gay

YouTube vindt mijn homovideo’s ongepast

19 maart 2017 | 21:22

Naar aanleiding van de tweet hierboven en dit nieuwsbericht besloot ik eens te checken hoe ‘family friendly’ YouTube mijn video’s eigenlijk vindt.

En dat viel behoorlijk tegen.

Gecensureerd op YouTube
(klik voor volledige afbeelding)

Als je de ‘safe mode’ op YouTube aanzet, filtert YouTube er flink wat van mijn video’s uit. 36 van de 106 geteste video’s komen niet door de censuur. Soms is dat begrijpelijk: de vlog over een stripclub op de Wallen, de uitdrukkelijke euthanasiewens van m’n oma, een video vol feest en drank, een video’s met kut, fuck en shit erin. Prima, die zijn inderdaad niet voor kinderen.

Niet zo fraai is het filteren van álle video’s waar ‘gay’ of ‘homo’ in de titel staat. Waaronder dus mijn vlogs over de Gay Pride. Daarin worden weliswaar wat biertjes gedronken, maar ze bevatten toch vooral een positieve boodschap over gelijkheid.

raar

En er wordt nog veel meer gecensureerd, meestal zonder duidelijke aanleiding. Vrijwel alle video’s met mijn vriend Jesse – van liefdevolle vakantievlogs tot brave Q&A’s zijn onvindbaar. Mijn video met 33 levenswijsheden, een bezoekje aan Zondag met Lubach, het verslag van Best Kept Secret en zelfs Bramtine’s Kerstquiz.

Schijnbaar willekeurige grappige, onschuldige en vrolijke video’s zijn ineens verdwenen als het filter voor ‘ongepaste content’ aanstaat.

In een reactie zegt YouTube dat de functie slechts een optie is die bijna niemand gebruikt. Ehh… misschien kan die hele functie er dan gewoon uit? Ze schrijven ook dat de functie standaard aan zou kunnen staan op scholen en in bibliotheken. Dus stel je voor: je bent een scholier die worstelt met zijn geaardheid en die op de gezinscomputer daar niks over durft op te zoeken. Dus je doet dat op school, bijvoorbeeld de coming out-video van je favoriete YouTuber… Niet meer te vinden! Sterker nog: homoseksualiteit (en transgenders) bestáát niet eens meer op YouTube. als deze functie aanstaat.

YouTube is altijd heel erg pro-diversiteit geweest, dus ik geloof niet dat het ineens een homofoob bedrijf is geworden. Maar een flinke technische fuckup is het wel.

Schermafbeelding 2017-03-19 om 21.27.11

Anyway: zet dit knopje even om. En abonneer op mijn kanaal voor SUPERGAYE content!

UPDATE 1: Bonnie wijst me er op Twitter op dat in restricted mode mijn hele kanaal onvindbaar is. Net als van Tyler Oakley en Connor Franta trouwens… YouTube heeft dus letterlijk een knopje gebouwd waarmee ze mijn bestaan en dat van heel veel LHBT-YouTubers kunnen ontkennen. Akelig!

UPDATE 2: YouTube reageert op Twitter met dit onduidelijke bericht waarin ze het probleem ontkennen.

UPDATE 3: Ik deed een interview op 3FM! En YouTube biedt excuses aan en belooft verbetering.

Vlog: Weet je zeker dat je gay bent? ft. Roy

6 mei 2016 | 12:51

Coming out

11 september 2014 | 23:21

Bram in 2002
In 2000 had ik een wenkbrauwpiercig en een vette zonnebril

(Ik deed dit interview op Coming Out Day voor een blog die het vervolgens niet plaatste. NOU DAN DOE IK HET TOCH ZELF!!)

Hoe ben jij uit de kast gekomen? Vond je dit moeilijk?
Ik ben bij m’n ouders eigenlijk nooit officieel uit de kast gekomen, zo van: ik moet jullie wat vertellen. Rond m’n 16e was ik ontzettend verliefd geworden op m’n beste vriend, en toen hij verkering kreeg met een meisje was ik heel verdrietig. M’n moeder zag dat en vroeg er naar, ik moest huilen en toen was het allemaal wel duidelijk. Later heb ik het aan een paar vrienden verteld en hoewel iedereen erg verrast was, vond ik dat niet echt moeilijk. Ik liep al vanaf m’n twaalfde met het gevoel dat er iets met me was en omdat ik er niks van snapte, onderdrukte ik het maar. Daar werd ik heel somber van, dus toen ik eenmaal snapte dat ik homo was en het kon vertellen, luchtte dat wel op. Ik ben altijd wel vrij selectief geweest met wie ik het vertelde, want ik vond het totaal niet nodig dat iedereen het wist.

