destine

Hoera! M’n twintigste vlog!

28 oktober 2015 | 00:01

Dat vieren we met een Q&A over mijn favoriete onderwerp: muziek!

Ja, ik vind het voorprogramma ook slecht maar je moet er even doorheen

6 augustus 2014 | 17:43

Voorprogramma's

Kut, te vroeg binnen, het voorprogramma is nog bezig. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zoiets wel eens zeg, maar toch ga ik het hier en nu opnemen voor voorprogramma’s. Allemaal. In het algemeen. Ik hoorde een meisje zeggen: Waarom schaffen ze voorprogramma’s niet af? Voor het publiek leuker want ze hoeven niet te wachten, en voor de band zelf beter want die hoeven niet voor ongeïnteresseerde mensen te spelen. Tja, zit wat in. OF TOCH NIET. Complete onzin. Ik vind concerten ook vaak lang duren, het geluid slecht, de band arrogant en het licht donker maar ik ben dan ook zo’n zeikerige muzikant die achterin gaat staan praten. Ik sta liever óp het podium.

Voor het publiek is een voorprogramma dé manier om nieuwe bands te ontdekken. En het voorprogramma heeft een functie: de zaal opwarmen. (Of in ieder geval een lekker muziekje verzorgen bij het binnenwandelen.) Vanuit de band gezien is openen voor een halflege zaal inderdaad niet altijd een pretje. Maar wel een káns! Om op veel plekken te spelen, op je bek te gaan, in goede zalen te spelen en nieuwe fans te maken. Vanuit de hoofdact gezien is een support vooral gezellig en een hoop technisch gelazer (soundcheck, backline delen, ombouwen) maar soms ook simpelweg een manier om meer kaartjes te verkopen.

Wij hebben met Only Seven Left niet heel veel als voorprogramma gespeeld. Openen voor helden Anberlin was te gek. Met Tokio Hotel in Ahoy was gaaf, maar ik denk niet dat ze ons nodig hadden voor de ticketverkoop en ze wisten nauwelijks dat wij ook speelden. Na afloop wilden we ze een cd aanbieden. De manager knikte en liep ermee weg. Vijf minuten later kregen we de cd weer terug: mét handtekeningen van Tokio Hotel… Eh ok. Tofste support was de tour met Destine in 2010. Eén grote party en ik geloof dat zelfs onze grootste haters ons na afloop iets minder haatten.

Wij vragen voor onze tours als headliner vaak meerdere voorprogramma’s, omdat we zelf immers ook zo zijn begonnen en graag iets terugdoen. Als dat niet lukt met volle zalen, dan doen we extra ons best op de afterparty, dat is een belofte. We zoeken trouwens nog toffe bands voor onze najaarstour… Kom maar door! En als je net als ik notoir voorprogramma-skipper bent: laten we samen ons leven beteren en voortaan een half uurtje eerder binnenkomen.

Only Seven Left - The Final Tour-Flyer

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 108.

Meer columns…

Het eerste videodagboek ging per post op VHS van fan naar fan

24 juli 2013 | 17:06

Ik kreeg laatst een berichtje van iemand die zei: je moet deze video van band X eens kijken, precies nagemaakt van jullie videodagboeken! Soms is dat irritant, als iemand iets namaakt waar je bloed, zweet en tranen (nouja, wel veel tijd) in hebt gestoken. Maar als het over de videodagboeken van Only Seven Left gaat ben ik niet zo moeilijk. Bands van Nederland: steel ons format, onze stijl, onze alles! Wordt het vast beter van.

Marketing?
Met ruim 1,4 miljoen views en 163 uploads kan ik wel zeggen dat ons YouTube-kanaal redelijk succesvol is. Maar het gaat ons niet eens om de cijfers: we merken dat de videodagboeken vanaf dag 1 veel voor ons doen. Het eerste is al zes jaar oud en het introduceerde de band, de muziek, de gezichten, de karakters. Nog steeds filmen we álles wat we samen doen, en nog steeds maakt het veel reacties los. Ik ken mensen die onze liedjes verschrikkelijk vinden, maar graag de videodagboeken kijken (heb je verder weinig aan natuurlijk, maar het zegt iets). Verklaart wel het dilemma dat ik hier al eens beschreef: de livestukjes zijn standaard het slechtst bekeken in iedere video.

