recensie

Vlog: Justin Bieber en het onzichtbare drumstel (Aerodrums review)

5 oktober 2015 | 18:54

Ik testte de magische Aerodrums met mijn twee favoriete tracks van het moment. With English subtitles!

Justin Bieber in GelreDome

16 april 2013 | 10:40

Ik was met Tim naar Justin Bieber. Tim was jarig geweest en dit leek me een uitstekend cadeau. Tim wist nog van niks. Ik kwam hem rond 15.00 uur ophalen in Amsterdam en na een paar drankjes op een overvol terras stapten we in de trein. Vanaf Utrecht begon Tim iets op te vallen. Ten eerste dat Arnhem op de borden stond en ten tweede dat ik een beetje moest giechelen als er weer een kudde tienermeisjes voorbij kwam. Ik had me al bijna een jaar verheugd op Bieber maar de verheuging van afgelopen twee weken op het moment dat Tim zou ontdekken waar we heengingen was zeker niet minder geweest. Ineens zat hij met grote ogen tegenover me: ik weet het! Ooh, wat gaaf, wat gaaf, hahaha! Hij lachte nog. En ik lachte weer, want ik twijfelde echt of Tim niet misschien een heel klein beetje een hekel had aan Justin.

Tim en Bram

We kochten wat halve liters op Arnhem CS waarna we ons richting de speciale pendelbusjes (€5) begaven. Het leek ons nog steeds behoorlijk vroeg maar de grote massa stond waarschijnlijk al in de rij voor GelreDome want het was overal rustig. We belandden op een soort Bieberfest: een heus festivalterrein met eettenten, bars, harde muziek, zon, bier, bankjes en ouders. Met uitzicht op gigantische rijen Beliebers voor de ingang van het stadion. We hadden vaste plaatsen, dus in de rij gaan staan leek me tamelijk onzinnig. We haalden flink want muntjes en dronken flink wat biertjes (€3,50 per stuk). Tim zocht meisjes met JB-schmink op hun wangen in de hoop dat ze ook iets bij ons wilden tekenen. Dat vonden ze eng. En een beetje vies. “Nee, sorry, de punt mijn oogpotlood is net afgebroken.” We vermaakten ons met meisjeskijken. Veel meisjes in groepjes leken precies dezelfde uggs, skinny en bontkraagjas aan te hebben, maar bleken bij nadere inspectie toch net verschillend. Sommige meisjes hadden zich als Justin Bieber verkleed, en, tja, sorry, die liepen er een beetje potteus bij. Er waren ook jongens. Die waren homo. Of urban.

Justin Bieber Gelredome

Lees verder…

Recensie: 3voor12 op Pinkpop

13 juni 2011 | 21:35

Ik heb al eerder commentaar geuit op 3voor12 en dat heeft toen kleine relletjes veroorzaakt, wat deze keer helemaal niet mijn bedoeling is. Ik vind dat 3voor12 vaak puik werk levert en ken bovendien veel aardige mensen die er werken. Dat vooraf.

Ik had me ook voorgenomen de Pinkpopverslaggeving dit jaar gewoon niet te lezen, om ergernis te voorkomen. Maar de Pinkpop-livestream staat nu eenmaal naast de recensies, en door enkele verontwaardigde tweets ontkwam ik er toch niet aan. Negatieve recensies over je eigen band zijn nooit leuk, maar makkelijk weg te lachen. Recensies vol onzin over je favoriete bands zijn eigenlijk veel erger. Maar iedereen mag vinden wat hij wil, natuurlijk, en opbouwende kritiek is zelfs meer dan welkom. De recensies van 3voor12 zijn vaak goed geschreven en soms heel grappig (bijvoorbeeld als het over Coldplay of een andere kutband gaat). Toch vraag ik me een paar dingen af.

Waarom is 3voor12 eigenlijk dé Pinkpop-mediapartner?
Het toch een algemeen bekend vooroordeel dat 3voor12-journalisten houden van moeilijke indierock met gekke instrumenten en onbegrijpelijke teksten, of nog beter: instrumentaal, lekker ontoegankelijk. Live uitgevoerd door verlegen mannen met baarden die niet aan interactie met het publiek doen. Muziek komt uit op vinyl, is alleen verkrijgbaar via obscure labels en in hun vrije tijd maken deze artiesten vage videoclips en akelig moderne schilderijen. Ok, ik overdrijf een tikje.

