blog

1 jaar Patreon: dit zou ik nu anders doen

1 augustus 2019 | 15:15

Bram de Wijs Patreon

In juli 2018 besloot ik na héél veel wikken en wegen een Patreon-pagina aan te maken. Via Patreon kunnen je ‘fans’ (of in mijn geval: kijkers) je financieel steunen met een maandelijks bedrag. In dit verhaal lees je hoe ik ben gegroeid van 0 naar 150 patrons, welke bonussen totaal niet en juist wel werkten en waarom sommige patrons weer vertrokken.

Waarom ik Patreon graag wilde proberen:

  • De inkomsten uit YouTube via advertenties zijn minimaal (ca. €1 per 1000 views).
  • Zeker omdat YouTube mijn video’s vaak niet geschikt acht voor adverteerders (wanneer ik bijvoorbeeld het woord ‘gay’ gebruik in de beschrijving). Meer onafhankelijk zijn van YouTube als platform was een belangrijk doel.
  • Commerciële samenwerkingen (gesponsorde video’s, die wél veel geld opleveren) bevallen me vaak niet (ik draag geen horloges, wil geen energiedrank promoten, hoef niet naar een technofeestje).
  • Ik heb naast mijn baan bij BNNVARA altijd gefreelancet, maar dat kost eigenlijk meer tijd dan ik wilde. Extra inkomen zou ervoor zorgen dat ik freelance-klusjes waar ik geen zin in had onbezorgd kon afzeggen. Daarnaast wilde ik graag investeren in nieuwe camera-apparatuur.

Waarom ik twijfelde over het aanmaken van een Patreon:

  • Het ‘bedelen’ om geld voelt niet prettig. Ik heb eerder een crowdfunding-project gedaan, wat ik aanvankelijk ook ongemakkelijk vond, maar daar kreeg je gewoon een fysieke cd voor terug. Ik vond het vragen om een bijdrage, puur voor mij als videomaker een hoge drempel.
  • Patreon in Nederland nog niet heel bekend en heeft alleen creditcard en PayPal als betaalmogelijkheid, voor veel Nederlanders een bezwaar.
  • Patreon is opnieuw een tussenpartij, die net als YouTube verdient aan mijn inkomsten. Dus ben ik wederom niet helemaal onafhankelijk.

Team Kijk maar even

Uiteindelijk besloot ik er gewoon in te duiken en ik lanceerde ik op 14 juli 2018 mijn Patreon-pagina met een filmpje. Daarin legde ik uit wie ik ben, wat ik maak, wat Patreon is, waarom ik Patreon wilde proberen en wat je als patron kan verwachten. Ik verzon ‘Team Kijk maar even’ om een community-gevoel te creëren (en ook om een beetje van de verwarrende term ‘patron’ af te komen).

Nu ik het filmpje een jaar later opnieuw bekijk zie ik twee dingen die ik nu anders zou doen:

  • De toon is me iets teveel een verkooppraatje. Niet helemaal in lijn met mijn normale video’s.
  • Ik zou nu minder nadruk leggen op de extra’s die je als patron ontvang (stickers, naamsvermelding, extra video’s) en veel meer benoemen dat je vooral patron moet worden als je me graag wil steunen omdat je geniet van m’n video’s. Dit had druk voorkomen bij mij en teleurstelling bij patrons.

Beloningen

Ik stelde drie ‘tiers’ in (weer zo’n onbekende Engelse term, die ik omdoopte naar levels):

  • Level 1, $1: Welkom bij Team Kijk maar even!
  • Level 2, $3: Extra content, previews van nieuwe blogs.
  • Level 3 $5: Stickers, invloed op video’s, korting op merch.

Patreon bijdragen Bram de Wijs

Het liep meteen als een trein: binnen een week hadden zich 50 mensen aangemeld en aan het eind van de maand had ik al 85 patrons – veel meer dan ik had verwacht. De gêne die ik had gevoeld voor het vragen om geld was nergens voor nodig: veel mensen lieten weten dat ze zo van mijn video’s genoten, dat ze blij waren eindelijk iets te kunnen teruggeven.

