Goed nieuws: ons tweede album heet Anywhere From Here en komt dit voorjaar uit bij het label EMI. Ik ben ontzettend blij, omdat ik het gevoel heb dat we nu echt een grote nieuwe stap kunnen gaan zetten. Het is geweldig om te merken dat onze vasthoudende DYI-mentaliteit nu zo tastbaar resultaat oplevert. Ik sta er zelf een beetje versteld van hoe we van een band zonder zanger (in augustus 2011) nu ineens een band met een topzanger, een geweldig album, een manager en een major label zijn geworden. Alsof het zo bedoeld was.

Meer uitleg over deze beslissing vind je op de blog van EHPO.

Dit jaar een iets andere 2 Hot 4 YouTube dan voorheen: er was namelijk weinig materiaal niet door de montage van de videodagboeken gekomen, omdat we met de 2 Hot 4 YouTube van vorig jaar de grens nogal verlegd hadden. Dus dit jaar: alle bloopers achter elkaar, aangevuld met materiaal dat nog niemand heeft gezien (en dat was soms maar goed ook) en de eerste beelden uit de studio.

Let op: dit is geen normaal videodagboek, het is ongecensureerd, er wordt gevloekt, gescholden, er worden cynische en flauwe grappen gemaakt, dus… be prepared!

Eindelijk kan ik al deze familiefeest-vragen met ja beantwoorden. Ook op Eurosonic Noorderslag was een van de populairste gespreksonderwerpen – naast de Interactive Award en de stunt van vorig jaar – ons optreden bij DWDD. Hoe is dat nou, om daar te spelen? Nou, zo.

Donderdag
18.00u – Onze persdame Linda belt: “Hebben jullie maandagavond rond 19.30 al wat te doen?”. Het is nog niet 100% zeker, maar DWDD is geïnteresseerd vanwege ZangerGezocht. Aaah!

19.00u – Druk heen en weer bellen met de andere bandleden en manager Niels. Moeten we dit doen, nu? Dat wordt dan het eerste optreden met de nieuwe zanger, die we zaterdag tijdens de finale kiezen. Niels schreef meer over de twijfel en waarom we het uiteindelijk wél deden.

Vrijdag
10.00u – Linda bevestigt het optreden (er wordt zelfs een andere artiest voor ons afgebeld), we worden maandagmiddag in de studio verwacht met de nieuwe zanger en een 1 minuut-versie van Stay With Me. De gasten worden maandag bekend gemaakt, dus of we het nog even voor ons kunnen houden. Samen met Niels en Linda bedenken we wat het verhaal moet zijn voor Matthijs, wie het interview doet (Jochem) en wat we voor beelden laten zien.

Zaterdag
22.00u – Tijdens de uitverkochte finale in De Vorstin kiezen we Bjørgen als onze nieuwe zanger. We roepen ook maar gelijk het goede nieuws door de zaal: maandag DWDD! Dux Deluxe schiet prachtige beelden en maakt daar dezelfde nacht nog een clipje van, dat we mee maandag kunnen nemen.

Maandag
10.00u – Verzamelen in oefenruimte van De Vorstin om een 1 minuut-versie te repeteren. Ik heb in Logic verschillende opties in elkaar geknutseld en met producer Arno besproken. We willen het refrein liefst twee keer spelen, maar ook de opbouw in dynamiek enigszins intact laten, zodat het wel voelt als een compleet liedje. We kiezen uiteindelijk voor: half refrein, couplet 2 (deels in arrangement van couplet 1), refrein 2, einde.

15.00u – Met een gezellig grote groep (naast de band ook live-gitarist en tweede finalist Lucas, producer Arno, persdame Linda, manager Niels, tourmanager Kris, monitorman Yves en geluidsman Sander) arriveren we in de studio op het Westergasterrein. Het is veel kleiner dan op tv lijkt! We zijn mooi op tijd maar moeten alsnog als een gek uitladen en opbouwen zodat we straks met de soundcheck niemand in de weg zitten.

