In 2002 was mijn slaapkamer the place to be. Voor bandjes die iets wilden opnemen dan, verder werd er helaas vooral geslapen. Ik was eigenaar van de Rbbknl Studios en die bestonden uit een oude Windows-bak met Cool Edit Pro, twee Behringer-mixers, drie gare microfoons en een drumstel. Hoe dat klonk? Soms slecht, soms iets minder slecht. Ik nam liedjes op voor mijn eigen poppunkbandje en bevriende bandjes uit de buurt. We kochten een cd-brander en begonnen ons eigen label: Stuck In A Day Records. Ik had schijt aan punk, ik was DIY omdat het moest. We regelden tourtjes, organiseerden festivals en onze releases kregen prima recensies. Memorabele zin: “Het gitaargeluid klinkt alsof je een pak rijst door de kamer gooit”. We waren de Amersfoortse skatepunkscene. Iedereen speelde in elkaars bandjes en iedereen gunde de ander zijn succes of deed alsof.

Mooi man, opa Bram vertelt. Maar zonder het te weten had ik schijnbaar een neusje voor talent. Of, wat ik eigenlijk denk, ik voelde aan of ik met een echte doorzetter te maken had. Ik wilde mijn tijd niet verspillen aan iemand die niet dezelfde ambities had als ik. Zo was daar Robin van Five Years Later. Hij schreef de liedjes en speelde gitaar, maar toen ze voor een opname even geen drummer hadden, speelde hij de drumpartij ook maar in. Later leerde hij zichzelf zingen en tourde hij de hele wereld over als zanger van Destine. En er was een ventje dat maar niet ophield met mailen of ik ook eens iets van zijn bandje wilde opnemen. Jochem. Om er vanaf te zijn hielp ik hem en een paar jaar later speel ik nog steeds met veel plezier in zijn band Only Seven Left. En wat later Casper, van Quad. Nette jongens met goeie liedjes die klonken als een Britse Blink 182. Dat Britse kreeg de overhand, er kwam een nieuwe zanger, een nieuwe drummer en nu zijn ze Kensington, misschien wel de succesvolste Nederlandse rockband van dit moment. In 2013 is er betere opnamesoftware, goedkopere apparatuur, je hebt YouTube en Twitter en je tour regelen via internet is normaal. Maar het lijkt wel of er minder Robins, Caspers en Jochems in de muziek rondlopen. Mensen die écht willen, er alles voor opzij zetten en – als niemand het voor ze regelt – het dan maar zélf doen. Leun niet achterover, wacht niet op anderen en maak je eigen scene. Soms lukt het.

—

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 96.

Meer columns:
- Bram in Indonesië
- De vloek van veelzijdigheid
- Lief 2013
- Pizza met chocoladesaus
- De gulden middenweg
- Dapper
- Zwaartekracht
- Met je hart
- Haters
- Wie kijkt er nog videoclips?
- Vooroordelen
- 140 tekens pure frustratie
- Shit, dat wil ik ook!
- Geen bruine M&M’s aub
- Lekker bezig in de bandbus
- Muzikale meningsverschillen, ammehoela

Ik las vanmorgen op The Verge een boeiend stuk over het einde van Facebook. Althans, er wordt geconstateerd dat Facebook niet meer cool is onder tieners. Het is een ‘real life network’ geworden, met ouders, collega’s en vage kennissen. En terwijl Facebook gaat over opscheppen over je fantastische leven, kun je op Tumblr en Instagram makkelijker delen en er bovendien meerdere identiteiten op na houden. Voor MySpace betekende de massale verhuizing van tieners niet veel goeds, dus ik was meteen benieuwd of deze trend ook zichtbaar is onder onze fans.

(klik voor leesbare versie)

Ik heb al onze sociale netwerken naast elkaar gezet en vergeleken met de cijfers van ongeveer twee jaar geleden. Dat was nét voor een turbulente tijd: onze zanger was net opgestapt en we waren druk met de voorbereidingen van openbare, online audities. De volgorde van links naar rechts staat voor wanneer we met het netwerk begonnen.

