youtube

YouTube vindt mijn homovideo’s ongepast

19 maart 2017 | 21:22

Naar aanleiding van de tweet hierboven en dit nieuwsbericht besloot ik eens te checken hoe ‘family friendly’ YouTube mijn video’s eigenlijk vindt.

En dat viel behoorlijk tegen.

Gecensureerd op YouTube
(klik voor volledige afbeelding)

Als je de ‘safe mode’ op YouTube aanzet, filtert YouTube er flink wat van mijn video’s uit. 36 van de 106 geteste video’s komen niet door de censuur. Soms is dat begrijpelijk: de vlog over een stripclub op de Wallen, de uitdrukkelijke euthanasiewens van m’n oma, een video vol feest en drank, een video’s met kut, fuck en shit erin. Prima, die zijn inderdaad niet voor kinderen.

Niet zo fraai is het filteren van álle video’s waar ‘gay’ of ‘homo’ in de titel staat. Waaronder dus mijn vlogs over de Gay Pride. Daarin worden weliswaar wat biertjes gedronken, maar ze bevatten toch vooral een positieve boodschap over gelijkheid.

raar

En er wordt nog veel meer gecensureerd, meestal zonder duidelijke aanleiding. Vrijwel alle video’s met mijn vriend Jesse – van liefdevolle vakantievlogs tot brave Q&A’s zijn onvindbaar. Mijn video met 33 levenswijsheden, een bezoekje aan Zondag met Lubach, het verslag van Best Kept Secret en zelfs Bramtine’s Kerstquiz.

Schijnbaar willekeurige grappige, onschuldige en vrolijke video’s zijn ineens verdwenen als het filter voor ‘ongepaste content’ aanstaat.

In een reactie zegt YouTube dat de functie slechts een optie is die bijna niemand gebruikt. Ehh… misschien kan die hele functie er dan gewoon uit? Ze schrijven ook dat de functie standaard aan zou kunnen staan op scholen en in bibliotheken. Dus stel je voor: je bent een scholier die worstelt met zijn geaardheid en die op de gezinscomputer daar niks over durft op te zoeken. Dus je doet dat op school, bijvoorbeeld de coming out-video van je favoriete YouTuber… Niet meer te vinden! Sterker nog: homoseksualiteit (en transgenders) bestáát niet eens meer op YouTube. als deze functie aanstaat.

YouTube is altijd heel erg pro-diversiteit geweest, dus ik geloof niet dat het ineens een homofoob bedrijf is geworden. Maar een flinke technische fuckup is het wel.

Schermafbeelding 2017-03-19 om 21.27.11

Anyway: zet dit knopje even om. En abonneer op mijn kanaal voor SUPERGAYE content!

UPDATE 1: Bonnie wijst me er op Twitter op dat in restricted mode mijn hele kanaal onvindbaar is. Net als van Tyler Oakley en Connor Franta trouwens… YouTube heeft dus letterlijk een knopje gebouwd waarmee ze mijn bestaan en dat van heel veel LHBT-YouTubers kunnen ontkennen. Akelig!

UPDATE 2: YouTube reageert op Twitter met dit onduidelijke bericht waarin ze het probleem ontkennen.

UPDATE 3: Ik deed een interview op 3FM! En YouTube biedt excuses aan en belooft verbetering.

Een half jaar vloggen, wat levert het op?

27 januari 2016 | 17:38

Bram de Wijs - foto Zora Solange

Ben ik al rijk? Werken clickbait-titels? Kijkt iedereen mobiel? Waarom vind ik mezelf een sukkel?

In juli vorig jaar maakte ik mijn eerste vlog. Ik had een paar weken eerder een nieuwe camera gekocht en met veel plezier uitgeprobeerd op vakantie in Spanje. Terug in Nederland was ik zo vrolijk over het resultaat dat ik besloot m’n camera vaker mee te nemen. Ik ging met m’n moeder naar het Stedelijk Museum en maakte mijn eerste echte vlog.

Het is nu een half jaar later, ik ben 34 vlogs verder en ik heb mijn doelstellingen gehaald. Wat waren die?

