video’s

Mijn 10 favoriete vlogs van 2016

2 januari 2017 | 15:08

Maar dus echt mijn favoriete vlogs, die ik zelf heb gemaakt, beetje narcistisch he? Mijn favoriete vlog van iemand anders is deze van Casey Neistat, natuurlijk.

Voor mij is YouTube een soort bewegend plakboek – geweldig om doorheen te bladeren en herinneringen op te halen. Bizar hoeveel leuke details ik alweer vergeten ben van gebeurtenissen die nog geen jaar geleden plaatsvonden!

De best bekeken vlogs zijn niet altijd mijn favoriete vlogs. Soms zelfs precies andersom. Daarom hieronder mijn top 10: deze vlogs vond ik dit jaar zelf het leukste!

10. Het is hier pikkedonker!


Een romantische date met m’n vriendje, lekker eten, een mooie boottocht én vette dronebeelden! Deze vlog was door een piepklein foutje 1 dag verdwenen van het internet. Oeps. Hij verdient wat meer views! Vind ik.

9. Er zit iets achter me aan!


Deel 2 van mijn vakantievlogs vanuit Spanje met een spannende achtervolging en een vrij hilarische bergbeklimming. Waarom is ‘ie zoveel minder bekeken dan deel 1 en 2? Had ik toch een shirtless Jesse op de thumbnail moeten zetten…

8. Ik zou dit nooit durven!


Vriend Yves vertrekt naar Frankrijk en geeft een afscheidsfeestje. Sinds ik vlog ben ik altijd heel dankbaar voor mooie locaties en dat zat hier wel snor: een weiland met lampjes en een levensgevaarlijk pontje…

7. Te dronken om te skiën


Zat ik ineens met m’n schoonfamilie in de sneeuw. En ik kan niet eens skiën! Maar de sneeuw bleek gelukkig wel heel fotogeniek te zijn.

6. Mijn vriendje kan zo lekker koken!


Jesse en zijn bff Nora hielden een smakelijke nieuwe editie van de Kookclub. Dit vind ik zelf een van m’n beste vlogs omdat er zoveel leuke mensen inzitten die ook nog eens allemaal leuke dingen zeggen. Liefde!

5. Het huis gaat in de fik!


Meteen de eerste vlog van het jaar is er een die ik heel graag terugkijk. Een mooi Oud en Nieuw-feestje met een emotioneel afscheid van Jesse’s huis aan de Herengracht. Ik ben blij dat ik die plek, waar ik ook zoveel mooie herinneringen aan heb, nog heb vastgelegd.

4. De poezenoorlog


Deze is achteraf gezien misschien een tikje lang, behalve voor poezenfans natuurlijk. Ik kreeg ineens drie katten te logeren en we bedachten een hele strategie om ze vreedzaam samen te laten wonen. Dat lukte niet héél goed, maar het was wel gezellig. Hoe zou het met dikke Simone zijn?

3. Dit is mijn muziek!


Deze vlog is precies gelukt zoals ik het wilde: een mooi intro met droneshots, muziek en voice over. Een grappig interview. Daarna een uniek feestje met allemaal leuke mensen. Ik wil in m’n vlogs het liefst altijd iets meer vertellen dan alleen wat ik die dag heb gedaan, en dat is hier volgens mij gelukt. Supertrots op!

2. Zo zou het altijd moeten zijn!


De Gaypride in Amsterdam was dit jaar weer een enorm feest maar naast al die vrolijkheid wilde ik in deze vlog ook graag iets zeggen over tolerantie en vrijheid, en waarom de Gay Pride nog steeds zo belangrijk is. Ok, en er zitten weer veel knappe jongens in.

1. Troye Sivan wil met me uit!


Deze moet natuurlijk op 1 en is toevallig ook de best bekeken vlog. Troye Sivan interviewen in Paradiso met Domien. Alles leek te kloppen die dag: het interview lukte, de show was geweldig én de afterparty perfect. Behalve (spoiler alert!) dat Troye uiteindelijk tóch niet mee uitging natuurlijk…

Bedankt voor het kijken in 2016! Wat was jouw favoriet?

