kritiek

Frans, je patat is vies

6 augustus 2013 | 17:21

Klavojou! Dat roept mevrouw Frans van Snackshop Frans zodra je bestelling in een witte plastic zak klaar staat op de toonbank. Iedereen in de snackbar kijkt op want niemand weet wie ze bedoelt. Snackshop Frans zit tegenover mijn huis en dat is wel handig maar niet goed. De patat van Frans is namelijk niet te vreten. Je vraagt je af wat er valt te verpesten aan patat, maar ze zijn te slap, te bleek, te taai, te flauw. Na drie frietjes voelt het alsof ik drie bakstenen heb ingeslikt. Toch ga ik steeds weer terug naar Frans, omdat ik blijf hopen dat ze het recept misschien hebben verbeterd. Tevergeefs, want niemand durft meneer en mevrouw Frans recht in de ogen te kijken en de waarheid te vertellen over hun patatten. Hoe moeten ze er dan ooit achter komen? Heel Hilversum weet het, behalve Frans zelf. Dat is een beetje zielig. Ik was laatst uit eten met een vriend en het eten was mwoah. We lieten de helft liggen maar toen de ober vroeg of het had gesmaakt, lachten we allebei vriendelijk van jahoor. Waarom? Waarom zeiden we niet: nee, het was vies, schotel dit alsjeblieft nooit meer iemand voor! Zolang niemand klaagt, zal de kok het blijven koken. Ik geloof niet dat in een bandje spelen helemaal vergelijkbaar is met patat bakken, maar deze situatie moet veel muzikanten bekend voorkomen: het bandje dat voor ons speelde komt het podium af en de drummer vraagt, zweterig en nog wildenthousiast van de adrenaline, wat ik ervan vond. En ik vond het niet zo denderend. Zeg ik dat? Dat zou ongezellig zijn. Ik antwoord: ‘jaaaa, ging het goed?’. Ik geloof ook niet dat de drummer het écht wilde weten. Vlak na een optreden heb je geen zin in gezeik. Maar het is wel nuttig om te weten. Kan de show beter, was de setlist verkeerd, klonk de snare kut, was de lichtshow niet te doen? Er is natuurlijk een goeie manier om kritiek te brengen, en een geschikt moment. En mijn band is geen snackbar die serveert wat de meeste mensen lekker vinden. Maar ik zou me ook klote voelen als de hele zaal heeft gezien dat er een stukje spinazie op m’n voortand zat, en niemand me dat even vertelt. Dus zeg het maar. Dan ga ik een mooie, opbouwende patatbrief schrijven aan Frans.

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 99.

Meer columns:
Hoe herken je een singer-songwriter?
Crisis
Robin, Jochem & Casper
Bram in Indonesië
De vloek van veelzijdigheid
Lief 2013
Pizza met chocoladesaus
De gulden middenweg
Dapper
Zwaartekracht
Met je hart
Haters
Wie kijkt er nog videoclips?
Vooroordelen
140 tekens pure frustratie
Shit, dat wil ik ook!
Geen bruine M&M’s aub
Lekker bezig in de bandbus
Muzikale meningsverschillen, ammehoela

Recensie: 3voor12 op Pinkpop

13 juni 2011 | 21:35

Ik heb al eerder commentaar geuit op 3voor12 en dat heeft toen kleine relletjes veroorzaakt, wat deze keer helemaal niet mijn bedoeling is. Ik vind dat 3voor12 vaak puik werk levert en ken bovendien veel aardige mensen die er werken. Dat vooraf.

Ik had me ook voorgenomen de Pinkpopverslaggeving dit jaar gewoon niet te lezen, om ergernis te voorkomen. Maar de Pinkpop-livestream staat nu eenmaal naast de recensies, en door enkele verontwaardigde tweets ontkwam ik er toch niet aan. Negatieve recensies over je eigen band zijn nooit leuk, maar makkelijk weg te lachen. Recensies vol onzin over je favoriete bands zijn eigenlijk veel erger. Maar iedereen mag vinden wat hij wil, natuurlijk, en opbouwende kritiek is zelfs meer dan welkom. De recensies van 3voor12 zijn vaak goed geschreven en soms heel grappig (bijvoorbeeld als het over Coldplay of een andere kutband gaat). Toch vraag ik me een paar dingen af.