16.00u – We worden heel hartelijk ontvangen, door de gastvrouw van drankjes voorzien en geïnstrueerd over het verloop van de avond en de uitzending. Er is ruim de tijd voor een soundcheck: als het op onze oortjes al lang goed is, kunnen we nog uitgebreid door voor het tv-geluid. Zelfs de technici zijn vriendelijk. Sander zit ver weg, boven in de regiekamer, te luisteren hoe het bij de kijkers thuis klinkt. Arno bedenkt nog een laatste wijziging voor het intro, dat oefenen we nog een paar keer en dan zijn we er eigenlijk wel klaar voor. Tijdens het oefenen wordt er door de regie getimed, maar niemand laat ons plechtig beloven het binnen de minuut te houden.

17.00u – Wachten, rondhangen, kleren strijken. Matthijs komt ons een handje geven en een praatje maken (ja hij is heel aardig in het echt, en heel lang ook), we kletsen met Lee Towers en Jan Mulder, de sfeer backstage is uitstekend. Bjørgen mag in de make-up, maar ik niet want “de drummer zit toch niet in het licht”.

18.00u – We genieten van een heerlijke maaltijd in het restaurant – hoewel sommigen geen hap door hun keel krijgen van de zenuwen. Bjørgen heeft daar echter geen last van, hij heeft de nervositeit omgezet in een soort extreme kalmheid. Maar het blijft een gek idee dat er straks een miljoen mensen naar je kijken en allemaal iets van je vinden.

19.00u – Alle gasten worden naar beneden geleid omdat de uitzending zo begint. We mogen in de reclame een volledig nummer spelen, en we kiezen voor The Moonlight Sky (we hebben niet echt een single en voor Stay With Me is nog geen bridge). Fijn om even te kunnen opwarmen en aan de zaal en het publiek te kunnen wennen. Het liedje valt goed bij het publiek en de gasten, wat enorm helpt om straks de vibe weer goed te krijgen tijdens onze minuut.

19.30u – De uitzending begint en het is de bedoeling dat we de hele tijd blijven zitten op de achtergrond, zodat we gelijk klaar staan als we mogen en ze ons af en toe in beeld kunnen brengen. Redelijk vermoeiend, want al die gesprekken en grappige filmpjes gaan volledig langs me heen omdat ik maar aan 1 ding denk: laat het alsjeblieft goed gaan zo.

20.00u – Meteen na het onderdeel De TV Draait Door komt Matthijs onze kant op en leest het door ons bedachte tekstje van de autocue op, over ZangerGezocht en de toffe dingen die we hebben gedaan. Jochem doet het interview en maakt de memorabele opmerking over onze ambities: “Lowlandsje, top 40-je…”. Bjørgen komt ook nog even aan het woord en we zien zijn auditie (de video van de finale vond de redactie helaas niet geschikt).

20.15u – En dan mogen we. We spelen met click die vanaf een iPod instart en die ook nog eens twee tellen vooraf geeft, en dat lijkt eeuwen te duren. Kut, ik had ‘m gelijk moeten starten toen Matthijs onze naam riep. Tot overmaat van ramp twijfel ik een milliseconde of we nou met het refrein of het couplet begonnen en mis ik de eerste klap op de bassdrum, stommm. Bjørgen lijkt lekker te zingen, Jochem gaat flink los en aan tafel wordt goed meegeknikt door Sarah Bettens van K’s Choice. Niemand maakt rare fouten, we hebben het overleefd. Een minuut is best kort.

21.00u – De rest van het programma zitten we elkaar een beetje lacherig en opgelucht aan te kijken en zodra het is afgelopen wordt er meteen afgebouwd. Sarah komt ons gedag zeggen, Matthijs neemt netjes afscheid en de floormanager complimenteert ons met onze flexibele houding en de professionele crew. Iedereen is enthousiast maar ik moet het eerst nog terugzien.

21.30u – Binnen een half uur is de hele studio leeg, de camera’s worden naar de P&W-studio gereden en wij borrelen nog even na aan de bar. Ik probeer op Twitter de stemming te peilen maar ik kan net niet ver genoeg terugscrollen om de reacties over ons te lezen. We zijn in ieder geval allemaal erg trots op Bjørgen en van de boeker horen we dat de eerste festivalaanbiedingen onmiddellijk na de uitzending binnenkomen.