Een van de beloofde ’beloningen’ besloot ik gaandeweg te schrappen: het noemen van nieuwe patrons in video’s. Dit bleek een administratieve nachtmerrie: soms komt een video die eerder is gefilmd pas later online, soms vergat ik het te filmen – ik raakte het overzicht snel kwijt. Bovendien bleek dat niet iedereen er op zat te wachten om genoemd te worden.

Inmiddels heb ik 149 patrons die samen maandelijks $392 doneren. De meeste mensen kiezen voor de middenweg: $3. Een handjevol mensen geeft meer dan ‘nodig’: $10 of zelfs $20.

Hoe groeide ik van 50 naar 149?

Ik bleef mensen werven door Patreon af en toe te noemen in mijn video’s. Niet iedere keer en zeker niet té uitgebreid. Altijd met een duidelijke uitleg: waaróm zou je mij geld geven? Wat heb jij er aan als kijker? En ik benadrukte steeds dat doneren niet verplicht is: je mag gewoon vrolijk gratis mijn video’s blijven kijken. Het promoten van Patreon op andere social media doe ik nauwelijks: veel van mijn Twitter- en Instagramvolgers hebben niets te maken met mijn video’s.

Later heb ik een mini-commercial van ca. 10 seconden gemaakt die ik kan invoegen in m’n vlogs waarin ik heel kort vertel dat deze video mede mogelijk wordt gemaakt door Team Kijk maar even. Hoewel ik de commercial niet te vaak wil inzetten om irritatie te voorkomen, merk ik ook dat de boodschap pas na veel herhaling echt goed aankomt. Na iedere video waarin de commercial verwerkt zit, zie ik weer een kleine groei van m’n Patreon.

Groei Patreon Bram de Wijs

Wie zijn die mensen?

De vraag die ik vaak krijg is: wie zijn die mensen dan?! Voornamelijk mensen die ik niet persoonlijk ken, dus veel weet ik niet over ze. Er zitten ook enkele vrienden en familieleden bij die het leuk vinden om me te steunen, maar die zijn zeker in de minderheid. Gelukkig, want daar voel ik me toch een beetje ongemakkelijk bij. Als ik in de kroeg een rondje geef, wil ik niet het grapje horen: ‘Ik betaal eigenlijk via Patreon m’n eigen biertje!’.

97% van de patrons woont in Nederland, verder komen er mensen uit België, Duitsland, Zwitserland, Amerika en Engeland.

En wat willen ze van me?

Het lastigste bleek om erachter te komen wat m’n patrons eigenlijk verwachten. Zijn ze vooral patron geworden voor de tegenprestaties? Verwachten ze iedere week een extra video van hoge kwaliteit? En vinden ze het dan vervelend als die video later alsnog openbaar wordt? Willen ze foto’s zien van opnames, blogs lezen over de totstandkoming van een video?

Bonusvideo's

Ik probeerde van alles, stelde soms letterlijk bovenstaande vragen maar kreeg vaak weinig respons. Dat is volgens mij deels te wijten aan het feit dat mensen hun mail-notificaties uitzetten en dus een nieuw bericht op Patreon nooit te zien krijgen. Hiervoor zou ik een ander communicatiemiddel moeten verzinnen. Er zijn bijvoorbeeld podcasters die voor hun patrons een Whatsappgroep hebben gemaakt.

Ik maakte in een jaar 15 bonusvideo’s speciaal voor Team Kijk maar even. Bijvoorbeeld een kijkje achter de schermen bij de opnames van Gaytalk, mijn complete, ongemonteerde interview met Erwin Olaf, bonusvragen uit een Q&A en bloopers van de hamburgertest. Geen groot kijkcijfersucces: er keken tussen de 8-25 patrons naar (terwijl er ca. 100 ‘recht’ hebben op bonusmateriaal).

Daarnaast kregen patrons soms de primeur van een nieuwe video, zoals de kerst-vlogquiz met Matijn en Dook. Deze zomer konden $3+ patrons alvast al mijn vakantievlogs bingen voordat ze openbaar online kwamen. Daar maakten ca. 50 mensen gebruik van.