Waarom is 3voor12 eigenlijk dé Pinkpop-mediapartner?
Het toch een algemeen bekend vooroordeel dat 3voor12-journalisten houden van moeilijke indierock met gekke instrumenten en onbegrijpelijke teksten, of nog beter: instrumentaal, lekker ontoegankelijk. Live uitgevoerd door verlegen mannen met baarden die niet aan interactie met het publiek doen. Muziek komt uit op vinyl, is alleen verkrijgbaar via obscure labels en in hun vrije tijd maken deze artiesten vage videoclips en akelig moderne schilderijen. Ok, ik overdrijf een tikje.

Maar Pinkpop (het woord verklapt het al een beetje) is voor popmuziek. Je weet wel, catchy liedjes die het grote publiek kent van de radio. Makkelijk mee te zingen, de tekst doet er niet echt toe. Indien uitgevoerd door stadionbands voorzien van enorme lichtshows, vuurwerk en ballonnen. Of in het geval van een poppunkbandje afgewisseld met puberale sekspraatjes en wilde sprongen. Zo’n recensie van All Time Low is natuurlijk grappig, maar je maakt er én de band, én het publiek mee belachelijk. Als je het hele genre niet serieus neemt, schrijf dan niks.

3voor12 op Lowlands snap ik (alternatieve rock), 3voor12 op Noorderslag snap ik (nieuwe muziek), maar waarom is 3voor12 één keer per jaar ineens van de hitparade-pop? Waarom niet de Hitkrant? Sky Radio? Of waarom niet de rest van het jaar ook wat meer Foo Fighters en Hanson op 3voor12?

Waarom recenseren ze niet het optreden maar de artiest?
Als je als journalist naar een festival wordt gestuurd, neem ik aan dat je opdracht luidt: beoordeel de optredens. En niet de bands opzich. Wat me het meest stoort aan 3voor12-recensies, is de schijnbare verbazing over dingen die je al lang van tevoren had kunnen weten. Ja, Plain White T’s heeft geen diepzinnige teksten. Nee, Laura Jansen heeft geen uptempo liedjes zonder piano. De liedjes van Simple Plan lijken inderdaad op elkaar. Dat zijn gewoon feiten die een band maken tot de band die het is.

Ik lees toch ook nergens dat Tim Knol wel erg weinig vuurwerk heeft meegenomen, of dat het zonde is dat Deadmau5 geen gitaarballads speelt. En wat jammer dat Dazzled Kid niet gewoon Nederlands zingt eigenlijk. Dat wíst je toch al! Ik snap dat wat context in je recensie handig is voor mensen die de band niet kennen. Maar bewaar al te obligate observaties over composities, teksten en arrangementen lekker voor de cd-recensie. Vertel mij, als thuisblijver, hoe de show was! Speelde de band strak, zong de zanger zuiver? Keken ze vrolijk, hadden ze er zin in? Vertelden ze leuke grappen, speelden ze gekke covers, was er interactie met het publiek, klommen ze in het decor? Wat was de setlist, werd er geplaybackt, hoe reageerde het publiek? Zoveel te vertellen.

Waarom letten alle recensenten op iets anders?
De recensies zijn zo inconsequent. Als je bij Two Door Cinema Club de ingenieus opgebouwde liedjes prijst, kun je dat bij All Time Low ook doen. Als je het niet erg vindt dat Tim Knol met zijn rug naar het publiek staat, mag je bij White Lies ook niet zeuren over de podiumpresentatie.

De ene recensent is natuurlijk de andere niet, maar er zijn er bijvoorbeeld een paar die blijkbaar enorm veel waarde hechten aan diepzinnige teksten. De realiteit is dat het Pinkpop-publiek alles meezingt wat wel lekker klinkt. Boeiend waar het over gaat. Je bent op een popfestival, geen poëziewedstrijd. En waarom worden Scouting For Girls en Plain White T’s volledig afgeserveerd vanwege de inhoud van hun liedjes, en valt er niemand over de teksten van Go Back To The Zoo? So electric, oehoehoehoe oehoehoehoe oehoehoehoe oehoehoehoe.

Ik hoop dat 3voor12 veel en goed blijft schrijven. Misschien wat mensen aannemen die van Kane of Green Day houden. Of niet. Dan kan ik me volgend jaar tenminste weer lekker ergens over opwinden.

P.S. Kunnen er nog iets meer woordgrappen in de recensies?