00.00u – We kijken samen de herhaling en vieren mijn verjaardag. Naast vele complimenteuze berichten van fans en familie, kwamen er ook wat kritische noten over het geluid en de zuiverheid binnen en bleef het vooral uit de hoek van bevriende bands opvallend stil. Dus zitten we extra gespannen voor de tv en zijn we nóg opgeluchter als blijkt dat het inderdaad niet perfect maar toch zeker goed genoeg was. Het is strak, niet vals, de mix is mooi in balans en het komt energiek over. Je hoort de zenuwen, je hoort wat onervarenheid en het geheel is wat doffig. En ja, ik mis die eerste klap, maar dat hoort dus echt niemand.

www.youtube.com/watch?v=TIxkLga40xg

En wat doet dat nou voor je band?
Veel. Niet dat de boekingsprijs ineens is verdubbeld of de albumsales de pan uitrijzen, maar we merken nog steeds iedere dag hoeveel mensen na de naam Only Seven Left ineens reageren met “Oh ja, wel eens van gehoord, met die nieuwe zanger toch?”. Dat helpt altijd. Nu zou het leuk zijn als we straks met de albumrelease nog eens terug mogen komen, maar ik realiseer me dat een toffe actie als ZangerGezocht voor de redactie interessanter is dan een nieuwe cd. Tijd voor een nieuw verhaal.

Deze video liet ik vandaag zien tijdens mijn pitch voor de Interactive Awards. In het eerste stuk vertel ik hoe we met Only Seven Left de afgelopen 5 jaar internet en social media hebben ingezet. In het tweede deel leg ik uit hoe we ZangerGezocht hebben bedacht en ontwikkeld én wat het resultaat was. Het moest in English ja, let niet op mijn akelige accent.

Toch nog een drumblog! We zijn bezig met de laatste details van de plaat, dus wat backing vocals, percussie ennnn… tom overdubs. Een aantal liedjes kon nog wat extra lagen toms gebruiken. Puur voor het vetter en voller maken van de klap, of om een soort Indianenstam-bedje onder de track te leggen.

We gebruikten de Sonor Phonic en Phonic Plus toms, omdat die veel laag en veel volume hebben. Voor een fill namen we ook nog wat snares over elkaar heen, met de Pearl Virgil Donati signature, die hoog gestemd nogal een fanfare-gehalte heeft.

Het werkte te gek, in het filmpje hoor je een track met een heerlijk episch beukstuk, waar je ook de gang vocals hoort die we gisteren opnamen in De Vorstin met 70 fans en vrienden.

Overdubs:
- 14″ x 14″ Sonor Phonic Plus tom
- 16″ x 16″ Sonor Phonic Plus floor
- 16″ x 16″ Sonor Phonic floor
- 14″ Pearl Virgil Donati signature

Klaar! Zie hierboven de allerlaatste take van de drumsessies voor OSL album 2, een lekker hard outro. We begonnen vandaag met de bas, gitaar en zang van het liedje van gisteren (wat érg mooi wordt, check hier hoe goed Bjørgen staat te zingen).

We hadden vandaag nog de keuze uit twee liedjes. Niet overgebleven omdat ze niet goed zijn, maar zo lang mogelijk uitgesteld omdat er nog iets aan miste. Na wat pittige discussies en kritische opmerkingen van Arno kozen we er eentje, waarvoor we ter plekke nog een outro schreven. Roderick speelde even een guide daarvoor in, en toen kon ik aan de slag.

Kick
De 26″ Ludwig Maple kick mocht blijven, maar dan met wat demping erin, voor een korte maar lompe naklank.

Snare
We probeerden de Vistalite en die werkte eigenlijk voor het eerst niet zo. Het liedje kon iets lompers gebruiken. We pakten de duurste – nog niet 1 keer gebruikte – bronzen Ludwig, maar die had veel te veel toinnggg. Arno pakte de van Milkbar geleende Pearl Virgil Donati signature erbij, en die klonk te gek. Mooie houten naklank, en ondanks z’n 5″ diepte toch lekker vol.

