video’s

Mijn 10 favoriete vlogs van 2016

2 januari 2017 | 15:08

Maar dus echt mijn favoriete vlogs, die ik zelf heb gemaakt, beetje narcistisch he? Mijn favoriete vlog van iemand anders is deze van Casey Neistat, natuurlijk.

Voor mij is YouTube een soort bewegend plakboek – geweldig om doorheen te bladeren en herinneringen op te halen. Bizar hoeveel leuke details ik alweer vergeten ben van gebeurtenissen die nog geen jaar geleden plaatsvonden!

De best bekeken vlogs zijn niet altijd mijn favoriete vlogs. Soms zelfs precies andersom. Daarom hieronder mijn top 10: deze vlogs vond ik dit jaar zelf het leukste!

10. Het is hier pikkedonker!


Een romantische date met m’n vriendje, lekker eten, een mooie boottocht én vette dronebeelden! Deze vlog was door een piepklein foutje 1 dag verdwenen van het internet. Oeps. Hij verdient wat meer views! Vind ik.

9. Er zit iets achter me aan!


Deel 2 van mijn vakantievlogs vanuit Spanje met een spannende achtervolging en een vrij hilarische bergbeklimming. Waarom is ‘ie zoveel minder bekeken dan deel 1 en 2? Had ik toch een shirtless Jesse op de thumbnail moeten zetten…

8. Ik zou dit nooit durven!


Vriend Yves vertrekt naar Frankrijk en geeft een afscheidsfeestje. Sinds ik vlog ben ik altijd heel dankbaar voor mooie locaties en dat zat hier wel snor: een weiland met lampjes en een levensgevaarlijk pontje…

7. Te dronken om te skiën


Zat ik ineens met m’n schoonfamilie in de sneeuw. En ik kan niet eens skiën! Maar de sneeuw bleek gelukkig wel heel fotogeniek te zijn.

6. Mijn vriendje kan zo lekker koken!


Jesse en zijn bff Nora hielden een smakelijke nieuwe editie van de Kookclub. Dit vind ik zelf een van m’n beste vlogs omdat er zoveel leuke mensen inzitten die ook nog eens allemaal leuke dingen zeggen. Liefde!

5. Het huis gaat in de fik!


Meteen de eerste vlog van het jaar is er een die ik heel graag terugkijk. Een mooi Oud en Nieuw-feestje met een emotioneel afscheid van Jesse’s huis aan de Herengracht. Ik ben blij dat ik die plek, waar ik ook zoveel mooie herinneringen aan heb, nog heb vastgelegd.

4. De poezenoorlog


Deze is achteraf gezien misschien een tikje lang, behalve voor poezenfans natuurlijk. Ik kreeg ineens drie katten te logeren en we bedachten een hele strategie om ze vreedzaam samen te laten wonen. Dat lukte niet héél goed, maar het was wel gezellig. Hoe zou het met dikke Simone zijn?

3. Dit is mijn muziek!


Deze vlog is precies gelukt zoals ik het wilde: een mooi intro met droneshots, muziek en voice over. Een grappig interview. Daarna een uniek feestje met allemaal leuke mensen. Ik wil in m’n vlogs het liefst altijd iets meer vertellen dan alleen wat ik die dag heb gedaan, en dat is hier volgens mij gelukt. Supertrots op!

2. Zo zou het altijd moeten zijn!


De Gaypride in Amsterdam was dit jaar weer een enorm feest maar naast al die vrolijkheid wilde ik in deze vlog ook graag iets zeggen over tolerantie en vrijheid, en waarom de Gay Pride nog steeds zo belangrijk is. Ok, en er zitten weer veel knappe jongens in.

1. Troye Sivan wil met me uit!


Deze moet natuurlijk op 1 en is toevallig ook de best bekeken vlog. Troye Sivan interviewen in Paradiso met Domien. Alles leek te kloppen die dag: het interview lukte, de show was geweldig én de afterparty perfect. Behalve (spoiler alert!) dat Troye uiteindelijk tóch niet mee uitging natuurlijk…

Bedankt voor het kijken in 2016! Wat was jouw favoriet?