Late adopters
Wat mij opviel bij het achterhalen van die startdata, is dat we niet bepaald early adopters lijken te zijn. Voor een band die bekend staat om zijn succesvolle social media-campagnes, vind ik het opmerkelijk dat we nog geen jaar op Instagram zitten en pas sinds augustus 2010 iets op Facebook doen. Dat heeft een reden: wij zijn waar onze fans zijn. Als dat in plaats van Hyves ineens Twitter is, gaan we naar Twitter. Daarnaast hebben we allemaal op alle netwerken ook persoonlijke accounts die al veel langer bestaan dan de band-accounts. In mijn geval vaak uit nieuwsgierigheid (ik heb laatst ook weer een MySpace account gemaakt).

Tumblr-explosie
Het tweede dat meteen opvalt is natuurlijk de enorme staaf van Tumblr. In een jaar meer followers dan we waar dan ook ooit hebben gehad – onvoorstelbaar. Nu zijn we inderdaad trouwe Tumblr-gebruikers, maar het grootste deel van deze volgers hebben we te danken aan een promo-actie van de Tumblr-staff op hun blog en een ‘Spotlight’ op het dashboard van iedere gebruiker. Gaaf aan Tumblr vind ik dat het heel internationaal is en als systeem superlaagdrempelig werkt. Nadeel vind ik dat het soms lijkt of iedereen alleen maar content aan het recyclen is en er weinig wordt uitgedaagd iets nieuws, eigens te posten. Mensen zijn bovendien graag lekker vaag over hun identiteit, zodat je erg weinig te weten komt over je fans. Voor een band als One Direction heeft Tumblr voor een doorbraak in Amerika gezorgd dus dit is zeker een netwerk waar we tijd in blijven steken, maar het is soms lastig inschatten wát onze volgers precies willen zien.

Instagram blijft achter
Op Instagram is het relatief rustig. Nu ben ik zelf niet zo’n fan van de deelbaarheid van Instagram-foto’s, zeker nu de integratie met Twitter verre van ideaal is. Ook op Facebook lijken posts vanuit Instagram eerder op de achtergrond te raken dan foto’s die je direct op Facebook plaatst. Dus gebruiken we Instagram voor het filtertje en komt onze account-link vaak nergens terug. Dat heeft ook een voordeel: het is voor fans best leuk om onderdeel uit te maken van een selecte groep. Ik ben blij dat mijn persoonlijke Instagram-account maar een beperkt aantal volgers heeft (en weinig familie, collega’s, zakenrelaties), want dan durf ik juist wat meer te posten. Content voor de elite.

Cijfers zeggen niet alles
En dan de twee netwerken die niet gegroeid zijn: MySpace en Hyves. Op MySpace hebben we al twee jaar niet ingelogd, op Hyves checken we sporadisch of er nog berichten zijn. En toch, als we puur naar de aantallen kijken, winnen beide netwerken het nog steeds van Twitter, Facebook én YouTube. Dat is dus gelijk de valkuil: alleen naar de cijfers kijken.

Waar vindt de meeste interactie plaats? Op Twitter en Facebook. En welk netwerk heeft ons de afgelopen jaren het meest geholpen in het laten groeien van de fanbase? Zonder twijfel YouTube. Toch hebben we daar nog niet veel abonnees, omdat we pas sinds kort mensen op te roepen zich abonneren. Als je kijkt naar views: dat zijn er ruim 1 miljoen, 400.000 meer dan twee jaar geleden. Op Tumblr hebben we extreem veel volgers, maar die zijn (nog) niet heel actief: met gemiddeld 30 notes per post, reageert dus maar 0,17%.

Groei
Twitter groeit met ruim 1000, YouTube groeit met 1000 en Facebook groeit het hardst met bijna 1500. En dat is ook wat ik merk bij onze fans, los van de cijfers: heel langzaam gaat iedereen van Hyves naar Facebook, Twitter kan er gewoon naast bestaan. En een aantal mensen slaat Facebook over en gaat meteen naar Tumblr. Ik geloof niet dat Facebook dood is, maar ik snap wel de behoefte van jongeren om uit een netwerk te stappen waarop je docenten ook zitten, je ouders alles meelezen en er strenge regels zijn over wat je wel en niet mag posten. En de vraag is of je als band in die sfeer wil zitten – misschien past het creatieve en enigszins grenzeloze van Tumblr daar wel beter bij. En misschien wordt MySpace wel weer helemaal de shit? Ik heb alvast een account.

