reply