Een half jaar vloggen, wat levert het op?

27 januari 2016 | 17:38

Bram de Wijs - foto Zora Solange

Ben ik al rijk? Werken clickbait-titels? Kijkt iedereen mobiel? Waarom vind ik mezelf een sukkel?

In juli vorig jaar maakte ik mijn eerste vlog. Ik had een paar weken eerder een nieuwe camera gekocht en met veel plezier uitgeprobeerd op vakantie in Spanje. Terug in Nederland was ik zo vrolijk over het resultaat dat ik besloot m’n camera vaker mee te nemen. Ik ging met m’n moeder naar het Stedelijk Museum en maakte mijn eerste echte vlog.

Het is nu een half jaar later, ik ben 34 vlogs verder en ik heb mijn doelstellingen gehaald. Wat waren die?

  1. Lol hebben
  2. Overstappen van Final Cut Pro 7 naar Adobe Premiere

Alle vlogs

Lol heb ik nog iedere week: bij het filmen, het kloten met camera’s, het maken van lekkere shots, genieten van mooi licht, vette timelapses, grappige dingen die gebeuren, bijzondere gesprekken die ik vastleg.

Experimentjes ?
Ik heb veel plezier bij het monteren, hoewel in het begin de overstap naar Premiere ook veel gevloek en vertraging opleverde. Liever bij m’n eigen vlog dan bij een belangrijke klus in opdracht. Monteren is het mooiste wat er is. Het is fijn als alles tijdens de montage blijkt te kloppen en een video precies wordt zoals je bedacht had. Maar nog toffer vind ik de momenten dat ik met een map vol onduidelijke stukjes materiaal zit en met lichte tegenzin aan de montage begin omdat ik géén idee heb wat het wordt. En dan, terwijl ik bezig ben, net begonnen of zelfs als bijna klaar, wordt het ineens een verhaal. Valt het samen, klopt het, klikt het.

Ik probeer iedere week een experimentje te doen. Dat kan een filmtechniek zijn of het maken een animatie in After Effects, een nieuwe manier van storytelling, een montagegrapje, een voice over, een onverwachte onderwerpkeuze of een probeersel met de titel en de thumbnail op YouTube.

Mijn belangrijkste insteek voor de vlogs was: ik wil iets doen voor mezelf, waarbij ik álles zelf mag bepalen. Geen klant, geen opdrachtgever, geen format, geen regels, geen beperkingen. Het wordt zoals het er op dat moment uitkomt. Ik ga niet iets filmen omdat ik dénk dat mensen dat willen zien. En er ook geen dingen uithalen omdat mensen die niet willen zien.

Hoewel ik de vlogs maak voor mezelf, haal ik ook veel plezier uit de reacties op de video’s. Dat waren er gelijk veel meer dan ik had verwacht. Ook de cijfers gingen veel harder dan ik had durven inschatten.

Subscribers Bram de Wijs

Oude mannen ?
Terwijl ik dit schrijf heb ik 1629 abonnees, terwijl je dit leest hopelijk alweer meer. Het groeit langzaam, maar het groeit – toch al een Paradiso vol.

Abonnees zijn heilig op YouTube. Bij 100.000 krijg je zelfs een soort zilveren plaat, maar dan met een grote play-knop. Om te abonneren moet je een account hebben en hoewel dat onder “jongeren” heel vanzelfsprekend is, moet ik bijna dagelijks aan mijn vrienden en familie uitleggen wat abonneren dan inhoudt en dat het gratis is. Mijn kijkers komen vooral via Facebook.

Want mijn kijkers zijn best wel oud, voor YouTube-gemiddelden. En dat vind ik tof. En het zijn voor de helft mannen, dat vind ik helemaal tof. De meeste kijkers zijn dames tussen de 18-24 jaar en heren tussen de 25-34 jaar.

Mannen vrouwen statistiek YouTube

Top 3 ?
Deze week kon ik vieren dat ál mijn vlogs meer dan 1000 keer zijn bekeken. Een beetje een magische grens – onder de 1000 is het toch een beetje sneu.