Ik stond deze zomer te dansen in een schimmige gayclub in Gent. Voor mensen die mij kennen is dit een wonderlijke zin – niet vanwege de Belgische homotent maar vanwege het dansen. Dat doe ik nooit. Of: deed ik nooit. Want ik heb het dansen ontdekt! In mijn geval ziet het er waarschijnlijk meer uit alsof ik een spastische aanval krijg, maar ik vind het te gek. Dansen! En ineens dacht ik: hoe vet zou het zijn als er na dit liedje van Rihanna een liedje van mijn eigen band ingestart werd. Als deze hele tent los zou gaan op iets dat ik heb geschreven. Als er wereldwijd ieder weekend mensen staan te dansen, te flirten, te zoenen op onze muziek. Ik had een visioen: ik hoorde ons liedje Turn Your Head Around ineens in een Nikki Minaj/Maroon 5/Owl City-jasje.

Lees verder…

Het is een snikhete zondagmiddag in Limburg. We zijn iets te laat vertrokken en moeten haastig uitladen en opbouwen. Booch Festival in Heerlen, een tof festival, midden in de stad met veel harde bands. En ons. Ondanks de stress drum ik een lekkere show en klim ik na drie kwartier liters zweet lichter het drumpodium weer af. We wisselen wat enthousiaste blikken, delen wat high fives uit en moeten dan snel het podium leegmaken voor de volgende band op de mainstage. Op het podium tegenover ons is alweer een band begonnen, met veel gepiep en geschreeuw komen ze op. Ineens hoor ik ze roepen: “Only Seven Left, wát een kutband! Vinden jullie ook niet?” Er klinkt voorzichtig wat gejuich.

Lees verder…

Een nieuwe serie videodagboeken, in nieuwe stijl! Iedere dinsdag een nieuwe.

Een fotoshoot met de zelfontspanner, aan het eind van een zonnige dag op de Hilversumse hei.

Meer foto’s…

Ken je de app Song Tracker van Buma/Stemra, powered by Soundaware?

Het is een gratis app voor iPhone waarmee je als lid van Buma/Stemra kan checken hoe vaak je liedje op de radio is gedraaid. En op welke zenders.

Dat kan ook met de site watiseropderadio.nl en voor 3FM met 3FMfan.nl. Maar Song Tracker heeft een aantal voordelen.

1. Alle liedjes in 1 klik in beeld
Je kunt een aantal liedjes toevoegen die je wil bijhouden. Zo track ik onze eigen singles maar ook die van collega’s Kensington, Destine en Rigby. Tja, het is dringen op de playlist momenteel.

2. Soundaware houdt álles bij
Dus niet alleen plays vanuit de muziekcomputer (die automatisch ook naar Twitter, 3FMfan.nl en Watiseropderadio.nl gaan) maar ook instarts vanaf een cd’tje (Radio 538 draaide onze eerste single bijvoorbeeld zo) en live-optredens. Het werkt namelijk met een fingerprintsysteem dat echt de liedjes herkent. Het duurt steeds ongeveer 12 uur voor de app up-to-date is.

Lees verder…

Afgelopen zondag speelden we 2 liedjes bij 3FM. We wilden onze single Higher akoestisch in een bijzonder jasje spelen, dus vroeger we Jelte om mee te doen op synths. We doen op de radio graag iets anders dan op cd, zodat het voor onszelf interessant blijft en zodat het voor 3FM hopelijk iets unieks oplevert.

Halverwege de repetitie bedachten we dat het vet zou zijn om mijn oude keytar erbij te pakken voor een lekkere lo-fi beat. Zo gezegd zo gedaan, en volgens mij pakt het heel goed uit! Ja, dat is dezelfde keytar als deze:

We speelden ook nog een akoestische versie van Run Away.

Vorige week gaf ik op het Mediapark Congres een presentatie over hoe wij als band YouTube inzetten. En dat verhaal is helemaal gefilmd! Ik durf het nog niet met geluid terug te kijken, maar m’n haar zit in ieder geval goed.

En dit verscheen er over in Trouw op 28 juni:

Onze nieuwe single is uit en was in de eerste week al te horen op 3FM en 538. Kopen kan op iTunes of via sms (waarvoor VEEL dank!) en luisteren hieronder via Spotify. Check ook de akoestische b-side, opgenomen in Bjørgens slaapkamer.