Toms
De grote Sonor Phonic Plus toms van gisteren. Toms vormen de basis van de groove die door het hele liedje loopt: ingehouden, spanning opbouwend, soms alleen kick, en soms floor en tom erbij. We namen het anders op dan tot nu toe: de twee roommics hing Arno als underheads tussen tom en bekken, zodat je een extreem stereo-effect krijgt, én een zompige knal die als een warm bedje onder de track ligt. Om de snare (die dichter bij de tom dan bij de floor staat en dus vooral op links binnenkomt) wat terug in het midden te krijgen, gebruikten we een c414 als mono overhead.

Cymbals
De heerlijke grote Istanbul crashes (19″ en 22″) van gisteren mochten blijven. Vooral de 22″ crash werkte lekker: niet te aanwezig en een lange uitklank, wat goed werkte omdat dit het langzaamste liedje van de plaat is. Geen hihat. Geen hihat? Nee, geen hihat.

Dat was het dan, voor de drums. Misschien dat er nog een drumblog komt als er iets leuks te vertellen valt over de mix of de overdubs, en als ik wat kan laten horen. Voor nu: bedankt voor het lezen en de reacties!

Track 9:
- 19″ Istanbul traditional heavy crash
- 22″ Istanbul traditional dark crash
- 14″ x 14″ Sonor Phonic Plus tom
- 16″ x 16″ Sonor Phonic Plus floor
- 26″ Ludwig Classic Maple Kick
- 14″ Pearl Virgil Donati snare

Kick
De grootste, holste en zwaarste: de 26″ Ludwig Maple, zonder demping. Die is bovendien niet erg diep, dus alles wat je met je pedaal doet heeft veel effect op de klank en dynamiek. Zelfs nog een oude, vilten klopper erop.

Snare
We probeerden wederom de Black Beauty, omdat het wel lekker vuig mocht klinken. Best ok, maar ook vandaag geen winnaar. Vistalite? Zou wel werken, maar Arno wilde wel een toffe eigen sound voor dit liedje, dus we probeerden de Titanium Supraphonic, en dat paste perfect. Goeie metalen attack, maar wel vriendelijk, vooral doordat ie op de roommics bijna als een handclap klinkt.

Cymbals
Lekker groot: de 22″ Istanbul Dark Crash en links de 19″ Heavy Crash, en de 16″ Light Hihats. Wat is het heerlijk om op twee grote crashes te rammen!

Toms
De Sonor Phonic Plus tom en floor, lekker diep en laag, met een lange naklank. En zoals Arno zegt: als je er niet op slaat, zijn ze ook stil (wat belangrijk is omdat hij de toms en floormics gebruikt als een soort underheads).

Live
Gisteren speelden we voor 3FM Serious Request op station Leiden, en ik kon het natuurlijk niet laten om wat geleende spulletjes mee te nemen. De Istanbul bekkens en de Vistalite snare. De geluidstechnische omstandigheden waren helaas niet ideaal (wat zou het heerlijk zijn om weer eens in een záál te spelen!), maar de bekkens zijn te gek. De snare ook, maar door mijn in-ears hoorde ik niet veel verschil met mijn Classic Maple. Bovendien is ie zo lelijk…

Track 9:
- 19″ Istanbul traditional heavy crash
- 22″ Istanbul traditional dark crash
- 16″ Istanbul traditional light hihat
- 14″ x 14″ Sonor Phonic Plus tom
- 16″ x 16″ Sonor Phonic Plus floor
- 26″ Ludwig Classic Maple Kick
- 14″ Ludwig Supraphonic snare

P.S. Iemand vroeg me of ik deze blog bijhoud om mijn endorser blij te maken, maar dat is echt niet zo! Is puur uit enthousiasme over de mooie spullen en onze liedjes begonnen en ik hou het vol dankzij de enthousiaste reacties. Als het allemaal nergens naar klonk, schreef ik het ook op.