Het eerste videodagboek ging per post op VHS van fan naar fan

24 juli 2013 | 17:06

Ik kreeg laatst een berichtje van iemand die zei: je moet deze video van band X eens kijken, precies nagemaakt van jullie videodagboeken! Soms is dat irritant, als iemand iets namaakt waar je bloed, zweet en tranen (nouja, wel veel tijd) in hebt gestoken. Maar als het over de videodagboeken van Only Seven Left gaat ben ik niet zo moeilijk. Bands van Nederland: steel ons format, onze stijl, onze alles! Wordt het vast beter van.

Marketing?
Met ruim 1,4 miljoen views en 163 uploads kan ik wel zeggen dat ons YouTube-kanaal redelijk succesvol is. Maar het gaat ons niet eens om de cijfers: we merken dat de videodagboeken vanaf dag 1 veel voor ons doen. Het eerste is al zes jaar oud en het introduceerde de band, de muziek, de gezichten, de karakters. Nog steeds filmen we álles wat we samen doen, en nog steeds maakt het veel reacties los. Ik ken mensen die onze liedjes verschrikkelijk vinden, maar graag de videodagboeken kijken (heb je verder weinig aan natuurlijk, maar het zegt iets). Verklaart wel het dilemma dat ik hier al eens beschreef: de livestukjes zijn standaard het slechtst bekeken in iedere video.

Only Seven Left Indonesië diner

Ik maakte dat eerste videodagboek voor de gein, omdat ik een camera van school kon lenen. Nog steeds zit er niet echt een sterke marketinggedachte achter, hoewel je soms wat gesponsorde kleding of apparatuur ziet langskomen. We maken de video’s voor onszelf. De foto hierboven bewijst dat: we waren bijeen om het nieuwe Indonesië-videodagboek te kijken, mét versgekookte nasi goreng en echte Bintangs van de toko (niet afgebeeld).

Overdreven
Inmiddels zijn er zoals gezegd veel bands die leuke achter-de-schermen-video’s maken, maar om eerlijk te zijn zie ik nog steeds weinig échte kwaliteit (behalve bij Destine, die een tijdje heel consequent een geweldige serie maakten). Onze Indonesië-serie gaat ook ver: we huurden een professionele cameraman in om álles vast te leggen, lieten een speciaal logo ontwerpen, Bjørgen maakte leadermuziek en schrijft de ondertiteling en ik spendeer makkelijk drie volle werkdagen aan de montage. Per aflevering.

Een stukje geschiedenis
Een vaak terugkomende vraag in iedere video is: ‘Waar zijn we nou?’ – een beetje de essentie van het verhaal natuurlijk. Die vraag kom uit de allereerste videoverslagen van een band die ik ooit zag: van de Travoltas, in 2001 ongeveer. Er was inderdaad nog lang geen YouTube, dus hoe ging dat dan? Er was een videoband, met een aantal ongemonteerde stukjes film erop, die via de post van fan naar fan ging. Écht gebeurd. De Travoltas zaten altijd op Hawaï of in Calfornië, of backstage in OCJ De Wissel in Mill, dus dat was hun antwoord op die vraag.

Cash & Carlo
Het meest originele antwoord komt echter van Nils, gitarist bij mijn vorige band Wagtale. Ik vroeg hem op camera: ‘Waar zijn we nou?’ Hij antwoordde bijdehand: ‘Backstage bij Cash & Carlo.’ Een stom spelprogramma op RTL4 waar je als punkrockband natuurlijk nooit terecht komt. Het werd een klassieker dus die hoor je ook nog wel eens terugkomen in de Only Seven Left-videodagboeken, zoals toen we op een hele vroege zaterdagochtend met een kater bij kinderprogramma Zapp Live moesten spelen. Ik vroeg geluidsman Sander: ‘Waar zijn we nou?’ En terwijl hij zei: ‘Backstage bij Cash & Carlo’, keken we elkaar aan en dachten: nou, het scheelt niet veel vandaag! Only Seven Left heeft ook een eigen klassieker geproduceerd: ‘Dit is de mooiste dag van m’n leeeeven!’ En dat is bij ons best vaak.