De top 3 best bekeken vlogs:

  1. Het ruikt hier naar kinderen | #18 – 11.000
  2. Zonder paspoort naar Berlijn | #26 – 10.400
  3. Met Kinderen voor Kinderen naar de maan | #5 – 10.202

Als ik zou willen analyseren wat werkt, is het duidelijk: Kinderen voor Kinderen is hot, en Troye Sivan ook. En het woord ‘naar’ in de titel. En als m’n vriend in z’n onderbroek door het beeld loopt, ontstaat er een piekje:

Jesse in z'n onderbroek

In totaal zijn m’n vlogs 84.047 keer bekeken, gemiddeld zo’n 1400 keer per video. Ik vind het vet. Maar:

Watch Time ⏳
Véél belangrijker dan het aantal views is de Watch Time (weergavetijd). Dus niet het aantal mensen dat, gelokt door een sensationele thumbnail en een prikkelende titel je video heeft aangeklikt, maar hoe láng die mensen ook echt blijven kijken.

YouTube is tegenwoordig helemaal ingericht op het verlengen van die Watch Time. Logisch, want ze willen dat je zo lang mogelijk op hun site blijft. Je krijgt nu dus bij je suggested video’s niet per se de kijkcijferkanonnen maar de video’s die je Watch Time zullen verlengen. Mijn Watch Time wordt gelukkig steeds een beetje hoger (de pieken zijn uploaddagen):

Watch Time grafiek YouTube

Clickbait ?
Dat betekent niet dat je langere video’s moet gaan maken, of juist kortere, maar bétere! Een mooi systeem en een belangrijk cijfer dus. Het betekent namelijk ook dat clickbait-titels en thumbnails-tieten je kanaal uiteindelijk niet gaan helpen. Je ziet veel titels als ‘IK VAL IN EEN RAVIJN?!’ of ‘MIJN LAATSTE VIDEO?!’ met een thumbnail waarop veel naakt of iets anders heftigs te zien is. Dat zorgt voor clicks en views, maar de gewekte verwachting wordt in de video niet waargemaakt, dus haakt een kijker snel af. En dat beïnvloedt je Watch Time negatief, waardoor YouTube je video niet gaat voorstellen bij anderen.

Ik probeer daar zo goed mogelijk op in te spelen door (naast goede content te maken) m’n video’s, de beschrijving en m’n kanaal zo in te richten dat je makkelijk verder kan blijven kijken. Ook als je op mobiel zit, want dit is een interessant cijfer:

Apparaat grafiek YouTube

40.1% kijkt mijn video’s op een mobiele telefoon, 20.8% op een tablet. Wow. Dat betekent dus dat – wanneer je functies gebruikt die alleen op desktop werken, zoals Annotation – je ruim 60% van je kijkers uitsluit! En dit zal bij kanalen met jongere kijkers nog veel meer zijn. Dus gebruik Cards, zet links in de beschrijving en maak goeie playlists.

YouTube Moneys

Ben je al rijk? ?
Ik heb al bijna €64 verdiend met m’n vlogs, dus binnenkort kan ik stoppen met werken.

Is vloggen niet meer iets voor pubers? ?
Ik vind het leuk dat ik onbedoeld ineens onderdeel ben van de YouTube-community (waar je met 1600 abonnees natuurlijk niet heel veel voorstelt) en het lijkt me mooi als ik er aan kan bijdragen dat het imago van de content creators én de kijkers wat verandert. Vlogs zijn niet alleen voor nerdy tieners en gamende pubers maar ook voor avontuurlijke dertigers en wereldwijze veertigers. En mij.

Privacy ?
Ik film natuurlijk niet alles. Voor een vlog van 5 minuten heb ik vaak nog geen uur materiaal (echter, voor bijvoorbeeld de epische XL poezenvlog ruim 20 uur). Veel blijft privé. Je ziet nooit waar ik precies woon, je ziet me niet naakt, je ziet geen mensen die niet in beeld willen.