Die relatief lage kijkcijfers stelden me aanvankelijk teleur, want ook een bonusvideo filmen en monteren kost tijd. Maar meerdere patrons gaven aan dat ze me helemaal niet steunen vanwege het bonusmateriaal maar omdat ze m’n normale vlogs graag kijken. Ze hoeven niet per se een tegenprestatie voor hun donatie. In dat licht zijn de lage kijkcijfers dus iets positiefs.

Kijk maar even podcast

Podcast

Het zette me wel aan het denken: ik moest eigenlijk iets maken voor Team Kijk maar even dat niet veel tijd kost om te maken, maar wel leuk is om te krijgen. Zo bedacht ik de podcast, die ca. 2 keer per maand verschijnt voor alle $3+ patrons.

In de podcast vertel ik zonder voorbereiding of montage iets over mijn week, geef ik updates over dingen die in video’s te zien waren en bazel ik wat over zaken die me bezighouden. Ik maakte ook podcast-versies van sommige video’s die zich daar goed voor leenden, zoals de Gaytalk, een Q&A over homoseksualiteit en mijn eerste Tinder-video. In die video’s benoem ik dat er ook een podcast-versie beschikbaar is voor patrons.

Stiekeme luisteraars

De podcasts blijken populair: de eerste drie afleveringen zijn per stuk nu 1000 keer beluisterd en de meest recente 750. Veel meer luisteraars dan er patrons zijn dus – daar lijkt iets mis te gaan. Om het beluisteren laagdrempelig te maken, is de podcast namelijk openbaar beschikbaar in alle podcast-apps. Ik richt me in de podcast wel expliciet tot Team Kijk maar even en vraag ‘stiekeme’ meeluisteraars altijd om te overwegen om zich aan te sluiten. Ook dit levert steevast een paar nieuwe patrons op. Behalve een leuke, niet arbeidsintensieve bonus, werkt het dus ook meteen als reclame voor mijn Patreon-pagina.

Zonnebril

Zonnebril

Om te vieren dat ik één jaar Patreon had wilde ik iets doen om mijn ‘grootaandeelhouders’ te bedanken. Dus bestelde ik zonnebrillen met mijn logo erop en ansichtkaarten met een zomerse foto voor iedereen die $5 of meer doneert. Alle andere patrons krijgen 50% korting op de zonnebril. Bovendien kreeg iedereen die $3 geeft een kaartje van me. Hoewel ik wederom van lang niet iedereen een reactie ontving, kreeg ik uit de reacties het gevoel dat zo’n tastbaar cadeautje wel werd gewaardeerd. Overigens kostte het opsturen en de administratie daarbij natuurlijk ook een hoop tijd.

Cadeautje voor patrons

Vertrekkende patrons

Iedere maand vertrokken er ook patrons. Soms omdat hun creditcard ineens werd geweigerd en ze niet bereikbaar waren om dit recht te zetten. En soms omdat ze hun ‘lidmaatschap’ actief opzegden. In totaal vertrokken er in een jaar 34 mensen.

Waarom gingen ze weg?

Bij het opzeggen kun je een zogeheten (anonieme) ’exit survey’ invullen met een aantal voorgeprogrammeerde opties. De meeste genoemde: ‘My fincancial situation changed’ en ‘I only intended to pledge for a limited time’. Prima redenen natuurlijk, maar er vertrokken ook drie mensen met als reden ‘The creator wasn’t engaging like I expected.’ Vervelend om te horen en jammer dat deze mensen me niet eerder een persoonlijk berichtje hebben gestuurd.

Eén persoon vertrok met de pijnlijkste reden: ‘The creator didn’t deliver rewards as promised.’ Hier schrok ik echt van, ook omdat dit mij bij Patreon in een kwaad daglicht zet. Het bleek echter te gaan om een patron van Level 1 ($1) – waar helemaal geen tegenprestatie bij inbegrepen is. Die had het waarschijnlijk niet helemaal goed begrepen – alsnog jammer natuurlijk.

