zweden

Vlog: 11 dagen alleen in Zweden

4 september 2015 | 11:19

Alleen in Zweden? Ja, maar het gekke is dat je juist wanneer je in je eentje op reis gaat, mensen ontmoet en ermee aan de praat raakt. In Stockholm ontmoette ik een Turkse jongen en een paar Belgische meisjes. In het hoge Noorden en in Malmö had ik vooral contact met bejaarden.

Toch was het soms eenzaam, mijn treintrip door Zweden. Ik had wel een mobieltje maar daarmee kon ik hoogstens voor veel geld af en toe m’n ouders een geruststellend sms’je sturen. Mobiel internet? Echt niet. Even de route vinden, een Uber bestellen, en telefoonnummer opzoeken? Nee hoor, gewoon verdwalen.

Ik baal vreselijk dat ik zo lang heb gewacht om het videobandje van deze reis in te laden. Het pixelige beeld is jammer maar heeft soms nog wel iets charmants. De audio had ik echt graag willen terughoren. De reden dat ik er 10 jaar later pas mee aan de slag ga? Behalve wat technisch oponthoud: ik vond het toen enorm gênant om tegen een camera te praten, en nog genanter om daar dan weer naar te moeten kijken. Grappig hoe wij eigenlijk hetzelfde blijven (m’n neus, m’n gezichtsuitdrukkingen, m’n gekke loopje, m’n hoogtevrees) maar de wereld om ons heen eigenlijk het snelste verandert.

Meteen na deze reis veranderde mijn wereld flink: ik studeerde af, mijn solo-muziek werd ineens succesvol en ik ontmoette een jongen waar ik drie jaar verkering mee had. Niet dat dat nou allemaal door die reis kwam, maar ik denk wel dat het me veel zelfvertrouwen gaf dat ik dit helemaal alleen had gedaan. Me soms eenzaam had gevoeld, maar toch volgehouden en daardoor een mooi avontuur meegemaakt.

Ballen uit Zweden

1 augustus 2010 | 13:48

Meegenomen door paps en mams uit Zweden, de échte!

Stockholm

17 april 2009 | 12:15

20090411-img_4038

De zaterdagavond voordat we weer naar Nederland vertrokken, besloot ik nog een wandeling te maken door het centrum van Stockholm. Het werd onbedoeld een wandeling van nu naar vroeger; ik wilde graag de metrogangen nog eens zien waar ik een paar jaar geleden zo van onder de indruk was dat ik er een liedje over schreef. Hier de foto’s van mijn wandeling. (klik voor grote versies)

20090411-img_4043

Dit is het hotel waar we overnachtten, het ene raampje waar licht brandt is onze kamer.

20090411-img_4046

20090411-img_4047

20090411-img_4052

Klik voor meer foto’s…

Stockholm – dagboek 2

9 april 2009 | 21:35

okdan

Na een nacht op een ietwat harde matras werd ik precies vijf minuten voor de wekker ging wakker. Vlak daarna begon dus Silverstein te spelen vanaf Jochems telefoon en werd de rest ook langzaam wakker. Behalve Jochem zelf natuurlijk, die zoals altijd onmiddellijk klaarwakker was en begon over hoe krap zijn bed is. Morgen wordt er geruild, dat is duidelijk.

De douche is trouwens uitstekend, halve meter te laag maar lekker warm een keiharde straal. Toen iedereen gedouched was, gingen we op zoek naar een ontbijtje. Het was buiten grijs en miezerig en koud maar we maakten een mooie wandeling door het centrum en later langs het water. We besloten er een museumdagje van te maken, omdat het echt geen weer was om de stad te bekijken. We liepen via de Rijksdag naar het Nationaal Museum. Niet om de prachtige oude kunst te bekijken maar om te lunchen… Prachtig gebouw met enorme muurschilderingen, en heerlijke broodjes ook.

Toen het weer droog was, liepen we verder naar het museum-eiland Skeppsholmen. We kochten kaartjes voor het Moderna Museet (Jochem en Lucas mochten gratis naar binnen). Er was toevallig een geweldige tentoonstelling van fotograaf Andreas Gursky. Hij maakt vooral foto’s van overweldigende taferelen met duizenden mensen, apparaten of gebouwen erin. Gigantisch uitvergroot was dat behoorlijk indrukwekkend.

In een andere zaal hing mooi werk van Picasso, Warhol, Dali en Mondriaan. Ik was vooral gecharmeerd van het werk van van Duchamps; ondere andere het wiel op een kruk en de pisbak. In de kelder zagen we nog een bizarre 3D-animatievideo. Mooie collectie dus. Ik kocht de catalogus van de Gursky-tentoonstelling, Lucas kocht wat Warhol-koelkastmagneetjes, en Roderick een cadeautje voor Adrienne. We dronken wat in het museumcafé om onze voeten wat rust te geven en besloten nog even te gaan winkelen. Op weg naar het centrum kochten we allemaal aansichtkaarten voor het thuisfront. Ondanks alle blogs, sms’jes en mailtjes gaat er toch niks boven een kaart (die waarschijnlijk pas aankomt als wij al lang weer thuis zijn).