  1. Lol hebben
  2. Overstappen van Final Cut Pro 7 naar Adobe Premiere

Alle vlogs

Lol heb ik nog iedere week: bij het filmen, het kloten met camera’s, het maken van lekkere shots, genieten van mooi licht, vette timelapses, grappige dingen die gebeuren, bijzondere gesprekken die ik vastleg.

Experimentjes ?
Ik heb veel plezier bij het monteren, hoewel in het begin de overstap naar Premiere ook veel gevloek en vertraging opleverde. Liever bij m’n eigen vlog dan bij een belangrijke klus in opdracht. Monteren is het mooiste wat er is. Het is fijn als alles tijdens de montage blijkt te kloppen en een video precies wordt zoals je bedacht had. Maar nog toffer vind ik de momenten dat ik met een map vol onduidelijke stukjes materiaal zit en met lichte tegenzin aan de montage begin omdat ik géén idee heb wat het wordt. En dan, terwijl ik bezig ben, net begonnen of zelfs als bijna klaar, wordt het ineens een verhaal. Valt het samen, klopt het, klikt het.

Ik probeer iedere week een experimentje te doen. Dat kan een filmtechniek zijn of het maken een animatie in After Effects, een nieuwe manier van storytelling, een montagegrapje, een voice over, een onverwachte onderwerpkeuze of een probeersel met de titel en de thumbnail op YouTube.

Mijn belangrijkste insteek voor de vlogs was: ik wil iets doen voor mezelf, waarbij ik álles zelf mag bepalen. Geen klant, geen opdrachtgever, geen format, geen regels, geen beperkingen. Het wordt zoals het er op dat moment uitkomt. Ik ga niet iets filmen omdat ik dénk dat mensen dat willen zien. En er ook geen dingen uithalen omdat mensen die niet willen zien.

Hoewel ik de vlogs maak voor mezelf, haal ik ook veel plezier uit de reacties op de video’s. Dat waren er gelijk veel meer dan ik had verwacht. Ook de cijfers gingen veel harder dan ik had durven inschatten.

Subscribers Bram de Wijs

Oude mannen ?
Terwijl ik dit schrijf heb ik 1629 abonnees, terwijl je dit leest hopelijk alweer meer. Het groeit langzaam, maar het groeit – toch al een Paradiso vol.

Abonnees zijn heilig op YouTube. Bij 100.000 krijg je zelfs een soort zilveren plaat, maar dan met een grote play-knop. Om te abonneren moet je een account hebben en hoewel dat onder “jongeren” heel vanzelfsprekend is, moet ik bijna dagelijks aan mijn vrienden en familie uitleggen wat abonneren dan inhoudt en dat het gratis is. Mijn kijkers komen vooral via Facebook.

Want mijn kijkers zijn best wel oud, voor YouTube-gemiddelden. En dat vind ik tof. En het zijn voor de helft mannen, dat vind ik helemaal tof. De meeste kijkers zijn dames tussen de 18-24 jaar en heren tussen de 25-34 jaar.

Mannen vrouwen statistiek YouTube

Top 3 ?
Deze week kon ik vieren dat ál mijn vlogs meer dan 1000 keer zijn bekeken. Een beetje een magische grens – onder de 1000 is het toch een beetje sneu.

De top 3 best bekeken vlogs:

  1. Het ruikt hier naar kinderen | #18 – 11.000
  2. Zonder paspoort naar Berlijn | #26 – 10.400
  3. Met Kinderen voor Kinderen naar de maan | #5 – 10.202

Als ik zou willen analyseren wat werkt, is het duidelijk: Kinderen voor Kinderen is hot, en Troye Sivan ook. En het woord ‘naar’ in de titel. En als m’n vriend in z’n onderbroek door het beeld loopt, ontstaat er een piekje:

Jesse in z'n onderbroek

In totaal zijn m’n vlogs 84.047 keer bekeken, gemiddeld zo’n 1400 keer per video. Ik vind het vet. Maar:

Watch Time ⏳
Véél belangrijker dan het aantal views is de Watch Time (weergavetijd). Dus niet het aantal mensen dat, gelokt door een sensationele thumbnail en een prikkelende titel je video heeft aangeklikt, maar hoe láng die mensen ook echt blijven kijken.

