Met Hinne en Tamara naar Monomania in Amersfoort.

Tja.

Toen ontdekte ik de camera…

Met dank aan Marloes voor de foto’s.

Terwijl op de achtergrond voor de tweede keer in 1 weekend een fan wordt afgevoerd met een ambulance, probeert tourmanager Kris ons de bus in te krijgen zodat we niet te laat in Duinrell arriveren.

Hinne haalt nog even wat te drinken met zijn pantercape.

Ehh…

We zijn er!!

Lekker natgeregend onderweg naar de Duingalow, maar reuzegezellig!

Kris en Martijn voeren hun legendarische inventarisatie-lijst-act op.

Yves waagt zijn leven om in Tivoli het doek op te hangen.

Daar hangt ie!

Ik had me verslapen, dus Sander moest alleen beginnen in de huiskamer in de Langestraat.

De tweede set deden we met z’n tweeën, met Thomas rokend in de stoel naast ons (vertrouwde aanblik!).

En toen Jelte ook kwam (hij moest eerst spelen met Metro Mortale) gingen we pas echt los, mensen bleven wat langer staan kijken en begonnen zelfs te klappen. We speelden ook nog twee liedjes van Impossible Situations, wat was dát lang geleden!

Het laatste half uurtje waren we een beetje door het repertoire heen, en bedachten we het geniale plan om op een simpel akkoordenschema liedjes te gaan zingen over het langswandelende publiek. “Hee, wat een mooie groene broek”, of “Kijk, daar heb je dat leuke meisje weer” of tegen een tjappie “Zo, wat een grote motorhelm”, en natuurlijk veel tegen kinderen, die het prachtig vonden. En we sloten af met “Hee, daar heb je Siep of Sijmen” (een van de tweelingbroers kwam ons kraampje afbreken en opruimen).

Met Lucas, Jochem, Hinne en Victor naar Taking Back Sunday in de Melkweg, kwamen we Dirkjan en Thomas tegen!

Na een wonderlijke ontmoeting met DJ Richard bij Brutus, waarbij Jelte ruzie zocht en vond in de vorm van een stoel tegen zijn hoofd en zijn glas op de grond, belandden we lekker rustig in Marktzicht.

Ik ging met Thomas naar de stad, Sander moest werken in de Brutus waar Like Herring en 50 Grams Of Violence optraden. We dachten even één liedje van Like Herring mee te pikken en dan op het terras te gaan zitten, maar het optreden was zo fascinerend dat we maar bleven kijken. Ongelofelijk, wat een band, wat een nummers. Zanger Jur zei voor ieder liedje met een Vlaams accent: “Het volgende liedje is er een waarin velen van jullie zich zullen herkennen”. Maar dan ook echt tussen voor alle liedjes. Hoogtepunt was afsluiter ’2 uur’ met als pakkend refrein “Twee uur later was ze dood, stukgescheurd en uitgewoond”. Thomas vond het allemaal belachelijk trouwens, en beloofde mij er een recensie over te schrijven.

We gingen op het terras van de Brutus zitten, waar je altijd leuk uitzicht hebt over de langswandelende Amersfoorters. Thomas was net terug uit New York en we hadden elkaar toch al vrij lang niet gesproken. Later liep Dirkjan ineens langs, schoven Willem en Jelte nog aan en Sander gelukkig ook. Dit zijn van die avonden waarop ik me we realiseer dat ik echt niet weg wil uit Amersfoort.