Sukkel ?
Het grootste minpunt van vloggen is de constante confrontatie met mezelf. Tijdens de edit zit ik me volop te ergeren aan alles wat ik doe. Hoe ik iets vertel, hoe ik tegen anderen praat, hoe slecht ik luister, hoe dwingend ik ben als de camera loopt – heel naar om te zien. Ik knip al mijn praatjes zo kort mogelijk omdat ik er gewoon niet naar kan kijken. De eerste paar uur nadat een vlog af is vind ik mezelf echt een enorme sukkel. Daarna gaat het wel weer.

Ik heb nog heel veel ideeën en plannen en wil de rest van m’n leven blijven vloggen. Het mooiste is de invloed die het heeft op mijn offline leven: om te kunnen vloggen moet je namelijk wel iets meemaken. Dus moet je af en toe naar buiten. Ja zeggen tegen dingen waar je anders nee tegen zou zeggen. De wereld in. Avonturen beleven. Hup!

P.S. Abonneren kan door hier te klikken. Ja, dat is dus gratis, ouwe.

Ga alsjeblieft geen album maken – de evaluatie

23 oktober 2014 | 16:23

Zes singles Only Seven Left

En Bram, was dat nou een goed idee, geen album maken maar iedere maand een single uitbrengen?
Een jaar geleden gaf ik beginnende bands het vriendelijke doch dringende advies om vooral geen album te gaan maken. In het kort: het album (en de cd al helemaal) is voor veel luisteraars een verouderd medium, het is pr-technisch onhandig om voor studiotijd weken van de aardbodem te verdwijnen en het kan zowel creatief als qua marketing goed zijn om een constante stroom van muziek aan te bieden, het hele jaar door.

Daar waren cd-winkels, (oudere) artiesten en (nog oudere) muziekliefhebbers het natuurlijk niet mee eens. Toch bleef ik er in geloven, gesterkt door mooie stukken van Bob Lefsetz, eigen ervaringen en reacties van onze fans. Dus we gingen het doen: in januari verstuurden we een persbericht met de kop Only Seven Left gaat de studio in om géén album te maken. 2014 werd voor ons een druk, muzikaal én duur jaar.

Wat gingen jullie dan precies doen?
We beloofden maandelijks een nieuw liedje, met videoclip. Maar we werkten niet vooruit: we konden bij wijze van spreken op maandag een liedje schrijven, het op woensdag opnemen en op vrijdag uitbrengen. YouTube speelde een centrale rol in het plan, maar de muziek kwam natuurlijk ook uit op iTunes en Spotify. Het idee was om in december een verzamel-album te maken met alle nieuwe liedjes .

En, lukte dat?
In januari, februari, maart, april en mei kwamen er nieuwe liedjes. Bovendien maakten we van ieder liedje een akoestische versie en een poppunkversie. En we maakten iedere week een video (videodagboeken, covers, challenges). Tussendoor deden we ook nog een tour in Duitsland en een paar shows in Nederland.

Klinkt als verschrikkelijk veel werk.
Ja. Dat viel een beetje tegen. Het is natuurlijk fantastisch om constant bezig te zijn met muziek: er moest geschreven worden, opgenomen, gemixt. Een leuke dagtaak, maar lastig te combineren met school en werk. Na het liedje van mei was de energie en inspiratie even op. In juni kwam er geen nieuw liedje – deels vanwege de zomervakantie en deels omdat we niet iets wilden uitbrengen waar we niet 100% achter stonden. In oktober was er nog een nieuw liedje, en in december komt het zevende. Het laatste. Ooit.

Oh, beviel het zo slecht dat jullie nu maar uit elkaar gaan?
Nee, dat staat er los van. Het experiment beviel goed: het was te gek om iedere maand met een andere producer aan de slag te gaan en het was leuk om fans iedere maand iets tofs te kunnen bieden. Ik vind dat we onze beste liedjes ooit hebben gemaakt dit jaar, en ik ben ook heel trots op alle clips en andere video’s. Bovendien ben ik onwijs blij dat we op het laatste moment nog producer Martin Beusker ontmoetten, met wie we de laatste vier liedjes hebben gedaan. Zo’n muzikale en persoonlijke klik is best bijzonder en het was geweldig om met hem steeds een dag in de studio helemaal te freaken op één song.

