Het gips mocht eraf en het voelde alsof ik jarig was, zo blij was ik! (En een beetje nerveus omdat ik bang was dat de dokter zou zeggen dat er nog een week gips omheen moest.) Vader was mee, en  net als ik maakt hij overal foto’s van, dus ook in het ziekenhuis.

Lekker gevoel, zo’n cirkelzaag op je arm!

Dat is dus de binnenkant van m’n elleboog.

Dit ziet er raar uit.

Tadah!

En een handtekening voor die lieve zuster. En nu weer lekker drummen! Tenminste, zodra de pijn in m’n weg is.

Met Hinne en Tamara naar Monomania in Amersfoort.

Tja.

Toen ontdekte ik de camera…

Met dank aan Marloes voor de foto’s.

We zijn waarschijnlijk behoorlijk verwende jongetjes, realiseerden we ons gister. Want we hebben eigenlijk vanaf het begin altijd op onze eigen spullen in onze eigen ruimte kunnen oefenen. Nu bij gebrek aan oefenstudio in de Popschool in Amersfoort, waar we zeer hartelijk werden ontvangen, maar waar het toch wel erg muf ruikt en de apparatuur toch wel erg rammelt. Maar we hebben heerlijk geoefend, een paar leuke verrassingen voor tijdens de tour!

Eindelijk weer eens met  de hele band (Hinne maakte de foto) op stap, naar Amersfoort voor de verjaardag van Sander (en Thomas stiekem een beetje). Helaas ging de laatste trein alweer vroeg, maar omdat deze 26 minuten vertraging had, mochten we nog even de gangsters uithangen op het station.

De avond begon met Jelte die een paar flinke uithalen wilde opnemen voor zijn soloalbum…

… maar toen kwamen Stephanie en Annika en ging de happy hardcore aan…

… en dansen maar!

Toen ik vijf maanden geleden verhuisde, heb ik mijn fiets achtergelaten en er nooit meer aan gedacht… Tijd om ‘m op te halen, grappig om weer in de Palmstraat te zijn. Daar was echt helemaal niks veranderd, behalve dat mijn fiets nog wat verder weggeroest was.

Ook even langs het huis van de ouders waar Sander, Jelte en Thomas zich bevonden.

En Sander zelfs heerlijk voor ons ging koken!

Kris vierde zijn verjaardag in Marktzicht, dus ik was sinds lange tijd weer eens in mijn stadsie!

Met Hinne naar de verfilming van mijn lievelingsjeugdboek geweest, echt prachtig, enorme aanrader!

Tijd om te verhuizen!

Herfstig dagje, voor het eerst bijna donker als ik thuiskom.

Wat een glad mannetje! Na Jamai probeerden we binnen te komen bij Stereo in de Boothill, maar Hinne was te jong en ik mocht ook niet naarbinnen omdat ik me niet kon identificeren (wtf!). Dus gingen we weer naar De Hof, een hamburger eten, en toen kwam er weer een coverband, bleken dezelfde nerds te zijn van de Robbie Williams coverband maar dan zonder Brits accent. Dus terug naar het Lievevrouwekerkhof, daar ging Nobody Beats The Drum beginnen, hele vette videoprojecties vooral, en Cedric gedag gezegd.

Ik ging met Hinne naar de laatste avond van de Keistadfeesten, met eerst de band van de Leaf-zangeres (heel goed!) en daarna een slechte Robbie Williams-coverband, en toen het officiele eind-moment, met vuurwerk en duizenden oorverdovende fluitjes. En toen natuurlijk Jamai!

Daar lopen ze hoor.

Goed sfeertje hier, biertje, muziek, zonnetje erbij.

Kom ik zomaar m’n ouders tegen op het terras!

Rare show, vooral dankzij de locatie. Maar mooie liedjes, vooral de ‘solo’ nummers van Jelte, Marnix en Willem – drie potentiële hits.

Had een zeer boeiend gesprek met Riekus over muziek en sociale online netwerken. Moeilijk, allemaal, hoor.