YouTube is tegenwoordig helemaal ingericht op het verlengen van die Watch Time. Logisch, want ze willen dat je zo lang mogelijk op hun site blijft. Je krijgt nu dus bij je suggested video’s niet per se de kijkcijferkanonnen maar de video’s die je Watch Time zullen verlengen. Mijn Watch Time wordt gelukkig steeds een beetje hoger (de pieken zijn uploaddagen):

Watch Time grafiek YouTube

Clickbait ?
Dat betekent niet dat je langere video’s moet gaan maken, of juist kortere, maar bétere! Een mooi systeem en een belangrijk cijfer dus. Het betekent namelijk ook dat clickbait-titels en thumbnails-tieten je kanaal uiteindelijk niet gaan helpen. Je ziet veel titels als ‘IK VAL IN EEN RAVIJN?!’ of ‘MIJN LAATSTE VIDEO?!’ met een thumbnail waarop veel naakt of iets anders heftigs te zien is. Dat zorgt voor clicks en views, maar de gewekte verwachting wordt in de video niet waargemaakt, dus haakt een kijker snel af. En dat beïnvloedt je Watch Time negatief, waardoor YouTube je video niet gaat voorstellen bij anderen.

Ik probeer daar zo goed mogelijk op in te spelen door (naast goede content te maken) m’n video’s, de beschrijving en m’n kanaal zo in te richten dat je makkelijk verder kan blijven kijken. Ook als je op mobiel zit, want dit is een interessant cijfer:

Apparaat grafiek YouTube

40.1% kijkt mijn video’s op een mobiele telefoon, 20.8% op een tablet. Wow. Dat betekent dus dat – wanneer je functies gebruikt die alleen op desktop werken, zoals Annotation – je ruim 60% van je kijkers uitsluit! En dit zal bij kanalen met jongere kijkers nog veel meer zijn. Dus gebruik Cards, zet links in de beschrijving en maak goeie playlists.

YouTube Moneys

Ben je al rijk? ?
Ik heb al bijna €64 verdiend met m’n vlogs, dus binnenkort kan ik stoppen met werken.

Is vloggen niet meer iets voor pubers? ?
Ik vind het leuk dat ik onbedoeld ineens onderdeel ben van de YouTube-community (waar je met 1600 abonnees natuurlijk niet heel veel voorstelt) en het lijkt me mooi als ik er aan kan bijdragen dat het imago van de content creators én de kijkers wat verandert. Vlogs zijn niet alleen voor nerdy tieners en gamende pubers maar ook voor avontuurlijke dertigers en wereldwijze veertigers. En mij.

Privacy ?
Ik film natuurlijk niet alles. Voor een vlog van 5 minuten heb ik vaak nog geen uur materiaal (echter, voor bijvoorbeeld de epische XL poezenvlog ruim 20 uur). Veel blijft privé. Je ziet nooit waar ik precies woon, je ziet me niet naakt, je ziet geen mensen die niet in beeld willen.

Sukkel ?
Het grootste minpunt van vloggen is de constante confrontatie met mezelf. Tijdens de edit zit ik me volop te ergeren aan alles wat ik doe. Hoe ik iets vertel, hoe ik tegen anderen praat, hoe slecht ik luister, hoe dwingend ik ben als de camera loopt – heel naar om te zien. Ik knip al mijn praatjes zo kort mogelijk omdat ik er gewoon niet naar kan kijken. De eerste paar uur nadat een vlog af is vind ik mezelf echt een enorme sukkel. Daarna gaat het wel weer.

Ik heb nog heel veel ideeën en plannen en wil de rest van m’n leven blijven vloggen. Het mooiste is de invloed die het heeft op mijn offline leven: om te kunnen vloggen moet je namelijk wel iets meemaken. Dus moet je af en toe naar buiten. Ja zeggen tegen dingen waar je anders nee tegen zou zeggen. De wereld in. Avonturen beleven. Hup!

P.S. Abonneren kan door hier te klikken. Ja, dat is dus gratis, ouwe.