Kick
Dezelfde als gisteren, maar dan met een andere mic voor wat meer attack.

Snare
We wilden iets ruigers dan de Vistalite, dus probeerden we de Black Beauty, maar dat werd ‘m wederom niet. Dan de Classic Maple, die in een ander liedje ook al lekker ‘natuurlijk’ werkte.

Cymbals
Geen hihat, want het refrein is alleen ride. Daarvoor namen we de 22″ Istanbul ride, waar ik wat zachter dan normaal op speelde voor duidelijke tikjes en minder wash. Links dezelfde 19″ crash als gisteren, voor wat eenheid.

Toms
De Sonor Phonic toms voor een duidelijke klap met toon.

De coupletsound gaf een mooi contrast met de meer roomy refreinsound, zonder dat het heel raar klinkt. Na wat piano synths begint het nu eindelijk een beetje de ‘volwassen’ (eulgh) popsong te worden die het moet zijn.

Track 8
- 22″ Istanbul traditional dark ride
- 19″ Istanul traditional heavy crash
- 14″ Ludwig Classic Maple snare
- 22″ x 22″ Sonor Phonic plus kick
- 13″ x 12″ Sonor Phonic tom
- 16″ x 16″ Sonor Phonic floor

www.youtube.com/watch?v=0TkJQG9lo8E

Eigenlijk hebben we alle ‘makkelijke’ liedjes nu gehad, en zijn we toegekomen aan het rijtje liedjes waarvan we na de preproductie en de repetities zeiden: hier moet nog wat mee gebeuren voor het de plaat op kan. We begonnen vandaag met een liedje dat ik begin dit jaar schreef, en dat inmiddels in vele gedaantes is langsgekomen. Volgens sommigen het buitenbeentje van de plaat, volgens anderen dé single. Er moest meer energie in komen, en de sound moest meer eigen worden. Lastig.

Na een uitgebreid gesprek waarin The Black Keys, Two Door Cinema Club, Katy Perry langskwamen, gingen we gewoon maar aan de slag. Live jammen in de control room, terwijl ik wat beats probeerde. In plaats van een piano een wurlitzer, funky basloopjes… we kwamen er niet helemaal uit. Michael Jackson, riep iemand, Billy Jean, die lekkere droge drumsound. We verhoogden het tempo met 2 bpm en gingen met de drums aan de slag.

Kick
De 22″ Sonor Phonic kick, met veel demping erin. Voor een lompe knal met veel laag.

Snare
De Vistalite voor die korte, drumcomputerachtige Two Door Cinema Club-pets.

Cymbals
Alleen de 19″ crash op links, voor de accenten. Niet te groot, want dat blijft te lang doorklinken. Niet te klein, want dat is te overheersend. De Istanbul Blackman hihats voor de opvallende, hoge open hihat.

Triggers
We gebruikten voor het eerst triggers op de kick en op de snare, zodat er later makkelijk en precies samples onder gezet zouden kunnen worden. Dat kan natuurlijk ook met de ingespeelde drums, maar omdat daar altijd wat bleed op zit, triggert dat lastiger. Jaja, bent u er nog?

Na een paar takes stond het erop, en konden we de andere instrumenten rondom de beat gaan bouwen. Met behulp van gates en een doffe snaresample maakte Arno er een heerlijke beat-sound van. Dat werkt te gek, omdat het een menselijke vibe heeft maar klinkt als een computer.

Track 8
- 15″ Istanbul Cindy Blackman signature hihats
- 19″ Istanul traditional heavy crash
- 22″ x 22″ Sonor Phonic plus kick
- 14″ Ludwig vistalite snare

www.youtube.com/watch?v=wPP4rG4U9YE

Roderick speelt synths voor een nieuw liedje.

www.youtube.com/watch?v=qPlK_dOSzOQ

Bjørgen zingt een mooie partij in.

www.youtube.com/watch?v=cAmgDd9lzVY

Hinne geeft een rondleiding in de studio.

www.youtube.com/watch?v=0OsUaL3KXpw

Het meest dansbare liedje van de plaat!

Episch rocknummer, met mooi dansje van Arno.