De avond begon met Jelte die een paar flinke uithalen wilde opnemen voor zijn soloalbum…

… maar toen kwamen Stephanie en Annika en ging de happy hardcore aan…

… en dansen maar!

Toen ik vijf maanden geleden verhuisde, heb ik mijn fiets achtergelaten en er nooit meer aan gedacht… Tijd om ‘m op te halen, grappig om weer in de Palmstraat te zijn. Daar was echt helemaal niks veranderd, behalve dat mijn fiets nog wat verder weggeroest was.

Ook even langs het huis van de ouders waar Sander, Jelte en Thomas zich bevonden.

En Sander zelfs heerlijk voor ons ging koken!

Jelte werkt nog wat BBQ-overschot weg.

Jelte, Thomas en Sander kwamen barbequen maar het regende keihard.

Ondanks de regen werd het toch nog wel wat met de barbeque!

Met name dankzij de marshmellows.

Hinne was er ook een beetje bij.

Ik had me verslapen, dus Sander moest alleen beginnen in de huiskamer in de Langestraat.

De tweede set deden we met z’n tweeën, met Thomas rokend in de stoel naast ons (vertrouwde aanblik!).

En toen Jelte ook kwam (hij moest eerst spelen met Metro Mortale) gingen we pas echt los, mensen bleven wat langer staan kijken en begonnen zelfs te klappen. We speelden ook nog twee liedjes van Impossible Situations, wat was dát lang geleden!

Het laatste half uurtje waren we een beetje door het repertoire heen, en bedachten we het geniale plan om op een simpel akkoordenschema liedjes te gaan zingen over het langswandelende publiek. “Hee, wat een mooie groene broek”, of “Kijk, daar heb je dat leuke meisje weer” of tegen een tjappie “Zo, wat een grote motorhelm”, en natuurlijk veel tegen kinderen, die het prachtig vonden. En we sloten af met “Hee, daar heb je Siep of Sijmen” (een van de tweelingbroers kwam ons kraampje afbreken en opruimen).

Bij gebrek aan meisjes die met Marnix van broek wilden ruilen, ruilde hij maar van jas.