Ga alsjeblieft geen album maken

2 september 2013 | 09:00

Albums

Ik sprak een bandje, net een single uit, aardig wat views op YouTube, paar keer op 3FM, daarna een beetje stil. Wat waren ze aan het doen? ‘We werken aan album.’ Ah, dus dat blijft nog wel even stil. En een singer-songwriter, tijdje geleden een ep gemaakt, behoorlijk goed ontvangen, niet echt een hit, wel leuke optredens. En nu? ‘Nu een echt album maken.’ Oh, leuk.

Wat kan ik zeggen? Een album maken ís ook leuk. Liedjes schrijven, verzamelen, schrappen, demo’s maken, paar weken preproductie. Een maand lang samen de studio in, helemaal onderdompelen in je eigen muziek. Heel af en toe een stukje lekken op je website, voor de fans. En dan het mooiste: een tastbare cd maken, met een boekje. Leuk, dus.

Maar wat ik eigenlijk wil zeggen is: nee! Doe het niet. Ga alsjeblieft geen album maken. Het is 2013, een album betekent voor de meeste mensen niks meer. Ja, misschien voor tijdschriften en oude mensen. Maar maak je daarvoor muziek? Voor fans betekent een album dit: je favoriete band is al maanden aan het schrijven, en dus niet aan het touren. Dan gaan ze de studio in, maken je lekker met wat stukjes maar niks dat je kan draaien. Het album komt uit, je koopt het meteen de eerste dag. De tweede dag ken je alles uit je hoofd. En dan? Weer maanden wachten op iets nieuws.

Wij maakten vorig jaar een album, precies zoals ik het hierboven beschreef. Een onvergetelijke ervaring. De singles werden lekker opgepikt, hoewel bij we bij single nummer drie wel een remix maakten omdat iedereen de albumversie nu wel kende. Naast singles brachten we ook een clip met een ‘gewoon’ liedje uit. Voor de lol, tussendoor, omdat we mooie beelden hadden. Dat werd een van onze best bekeken video’s op YouTube en live ook een favoriet. De andere liedjes van het album, waar we evenveel van hielden, waar evenveel liefde en energie in zat, bleven een beetje achter. Zelfs fans kennen sommige ‘albumtracks’ niet, omdat het hele concept album ze niks zegt. Spotify? Geen idee. iTunes? Neuh. Cd-speler? Haha. YouTube! Hadden we dan bij alle liedjes clips moeten maken, zoals Marco Borsato in 2004? Natuurlijk, dat op z’n minst. Maar daar gaat het niet om.

Een album is een souvenir. Een pr-moment. Leuk voor muzikanten. Het gaat niet om muziek. En wat willen je fans? Nieuwe liedjes! Niet na maanden, maar wanneer het af is. Dus: maak liedjes. Schrijf iets goeds en neem het mooi op, maar vooral: breng het uit! Sluit jezelf niet op in de studio, laat je niet tegenhouding door de jaarplanning van een label en geef jezelf vrijheid om van je te laten horen wanneer je iets hebt óm te laten horen. ‘Jamaar, ons album is een ervaring, de liedjes horen bijelkaar, de volgorde is belangrijk!’ Fijn, maar ik pik de beste liedjes eruit, zet ze in m’n playlist en die zet ik op shuffle.

Onze plannen zijn op dit moment nog niet zo concreet, maar alleen van dit idee word ik al enthousiast. En dat enthousiasme was afgelopen jaar, toen we na die ene creatieve maand ineens alleen nog maar zaten te wachten of we de playlist haalden, wat vervaagd. Het doet me denken aan vroeger, toen ik iedere week wel een liedje opnam in m’n slaapkamer en het meteen op MySpace zette. Het hoogtepunt van mijn afgelopen week was het moment dat ik een mailtje kreeg van onze zanger met een fantastische demo erin. Het opnemen wordt leuk, het uitbrengen wordt geweldig maar het hoogste hoogtepunt wordt het spelen van een splinternieuw liedje voor een zaal die de hele tekst al kan meezingen. Omdat het al een week op YouTube staat.