We hadden op de heenweg een paar winkels gezien waar we zeker naar binnen wilden, onder andere American Apparel. Het bleek inderdaad een waar paradijs voor liefhebbers van v-halsshirts in effen kleuren (wij allevier!). En ik vond (na jaren zoeken) eindelijk een knalrode trui (Lucas: het is geen trui, is een hooded zipper!). We kochten allemaal wat shirtjes en maakten dat we wegkwamen voordat we álles uit de rekken trokken. Op weg terug naar het hotel liepen we bij nog een paar mooie winkels naar binnen, Lucas kocht een broek, maar omdat we inmiddels vrij moe, warm aangekleed en zwaar beladen waren, besloten we een andere dag verder te shoppen.

In het hotel bekeken we de aankopen, aten een banaan en schoten de eerste polaroidfoto (“Lucas doet ninjakick op bed, Stockholm 09-04-09”)en we schreven onze kaarten. Ik las de Zweedse Vice terwijl Roderick en Jochem internetten (en Jochem Photoshopte mijn baard op zijn wang en verbaasde zich over de goedgelovige reacties) en Lucas muziek luisterde. We probeerden tot een eenduidig antwoord te komen op de vraag ‘wat gaan we eten’ maar dat lukt niet dus gaan we eerst buiten maar iets zoeken.

We liepen voor de verandering een andere kant op en belandden gelukkig in een straat vol restaurantjes. We aten pizza en pasta in een Italiaans restaurant dat zo populair was dat we er gelijk na het eten (zeer vriendelijk) weer uit werden gewerkt. Iedereen is hier trouwens erg aardig, spreekt goed Engels en geeft je niet het gevoel dat je constant wordt afgezet. Ik betaalde in het museum perongeluk een briefje van 100 kroon teveel en het meisje lachte heel lief “I could have kept it! And put it in my pocket!”.

Na het eten kocht Jochem een tandenborstel bij de 7eleven, ik kocht een cookie (de Subway ging net dicht) en Roderick een ijsje. We zitten nu op de hotelkamer, Roderick probeert de foto’s van vandaag te uploaden, Jochem en Lucas hebben nog steeds de grootste lol over de baard-foto van Jochem. Ik keek net of er iets leuks op de Zweedse televisie is, maar de filmkanalen zijn allemaal betaald en het wereldnieuws interesseert me op dit moment eigenlijk vrij weinig, het is vakantie!

Vanavond gaan we hopelijk wat drinken in de stad mAAR het is de vraag of we ergens binnenkomen aangezien sommigen van ons nog geen 23 zijn). De voorspelling is dat het weer morgen mooier zal zijn, dus willen we The Royal Palace bezoeken. Tot nu toe bevalt het me uitstekend om hier te zijn, de stad is prachtig en iedereen is aardig (en knap en blond en hip).

Het is ook erg gezellig met de jongens, we vinden gelukkig de hele tijd min of meer hetzelfde leuk om te doen. Lucas is het meest avontuurlijk: hij wil niet bij de Mac eten, wil graag nieuwe plekken ontdekken, kleine winkeltjes bekijken en liever niet twee keer door dezelfde straat lopen. Roderick lijkt het allemaal rustig in zich op te nemen en Jochem ziet vooral overal geschikte spots voor een videoclip of een fotoshoot.

Tijdens de reis hier naartoe vroeg ik me af wat me een paar jaar geleden toch bezielde om hier in m’n eentje naartoe te gaan, maar inmiddels kan ik me wel weer voorstellen dat ik het hier enorm naar m’n zin had: het is zo’n vriendelijke, toegankelijke stad en er valt zo veel te zien! Het voelt bijzonder om veel straten en plekken te herkennen. Het lijken herinneringen uit een heel ander leven: ik ging in m’n eentje naar Stockholm om te mezelf ‘bewijzen’ dat ik het heus wel goed kon vinden met mezelf. Dat lukte half, ik had in ieder geval veel tijd om na te denken, rottige dingen te verwerken en nieuwe plannen te maken. Ironische genoeg vond ik niet lang nadat ik terug was ineens iemand waarmee ik m’n leven wel wilde delen.

En nu, weer terug in Stockholm is inmiddels alles veranderd maar ben ik desondanks toch weer soort van terug bij af. Maar dan niet alleen maar met drie geweldige vrienden. Die nu overigens al een kwartier lang scheten liggen te laten, onaardige grappen over elkaars vriendinnen maken en andere vieze praatjes houden.