Vertrekkende patrons

Vergelijkend onderzoek

De vertrekkende patrons deden me altijd wel even twijfelen aan mezelf. Ben ik wel dankbaar genoeg? Geef ik genoeg terug? Is het wel leuk om mij te steunen? Om wat vergelijkingsmateriaal te hebben, besloot ik zelf ook een aantal podcast- en YouTube-creators te gaan steunen. (Tips zijn welkom – het is best lastig om succesvolle Nederlands Patreons te vinden.) Hieruit kon ik wel snel de conclusie trekken dat ik bovengemiddeld actief ben.

Belangrijker dan meer bonusmateriaal produceren is dat ik zorg dat het superduidelijk is waar je als patron aan begint: je moet me vooral steunen omdat je me wîl steunen en niet voor de tegenprestaties. Hier probeer ik me in de communicatie in video’s al meer op te richten.

Daarnaast wil ik nadenken over een nieuwe ’tier’ (een soort super-eindbaas-level) voor mensen die graag meer dan $5 willen geven. Dat zijn er nu nog maar 4, maar ik zie op andere Patreon-pagina’s dat het zin heeft om je superfans hun superfanschap ook te kunnen laten uiten.

Social Blade abonnees

Doel

Voorlopig gaat het de goede kant op: mijn views op YouTube stijgen, m’n abonnee-aantal stijgt en het aantal patrons stijgt. Niet snel, maar dat vind ik goed – beter langzaam bouwen aan een loyale ‘fanbase’. $392 is een mooi bedrag waarmee je echt wel wat kan. Het extra geld heb ik het afgelopen jaar besteed aan een nieuwe camera, speld-microfoons, een nieuwe lens, een onderwatercamera en drone-accessoires. Daarnaast gaf het me, zoals ik hoopte, de ruimte om freelance-klusjes en oninteressante samenwerkingen af te zeggen.

Een volgend doel is de advertentiesop m’n kanaal helemaal uitzetten en het ultieme doel zou natuurlijk zijn om volledig te kunnen leven van de Patreon-inkomsten. Maar dat blijft voorlopig nog toekomstmuziek.

Vlog: 11 dagen alleen in Zweden

4 september 2015 | 11:19

Alleen in Zweden? Ja, maar het gekke is dat je juist wanneer je in je eentje op reis gaat, mensen ontmoet en ermee aan de praat raakt. In Stockholm ontmoette ik een Turkse jongen en een paar Belgische meisjes. In het hoge Noorden en in Malmö had ik vooral contact met bejaarden.

Toch was het soms eenzaam, mijn treintrip door Zweden. Ik had wel een mobieltje maar daarmee kon ik hoogstens voor veel geld af en toe m’n ouders een geruststellend sms’je sturen. Mobiel internet? Echt niet. Even de route vinden, een Uber bestellen, en telefoonnummer opzoeken? Nee hoor, gewoon verdwalen.

Ik baal vreselijk dat ik zo lang heb gewacht om het videobandje van deze reis in te laden. Het pixelige beeld is jammer maar heeft soms nog wel iets charmants. De audio had ik echt graag willen terughoren. De reden dat ik er 10 jaar later pas mee aan de slag ga? Behalve wat technisch oponthoud: ik vond het toen enorm gênant om tegen een camera te praten, en nog genanter om daar dan weer naar te moeten kijken. Grappig hoe wij eigenlijk hetzelfde blijven (m’n neus, m’n gezichtsuitdrukkingen, m’n gekke loopje, m’n hoogtevrees) maar de wereld om ons heen eigenlijk het snelste verandert.

Meteen na deze reis veranderde mijn wereld flink: ik studeerde af, mijn solo-muziek werd ineens succesvol en ik ontmoette een jongen waar ik drie jaar verkering mee had. Niet dat dat nou allemaal door die reis kwam, maar ik denk wel dat het me veel zelfvertrouwen gaf dat ik dit helemaal alleen had gedaan. Me soms eenzaam had gevoeld, maar toch volgehouden en daardoor een mooi avontuur meegemaakt.

Waarom luisteren homo’s naar dezelfde muziek?

30 april 2015 | 09:02

Years & Years

Ik keek eens om me heen en constateerde dat het maar goed was dat ik iets leuks had aangedaan vanavond. Heel Paradiso stond vol met knappe, jonge homo’s (twinks in jargon). Ze waren massaal afgekomen op de dansbare pop van Years & Years, naast veel pubermeisjes en de wat oudere radioluisteraar.

