liefde

Q&A met Jesse

11 maart 2016 | 10:40

Hoe houden Jesse en ik het al 5 jaar met elkaar uit? Een Q&A vanuit Tirol!

Ik heb een paar biertjes op

6 februari 2014 | 00:27

Bram voor sekspaleis op de Wallen

M’n allereerste grote liefde heette Peter, dacht ik. Hij had rode stekeltjes en vaak een blauwe gebreide trui aan. Ik keek het een tijdje aan en zette toen de eerste stap. Ik trok zijn stoel weg toen ‘ie wilde gaan zitten, leek me lollig. Hij zag het net op tijd, viel alsnog, vloekte en keek me nooit meer aan. We waren vijf. Daarna werd ik er iets beter in.

Toen ik 22 was had ik er eindelijk eentje serieus aan de haak geslagen. Na vele uitputtende MSN-sessies kwam hij eens kijken bij een optreden en we spraken af in Rotterdam. Ik zoende voor het eerst met een jongen die ik echt leuk vond. Hij liet me de stad zien, alle mooie plekjes en alle lelijke plekjes die eigenlijk ook wel mooi waren als je er iets anders naar keek. We keken moeilijke arthouse-films afgewisseld met Shownieuws, we aten omgekeerde zesgangendiners bij Hotel New York met als toetje een Big Mac. We fietsten door het Kralingse Bos, maakten foto’s van alles wat we zagen en vooral van elkaar, lieten emmers vol kip bezorgen als we zondagenlang in bed lagen.

Ik huilde als ik weer naar huis moest om te studeren.

In het begin schreef ik tientallen liedjes over hem, later was ik zo druk met verliefd zijn dat er helemaal niks meer uit me kwam.

Alles was voor het eerst. Voor het eerst elkaars ouders ontmoeten, voor het eerst samen op vakantie, voor het eerst elkaar moeten missen. De eerste ruzie, het eerste zwijgen. We waren onzorgvuldig. Met elkaars gevoelens, omdat we niet wisten wat we deden. Met onze eigen grenzen, omdat we die nog niet kenden.

Het liep goed af. Beter dan ik had durven dromen. Vanavond gingen we, net als een paar maanden geleden, kaasfondue eten bij Café Bern en daarna wat biertjes drinken. Ik moest tegen mijn zin op de foto met de neonlichten op de Wallen. We lachten net als in 2006, maar toen ik naar huis ging hoefde ik niet te huilen.

Aw

4 april 2009 | 18:41

Alleen

5 maart 2009 | 19:59

meandyouandeveryoneweknow3

Iedereen die wel eens een relatie heeft gehad die langer dan een week standhield, kent het denk ik wel: je kijkt samen een ontroerende film en voor de rest van je leven is dat ‘die film die we toen samen hebben gezien’. Of je hoort samen een mooi liedje, speelt het een paar keer af op bijzondere momenten en voor je het weet is het ‘ons liedje’.

Dat kan als gevolg hebben dat, wanneer het uitgaat, zeker als dat op een vervelende manier gebeurt, je die liedjes nooit meer wil horen en wegzapt zodra de betreffende films op tv komen. Als je relatie echt maar een week duurde, lijkt me dit redelijk overkomelijk, mits je niet zeven dagen, vierentwintig uur samen muziek hebt zitten luisteren natuurlijk. Als de relatie bijna drie jaar duurde, en je altijd alles samen deed, alles deelde en elkaar ook een beetje probeerde muzikaal op te voeden, wordt het een groter probleem, omdat er dan weinig overblijft.

Gelukkig ontdekte ik laatst dat er vele gradaties zijn in akeligheid van dit probleem. Er zijn liedjes die ik niet kan horen zonder in tranen uit te barsten, zoals With Every Heartbeat van Robyn, of Liever van Sarah of Rotterdam van Frederique Spigt.

Er zijn liedjes waar ik juist graag naar luister omdat ik er een fijn weemoedig gevoel van krijg, zoals Unighted van Lo-Fi-Fnk en het gehele repertoire van Kus. En er zijn liedjes die het allebei een beetje hebben, zoals Blonde on Blonde van Nada Surf. Het voelt alsof mijn hart met een roestig mes wordt opgesneden maar tegelijkertijd ben ik intens dankbaar. Dankbaar dat ik zulke mooie herinneringen heb mogen maken bij dat liedje, uit de film Sommersturm.

In die laatste categorie valt ook de film Me and You and Everyone We Know. Laatst was ie op tv, en na drie keer stug voorbij gezapt te hebben, vermande ik me en heb ‘m voor de tweede keer gekeken. Ik wist weer precies hoe we daar zaten, met z’n tweeën in een verder lege filmzaal in een klein theatertje in Rotterdam, op een doordeweekse winterse avond. Of misschien zat de hele zaal wel vol maar hadden wij dat niet door.

Tegen alle verwachtingen in ontdekte een nieuw mooi liedje in de film, van Cody Chesnutt, waar ik vanaf nu een nieuwe prachtige herinnering aan heb: dat ik op donderdagavond alleen op mijn kamer een film lig te kijken zonder me eenzaam te voelen.