Is 1 keer per maand te vaak?
Niet als je er full time mee bezig kan zijn, altijd een studio tot je beschikking hebt en een ruime stapel demo’s hebt waar je uit kan kiezen. Voor fans kan het eigenlijk niet vaak genoeg. Radio en pers had er wat meer moeite mee: heb je Only Seven Left weer met een nieuw liedje hoor. Daar hadden we rekening mee gehouden, na de eerste is het nieuwtje er natuurlijk wel vanaf. Dit jaar was voor de fans, niet voor de radio. En opmerkelijk genoeg bleek onze aanpak wél aan te slaan bij clipzenders als MTV en XITE, die bijna alle clips veel hebben gedraaid. Stonden we gisteren ineens op de rode loper bij de MTV EMA’s preparty.

Only Seven Left MTV EMA's preparty

En wat kost dat nou?
Veel. Meer dan we hadden gedacht. Natuurlijk hadden we in december een gedetailleerde begroting moeten maken, maar in ons enthousiasme over de eerste release zagen we dat even over het hoofd. Wat kost een liedje opnemen, mixen en masteren? Al snel €1000-2000, afhankelijk van je producer, studio en onderhandelskills. Dan is het uiteraard goedkoper om er gelijk 12 te doen: als je dan tóch die drumsound voor elkaar hebt…

Dure grap. Toch niet haalbaar voor een beginnende bandje?
Voor een singer-songwriter of een beginnend bandje kan het vast wel wat goedkoper, maar wij wilden geen muziek afleveren met een lager niveau dan ons eerdere werk, zowel qua songwriting als productie. De covers en alternatieve versies nam zanger Bjørgen zelf thuis op en kostten dus niks.

En een videoclip?
Onze duurste was €2000 en de goedkoopste €0. Dat hoeft dus het probleem niet te zijn: een opvallend idee is honderd keer belangrijker dan een technisch perfecte clip. Verder maak je kosten voor de digitale distributie (een single met bonustracks geldt bij CD Baby helaas meteen als album – $50 ipv $13), maar dat verdienden we vrij snel weer terug.

Ja, jullie liepen binnen?
Dat niet. De digitale sales gingen boven verwachting (zeker als je bedenkt dat je de liedjes ook gratis op Soundcloud kon downloaden): van Tonight verkochten we bijna 1000 downloads. YouTube-advertenties leverden een paar honderd euro op, en als het goed is leverde de hele aanpak natuurlijk een bijdrage aan de ticketsales van de tour. Maar eerlijk is eerlijk: noch in de analoge wereld, noch in de digitale wereld was dit ons meest succesvolle jaar. De YouTube-views verdubbelden weliswaar, maar werden verdeeld over veel meer video’s. Het aantal abonnees steeg ook snel – dat was zeer waardevol geweest als we niet over twee maanden uit elkaar gingen.

En nu gaan jullie tóch een album maken?!
Jep. Dat was stiekem gelijk al het plan, want mijn blog was geen kruistocht tegen het album op zich, maar veel meer tegen de ouderwetse studio-cd-tour-cyclus die veel bands hanteren, simpelweg omdat ze denken dat het zo hoort.

Dus wat raad je andere bands aan?
Probeer dit, iedere maand een nieuw liedje met video. En hou het vol: wij merkten dat het ‘grote’ publiek eigenlijk pas na liedje vijf doorhad waar we mee bezig waren. Let op je budget. En neem steeds twee of drie nummers tegelijk op, zodat je genoeg tijd overhoudt voor de promotie ervan, voor optredens, voor het schrijven van nieuwe liedjes, het maken van bijzondere clips en de rest van je leven. Hoewel dat laatste best even kan wachten.

Nog meer ongevraagd advies?
Ja! Bestel nu onze allerlaatste cd, beschikbaar in drie verschillende pakketten!