Videoclip?
Samen met het Utrechtse bureau Rhinofly ontwikkelden we een interactieve videoclip: DanserGezocht.nl. Meer over het concept en de technische uitvoering lees je op de blog van Niels. Ook ik kom aan het woord:

‘Zoals ik hier schreef hou ik erg van videoclips, maar als je ze toch alleen voor internet maakt, ligt een lineaire video waar je passief naar kijkt niet voor de hand. Ik waardeer interactieve probeersels van Arcade Fire, Red Hot Chili Peppers en Cold War Kids – niet allemaal even geslaagd, maar ze dóen het wel. Onze band heeft vanaf dag 1 het succes voor een belangrijk deel aan internet te danken. We willen graag voorop lopen en experimenteren met nieuwe technieken (mits we ons dat kunnen veroorloven). Voorwaarde is dat de muziek op één blijft staan, en mooi meegenomen is als we onze fans de hoofdrol kunnen geven. Een lyrics-video is snel gemaakt, maar dit keer wilden we iets dat je onmiddellijk door wil sturen. Omdat het cool is, grappig én omdat het nog nooit is gedaan. En oh ja, wij kunnen inderdaad niet dansen. Dus schaam je niet en doe mee!’

We zijn supertrots op het resultaat dus we hopen dat iedereen een dansje waagt!

Vanmorgen deden we bij Giel op 3FM een toffe mashup van Rihanna en Carly Rae Jepsen.

Vet? Dit weekend begint de tour, en dan doen we deze covers ook!

Soms staat een liedje er zó op… en soms absoluut niet. In de nieuwe minidocu zie je hoe we Turn Your Head Around een paar keer helemaal omgooien, veel discussiëren en zelfs in de studio gaan jammen. Het resultaat is gelukkig heel mooi, een van de liedjes die al na 1 keer luisteren al NIET meer uit je kop gaan. Veel kijkplezier! :)

Voor een wekelijkse serie over alle liedjes op ons album werden we geïnterviewd door Tim Veerwater (OOR). Tussendoor zie je beelden uit de studio en hoor je veel nieuwe stukjes muziek. Robin Datema filmde de interviews en ik heb het gemonteerd.

Waarschijnlijk ongeveer hetzelfde wat ik tegen ouder worden heb – het klinkt vooral saai. Muzikanten die zeggen dat ze een ‘volwassen plaat’ hebben gemaakt, oei. Ik stel me voor dat die plaat heel verstandig en gebalanceerd klinkt, met weinig dynamiek en veel belerende teksten.

Onze nieuwe plaat is dat juist niet: we hebben de extremen opgezocht, van heel hard naar heel zacht, van superglad en dansbaar naar ongepolijst en ingetogen. We hebben de bestemming nog niet bereikt, maar je hoort onze zoektocht, de reis door onze liedjes onderweg naar een eigen sound.

Als de debuutplaat onze jeugd was, is dit onze puberplaat. Lekker experimenteren zonder je iets van iemand aan te trekken.

Bekijk hier de derde minidocu over ons nieuwe album:

Voor een wekelijkse serie over alle liedjes op ons album werden we geïnterviewd door Tim Veerwater (OOR). Tussendoor zie je beelden uit de studio en hoor je veel nieuwe stukjes muziek. Robin Datema filmde de interviews en ik heb het gemonteerd.

Ons nieuwe album Anywhere From Here zal 13 april uitkomen op EMI. Bekijk het filmpje hierboven om de voorkant van de cd te zien (en een paar schattige foto’s). Het artwork is gemaakt door Rik Oostenbroek en Lucas Reinds.

Goed nieuws: ons tweede album heet Anywhere From Here en komt dit voorjaar uit bij het label EMI. Ik ben ontzettend blij, omdat ik het gevoel heb dat we nu echt een grote nieuwe stap kunnen gaan zetten. Het is geweldig om te merken dat onze vasthoudende DYI-mentaliteit nu zo tastbaar resultaat oplevert. Ik sta er zelf een beetje versteld van hoe we van een band zonder zanger (in augustus 2011) nu ineens een band met een topzanger, een geweldig album, een manager en een major label zijn geworden. Alsof het zo bedoeld was.

Meer uitleg over deze beslissing vind je op de blog van EHPO.