Toen ik nog een twinkje was, verzette ik me juist tegen ‘homomuziek’. Ik luisterde naar Nirvana, niet naar Madonna. Ik had weliswaar een voorliefde voor catchy popmelodieën maar dat schreef ik toe aan m’n muzikale opvoeding met de Beatles en ABBA. Nog steeds word ik enthousiaster van een goed punkrocknummer dan van Lady Gaga of Beyoncé (m’n homovrienden zoeken massaal de ontvriendknop) maar nu stond ik toch ineens in een zaal vol gelijkgeaarden.

Een heterovriend (???) die mee was viel het ook op en vroeg: hebben jullie soms stiekem afgesproken via je gaydar ofzo? Dat is niet helemaal hoe de gaydar werkt, helaas, je kan er geen berichten mee versturen, maar nee – dat vond ik juist het gekke. Ik kende Years & Years van Tumblr en YouTube, en – gênant – van een item in DWDD. Ik vond het te gekke muziek, goeie liedjes en oké: de zanger is cute én in interviews openlijk homo. Wat natuurlijk best verfrissend is omdat je als jonge homo nooit genoeg coole, getalenteerde rolmodellen kan hebben. Maar is dat dan waarom gay Nederland massaal was uitgerukt?

Of is er iets geheimzinnigs in de muziek, een bepaald soort melodielijn, een bepaald soort beat, een combinatie van dansbaar en meezingbaar – iets wat ons gisteren, zonder het met elkaar afgestemd te hebben naar Paradiso lokte? Misschien is er wel wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, zo ja, ik hoor graag de uitkomst want dan begin ik ook zo’n band.

Niels Aalberts doet het zo (1): het geheim van Best Kept Secret

28 juni 2013 | 01:04

Niels Aalberts, aka EHPO doet naast het management van Only Seven Left de marketing van Best Kept Secret Festival. Ik ken hem van zijn blog, waar hij sinds vijf jaar blogt over en voor muzikanten. Niels stopt ermee, maar zijn site blijft een gigantische bron van inspiratie en motivatie. Zijn laatste post gaat over een mooi hoogtepunt: een uitverkochte eerste editie van Best Kept Secret Festival. Ik vond het jammer dat er op z’n blog weinig te lezen was over het achter-de-schermen marketingverhaal van het festival.

Niels, Bram, JochemJe moedigt artiesten altijd aan om álles te delen: van je eerste demo tot het feestje als er een hit wordt gescoord, en daarna ook de strategie om tot die hit te komen. Bij Best Kept Secret mocht er zelfs niemand een foto van het terrein posten voor het open was. Vond je het lastig om je mond te houden?
“Niet echt, want ik was er simpelweg te druk voor. Tegelijkertijd wil ik er graag alles en meer over delen, maar zoals je zelf al zegt is dat woord secret in de naam heel leidend voor onze marketingaanpak (ik deed dit alles samen met Jochem).”

Wat is het idee achter die geheimzinnigheid?
“Verrassing, spanning en niet teveel zeggen vormen de crux. Daarom kost het me weinig moeite niet veel over de aanpak rond BKS los te laten, hoezeer dat ook haaks staat op ‘het EHPO-beleid’. Komt nog bij dat ik van plan ben in elk geval de 2014-editie ook nog te doen en de concurrentie meekijkt. Die blijf ik graag een stapje voor. In eerste instantie deden we kleine dingetjes om te verrassen en te spelen met verwachtingen, maar dat bleek goed te werken en ons publiek heel leuk te vinden. Dat hebben we daarom flink doorgezet. Bij een festival zijn een aantal dingen voor bezoekers en publiek ‘hoofdprijzen’, dus ook in de marketing: nieuwe namen, het blokkenschema, hoe het terrein eruit ziet. BKS draait om muziek, muziek, muziek, op een mooi terrein, met goed eten. En om ons publiek. Die wilden we dan ook het terrein als eerste laten zien en ervaren, niet op een blog, in een krant of tijdschrift.”

Lees verder…