Only Seven Left Indonesië diner

Ik maakte dat eerste videodagboek voor de gein, omdat ik een camera van school kon lenen. Nog steeds zit er niet echt een sterke marketinggedachte achter, hoewel je soms wat gesponsorde kleding of apparatuur ziet langskomen. We maken de video’s voor onszelf. De foto hierboven bewijst dat: we waren bijeen om het nieuwe Indonesië-videodagboek te kijken, mét versgekookte nasi goreng en echte Bintangs van de toko (niet afgebeeld).

Overdreven
Inmiddels zijn er zoals gezegd veel bands die leuke achter-de-schermen-video’s maken, maar om eerlijk te zijn zie ik nog steeds weinig échte kwaliteit (behalve bij Destine, die een tijdje heel consequent een geweldige serie maakten). Onze Indonesië-serie gaat ook ver: we huurden een professionele cameraman in om álles vast te leggen, lieten een speciaal logo ontwerpen, Bjørgen maakte leadermuziek en schrijft de ondertiteling en ik spendeer makkelijk drie volle werkdagen aan de montage. Per aflevering.

Een stukje geschiedenis
Een vaak terugkomende vraag in iedere video is: ‘Waar zijn we nou?’ – een beetje de essentie van het verhaal natuurlijk. Die vraag kom uit de allereerste videoverslagen van een band die ik ooit zag: van de Travoltas, in 2001 ongeveer. Er was inderdaad nog lang geen YouTube, dus hoe ging dat dan? Er was een videoband, met een aantal ongemonteerde stukjes film erop, die via de post van fan naar fan ging. Écht gebeurd. De Travoltas zaten altijd op Hawaï of in Calfornië, of backstage in OCJ De Wissel in Mill, dus dat was hun antwoord op die vraag.

Cash & Carlo
Het meest originele antwoord komt echter van Nils, gitarist bij mijn vorige band Wagtale. Ik vroeg hem op camera: ‘Waar zijn we nou?’ Hij antwoordde bijdehand: ‘Backstage bij Cash & Carlo.’ Een stom spelprogramma op RTL4 waar je als punkrockband natuurlijk nooit terecht komt. Het werd een klassieker dus die hoor je ook nog wel eens terugkomen in de Only Seven Left-videodagboeken, zoals toen we op een hele vroege zaterdagochtend met een kater bij kinderprogramma Zapp Live moesten spelen. Ik vroeg geluidsman Sander: ‘Waar zijn we nou?’ En terwijl hij zei: ‘Backstage bij Cash & Carlo’, keken we elkaar aan en dachten: nou, het scheelt niet veel vandaag! Only Seven Left heeft ook een eigen klassieker geproduceerd: ‘Dit is de mooiste dag van m’n leeeeven!’ En dat is bij ons best vaak.

Robin, Jochem en Casper

14 mei 2013 | 23:48

In 2002 was mijn slaapkamer the place to be. Voor bandjes die iets wilden opnemen dan, verder werd er helaas vooral geslapen. Ik was eigenaar van de Rbbknl Studios en die bestonden uit een oude Windows-bak met Cool Edit Pro, twee Behringer-mixers, drie gare microfoons en een drumstel. Hoe dat klonk? Soms slecht, soms iets minder slecht. Ik nam liedjes op voor mijn eigen poppunkbandje en bevriende bandjes uit de buurt. We kochten een cd-brander en begonnen ons eigen label: Stuck In A Day Records. Ik had schijt aan punk, ik was DIY omdat het moest. We regelden tourtjes, organiseerden festivals en onze releases kregen prima recensies. Memorabele zin: “Het gitaargeluid klinkt alsof je een pak rijst door de kamer gooit”. We waren de Amersfoortse skatepunkscene. Iedereen speelde in elkaars bandjes en iedereen gunde de ander zijn succes of deed alsof.

Lees verder…