Het eerste videodagboek ging per post op VHS van fan naar fan

24 juli 2013 | 17:06

Ik kreeg laatst een berichtje van iemand die zei: je moet deze video van band X eens kijken, precies nagemaakt van jullie videodagboeken! Soms is dat irritant, als iemand iets namaakt waar je bloed, zweet en tranen (nouja, wel veel tijd) in hebt gestoken. Maar als het over de videodagboeken van Only Seven Left gaat ben ik niet zo moeilijk. Bands van Nederland: steel ons format, onze stijl, onze alles! Wordt het vast beter van.

Marketing?
Met ruim 1,4 miljoen views en 163 uploads kan ik wel zeggen dat ons YouTube-kanaal redelijk succesvol is. Maar het gaat ons niet eens om de cijfers: we merken dat de videodagboeken vanaf dag 1 veel voor ons doen. Het eerste is al zes jaar oud en het introduceerde de band, de muziek, de gezichten, de karakters. Nog steeds filmen we álles wat we samen doen, en nog steeds maakt het veel reacties los. Ik ken mensen die onze liedjes verschrikkelijk vinden, maar graag de videodagboeken kijken (heb je verder weinig aan natuurlijk, maar het zegt iets). Verklaart wel het dilemma dat ik hier al eens beschreef: de livestukjes zijn standaard het slechtst bekeken in iedere video.

Only Seven Left Indonesië diner

Ik maakte dat eerste videodagboek voor de gein, omdat ik een camera van school kon lenen. Nog steeds zit er niet echt een sterke marketinggedachte achter, hoewel je soms wat gesponsorde kleding of apparatuur ziet langskomen. We maken de video’s voor onszelf. De foto hierboven bewijst dat: we waren bijeen om het nieuwe Indonesië-videodagboek te kijken, mét versgekookte nasi goreng en echte Bintangs van de toko (niet afgebeeld).

Overdreven
Inmiddels zijn er zoals gezegd veel bands die leuke achter-de-schermen-video’s maken, maar om eerlijk te zijn zie ik nog steeds weinig échte kwaliteit (behalve bij Destine, die een tijdje heel consequent een geweldige serie maakten). Onze Indonesië-serie gaat ook ver: we huurden een professionele cameraman in om álles vast te leggen, lieten een speciaal logo ontwerpen, Bjørgen maakte leadermuziek en schrijft de ondertiteling en ik spendeer makkelijk drie volle werkdagen aan de montage. Per aflevering.

Een stukje geschiedenis
Een vaak terugkomende vraag in iedere video is: ‘Waar zijn we nou?’ – een beetje de essentie van het verhaal natuurlijk. Die vraag kom uit de allereerste videoverslagen van een band die ik ooit zag: van de Travoltas, in 2001 ongeveer. Er was inderdaad nog lang geen YouTube, dus hoe ging dat dan? Er was een videoband, met een aantal ongemonteerde stukjes film erop, die via de post van fan naar fan ging. Écht gebeurd. De Travoltas zaten altijd op Hawaï of in Calfornië, of backstage in OCJ De Wissel in Mill, dus dat was hun antwoord op die vraag.

Cash & Carlo
Het meest originele antwoord komt echter van Nils, gitarist bij mijn vorige band Wagtale. Ik vroeg hem op camera: ‘Waar zijn we nou?’ Hij antwoordde bijdehand: ‘Backstage bij Cash & Carlo.’ Een stom spelprogramma op RTL4 waar je als punkrockband natuurlijk nooit terecht komt. Het werd een klassieker dus die hoor je ook nog wel eens terugkomen in de Only Seven Left-videodagboeken, zoals toen we op een hele vroege zaterdagochtend met een kater bij kinderprogramma Zapp Live moesten spelen. Ik vroeg geluidsman Sander: ‘Waar zijn we nou?’ En terwijl hij zei: ‘Backstage bij Cash & Carlo’, keken we elkaar aan en dachten: nou, het scheelt niet veel vandaag! Only Seven Left heeft ook een eigen klassieker geproduceerd: ‘Dit is de mooiste dag van m’n leeeeven!’ En dat is bij ons best vaak.