Hoe reageerde je omgeving?
Behalve m’n moeder had niemand het verwacht, maar iedereen reageerde prima. Natuurlijk zeiden sommige jongens domme dingen als ‘Als je maar niet zo’n nicht wordt’ en meisjes ‘Oh dan kunnen we samen jongens kijken!’ maar dat was goed bedoeld. Ook de laatste jaren als ik het vertelde aan collega’s of nieuwe vrienden (want uit de kast komen gaat je hele leven door) kreeg ik nooit slechte reacties. Alleen altijd: ‘Dat had ik echt niet verwacht!’ Dat moet je dan als een soort compliment opvatten, maar als je tegen een heterojongen zou zeggen ‘Je lijkt helemaal geen hetero!’ is ‘ie beledigd. Als drummer in een rockband ben ik wel altijd een uitzondering geweest in een hetero-wereld. Op internet zijn er wel wat lelijke dingen over me gezegd, maar ik denk eigenlijk dat de rest van de band minstens net zo vaak flikker/gay/fag/nicht is genoemd als ik haha! In interviews met bijvoorbeeld de Hitkrant ben ik altijd eerlijk geweest, ook omdat ik vroeger zelf best een tof ‘rolmodel’ had kunnen gebruiken.

Wat is je het meest bijgebleven?
De coming out aan m’n oudere broer vond ik het lastigst. Hij maakte soms flauwe homograppen en m’n ouders vonden het ongemakkelijk dat hij het nog niet wist, dus ik kreeg een deadline van m’n moeder. Je kan voor eeuwig wachten op het juiste moment, maar dat komt toch nooit dus ineens floepte ik het eruit. Zijn reactie: ‘Oh, ok.’ Vind ik nog steeds de beste reactie die er bestaat.

Props

19 augustus 2014 | 21:08

Klef

Het is een broeierige zomeravond, het schemert net en het regent net niet. Mijn verkering Jesse en ik slenteren terug naar huis na een vreselijk Goois hamburgervreetfestijn (volwassen mannen in witte broeken, een zeilboot vol bloemen in een marktkraam (?!), sjiek bier uit plastic bekers en een coverband die vol overgave de ziel uit ouwe funkhits staat te spelen). De hamburger was lekker. We lopen hand in hand langs de villa’s die in dezelfde straat staan als het voormalig bejaardentehuis waar mijn appartement zich in bevindt. Ik wijs er een aan die ik graag wil bewonen als ik later rijk en beroemd ben. Jesse lacht schamper.

We lopen vaak lekker klef hand in hand, door Amsterdam, Hilversum, Amersfoort, Kopenhagen, Ameland, yolo. Soms laat ik even los. Soms laat Jesse even los. Liever een lafaard dan dapper met een gebroken neus. Ineens komt er een pruttelend brommertje aan dat precies naast ons stopt. Er zit een knaloranje doos van Thuisbezorgd achterop en ook de berijder is volledig in het oranje. Een donkere jongen van een jaar of twintig kijkt ons vragend aan. Misschien is hij de weg kwijt? Dat is mijn bezorger ook zo vaak. Zijn openingszin kan een klassieker worden:
‘Jullie zijn twee mannen toch?’
– ‘Eh ja.’
We doen een stapje achteruit. Wat gaat hier gebeuren? Vond hij het vies dat we hand in hand liepen? Gaat ie ons aanrijden met z’n brommertje? Of bekogelen (befrisbeeën) met pizza’s? Ik kijk blijkbaar zo bezorgd dat hij snel zegt:
‘Ja, nee, ik ben zelf ook homofiel hoor, niet dat je denkt ehh…’
Homofiel? Welke homo gebruikt dat woord nog? Is dit een valstrik? Ik probeer zijn gezicht door zijn helm te lezen. Voor mij is hij een hele gewone Marokkaan. Baardje, donkere ogen, duidelijk accent. Alleen al die piercings zijn misschien niet zo gewoon.
‘Ik zag jullie zo lopen en ik dacht… Kijk ik was laatst ook met een jongen buiten ergens en hij zei zo: wat als ik je nu zou zoenen enzo he… En ik werd helemaal gek, neeee man, dat kan echt niet!’

Dit is geen geintje, geloof ik. Ik kom weer wat dichterbij en vraag, omdat ik het niet helemaal verstond, of hij degene was die dat niet zou willen.
‘Ja, man. Maar dan zie ik jullie zo lopen en dan denk ik echt: props! Dat wilde ik gewoon even zeggen.’
We staan er stomverbaasd bij te lachen en voordat we iets zinnigs kunnen terugzeggen is hij weer verdwenen. Dezelfde kant op. Hij kwam speciaal naar ons toe gereden om dit te melden. Props.

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 109.

Meer columns…