Maar Pinkpop (het woord verklapt het al een beetje) is voor popmuziek. Je weet wel, catchy liedjes die het grote publiek kent van de radio. Makkelijk mee te zingen, de tekst doet er niet echt toe. Indien uitgevoerd door stadionbands voorzien van enorme lichtshows, vuurwerk en ballonnen. Of in het geval van een poppunkbandje afgewisseld met puberale sekspraatjes en wilde sprongen. Zo’n recensie van All Time Low is natuurlijk grappig, maar je maakt er én de band, én het publiek mee belachelijk. Als je het hele genre niet serieus neemt, schrijf dan niks.

3voor12 op Lowlands snap ik (alternatieve rock), 3voor12 op Noorderslag snap ik (nieuwe muziek), maar waarom is 3voor12 één keer per jaar ineens van de hitparade-pop? Waarom niet de Hitkrant? Sky Radio? Of waarom niet de rest van het jaar ook wat meer Foo Fighters en Hanson op 3voor12?

Waarom recenseren ze niet het optreden maar de artiest?
Als je als journalist naar een festival wordt gestuurd, neem ik aan dat je opdracht luidt: beoordeel de optredens. En niet de bands opzich. Wat me het meest stoort aan 3voor12-recensies, is de schijnbare verbazing over dingen die je al lang van tevoren had kunnen weten. Ja, Plain White T’s heeft geen diepzinnige teksten. Nee, Laura Jansen heeft geen uptempo liedjes zonder piano. De liedjes van Simple Plan lijken inderdaad op elkaar. Dat zijn gewoon feiten die een band maken tot de band die het is.

Ik lees toch ook nergens dat Tim Knol wel erg weinig vuurwerk heeft meegenomen, of dat het zonde is dat Deadmau5 geen gitaarballads speelt. En wat jammer dat Dazzled Kid niet gewoon Nederlands zingt eigenlijk. Dat wíst je toch al! Ik snap dat wat context in je recensie handig is voor mensen die de band niet kennen. Maar bewaar al te obligate observaties over composities, teksten en arrangementen lekker voor de cd-recensie. Vertel mij, als thuisblijver, hoe de show was! Speelde de band strak, zong de zanger zuiver? Keken ze vrolijk, hadden ze er zin in? Vertelden ze leuke grappen, speelden ze gekke covers, was er interactie met het publiek, klommen ze in het decor? Wat was de setlist, werd er geplaybackt, hoe reageerde het publiek? Zoveel te vertellen.

Waarom letten alle recensenten op iets anders?
De recensies zijn zo inconsequent. Als je bij Two Door Cinema Club de ingenieus opgebouwde liedjes prijst, kun je dat bij All Time Low ook doen. Als je het niet erg vindt dat Tim Knol met zijn rug naar het publiek staat, mag je bij White Lies ook niet zeuren over de podiumpresentatie.

De ene recensent is natuurlijk de andere niet, maar er zijn er bijvoorbeeld een paar die blijkbaar enorm veel waarde hechten aan diepzinnige teksten. De realiteit is dat het Pinkpop-publiek alles meezingt wat wel lekker klinkt. Boeiend waar het over gaat. Je bent op een popfestival, geen poëziewedstrijd. En waarom worden Scouting For Girls en Plain White T’s volledig afgeserveerd vanwege de inhoud van hun liedjes, en valt er niemand over de teksten van Go Back To The Zoo? So electric, oehoehoehoe oehoehoehoe oehoehoehoe oehoehoehoe.

Ik hoop dat 3voor12 veel en goed blijft schrijven. Misschien wat mensen aannemen die van Kane of Green Day houden. Of niet. Dan kan ik me volgend jaar tenminste weer lekker ergens over opwinden.

P.S. Kunnen er nog iets meer woordgrappen in de recensies?

Recensie Justin Bieber, Silverstein & There For Tomorrow

31 maart 2011 | 08:25

Voor DutchScene schreef ik een verslag van mijn bezoek aan Justin Bieber in Ahoy en Silverstein in de Melkweg. Met sterren. Lees het hieronder of op DutchScene!

Bieberfever vs. Emoschmemo

Wat: Justin Bieber in Ahoy vs. Silverstein en There For Tomorrow in de Melkweg

Wanneer: 27 en 28 maart 2011

Met: Jochem, Roderick, Hinne, Tamara, Lucas en Kelly

Het is misschien niet zo stoer, maar mij maak je net zo blij met Justin Bieber als met Silverstein. Toevallig speelden zowel het tienermeisjesidool als de post-hardcoreband afgelopen week in Nederland. Ik mocht beide concerten bijwonen en constateerde zoals verwacht veel verschillen, maar ook enkele overeenkomsten. Wie scoort het hoogst op de volgende belangrijke punten?

Lees verder…