Only Seven Left- The Final Album

Het eerste videodagboek ging per post op VHS van fan naar fan

24 juli 2013 | 17:06

Ik kreeg laatst een berichtje van iemand die zei: je moet deze video van band X eens kijken, precies nagemaakt van jullie videodagboeken! Soms is dat irritant, als iemand iets namaakt waar je bloed, zweet en tranen (nouja, wel veel tijd) in hebt gestoken. Maar als het over de videodagboeken van Only Seven Left gaat ben ik niet zo moeilijk. Bands van Nederland: steel ons format, onze stijl, onze alles! Wordt het vast beter van.

Marketing?
Met ruim 1,4 miljoen views en 163 uploads kan ik wel zeggen dat ons YouTube-kanaal redelijk succesvol is. Maar het gaat ons niet eens om de cijfers: we merken dat de videodagboeken vanaf dag 1 veel voor ons doen. Het eerste is al zes jaar oud en het introduceerde de band, de muziek, de gezichten, de karakters. Nog steeds filmen we álles wat we samen doen, en nog steeds maakt het veel reacties los. Ik ken mensen die onze liedjes verschrikkelijk vinden, maar graag de videodagboeken kijken (heb je verder weinig aan natuurlijk, maar het zegt iets). Verklaart wel het dilemma dat ik hier al eens beschreef: de livestukjes zijn standaard het slechtst bekeken in iedere video.

Only Seven Left Indonesië diner

Ik maakte dat eerste videodagboek voor de gein, omdat ik een camera van school kon lenen. Nog steeds zit er niet echt een sterke marketinggedachte achter, hoewel je soms wat gesponsorde kleding of apparatuur ziet langskomen. We maken de video’s voor onszelf. De foto hierboven bewijst dat: we waren bijeen om het nieuwe Indonesië-videodagboek te kijken, mét versgekookte nasi goreng en echte Bintangs van de toko (niet afgebeeld).

Overdreven
Inmiddels zijn er zoals gezegd veel bands die leuke achter-de-schermen-video’s maken, maar om eerlijk te zijn zie ik nog steeds weinig échte kwaliteit (behalve bij Destine, die een tijdje heel consequent een geweldige serie maakten). Onze Indonesië-serie gaat ook ver: we huurden een professionele cameraman in om álles vast te leggen, lieten een speciaal logo ontwerpen, Bjørgen maakte leadermuziek en schrijft de ondertiteling en ik spendeer makkelijk drie volle werkdagen aan de montage. Per aflevering.

Een stukje geschiedenis
Een vaak terugkomende vraag in iedere video is: ‘Waar zijn we nou?’ – een beetje de essentie van het verhaal natuurlijk. Die vraag kom uit de allereerste videoverslagen van een band die ik ooit zag: van de Travoltas, in 2001 ongeveer. Er was inderdaad nog lang geen YouTube, dus hoe ging dat dan? Er was een videoband, met een aantal ongemonteerde stukjes film erop, die via de post van fan naar fan ging. Écht gebeurd. De Travoltas zaten altijd op Hawaï of in Calfornië, of backstage in OCJ De Wissel in Mill, dus dat was hun antwoord op die vraag.

Cash & Carlo
Het meest originele antwoord komt echter van Nils, gitarist bij mijn vorige band Wagtale. Ik vroeg hem op camera: ‘Waar zijn we nou?’ Hij antwoordde bijdehand: ‘Backstage bij Cash & Carlo.’ Een stom spelprogramma op RTL4 waar je als punkrockband natuurlijk nooit terecht komt. Het werd een klassieker dus die hoor je ook nog wel eens terugkomen in de Only Seven Left-videodagboeken, zoals toen we op een hele vroege zaterdagochtend met een kater bij kinderprogramma Zapp Live moesten spelen. Ik vroeg geluidsman Sander: ‘Waar zijn we nou?’ En terwijl hij zei: ‘Backstage bij Cash & Carlo’, keken we elkaar aan en dachten: nou, het scheelt niet veel vandaag! Only Seven Left heeft ook een eigen klassieker geproduceerd: ‘Dit is de mooiste dag van m’n leeeeven!’ En dat is bij ons best vaak.