Ik moet mezelf soms dwingen me te concenteren op de toekomst en niet teveel terug te kijken. Want daar schiet je uiteindelijk toch weinig mee op. Maar soms doe je ineens een vondst in het archief die de moeite van het delen waard is. Ik had het met mijn ouders over oma, en dat we daar met kerst eens langs moesten. En ik dacht ineens aan de allereerste videoclip die ik ooit maakte, voor Impossible Situations, in 2004.
Ik was het tijdelijk zat op de HKU en ik mocht op kosten van de VPRO als ‘jong talent’ een paar weken op cursus bij de Media Academie. Daar ontdekte ik televisie, camera’s, montage… een wereld ging voor me open. Onder leiding van regisseur Bram van Splunteren maakte ik een aantal filmpjes, waaronder de clip bij So Easy To Love You.
Met naast mijn oma in de hoofdrollen: mijn toenmalige vriendje Mo, gefilmd op zijn kamertje in Rotterdam. Nog altijd mijn beste (ok, en enige) vriendin Stephanie, gefilmd bij haar ouders thuis in Amersfoort. En mezelf als 20-jarig ventje met een wenkbrauwpiercing. Het camerawerk is niet best en de montage nogal traag, maar alleen al het moment dat mijn oma de mobiele telefoon ondersteboven vastpakt is goud waard.
Omdat we gisteravond al de sound hadden gemaakt voor track 7, konden we vanmorgen gelijk aan de slag. Het liedje is de allereerste waar we een prepro van maakten en was dus bepalend voor de kant die album 2 op ging: piano-based, elektronica en episch. Toch belandde ie gaandeweg op de reservelijst. Maar nadat ik de tekst en de zanglijn reanimeerde en een bridge schreef, mocht ie weer meedoen. Een snelle track met veel dynamiek, zestienden open hihats in het refrein en een beuk-bridge op ride.
Sinds een aantal weken hebben we met Only Seven Left onze eigen wekelijks fotostrip in de Hitkrant. Briljant geschreven en gemaakt door Ype Driessen, virtuoos geacteerd door onszelf (ook de stunts). Deze week speel ik de hoofdrol, samen met mijn oma (of eigenlijk de oma van Lisanne, bekend van tv).
Gisteren maakten we (naar grote tevredenheid, zacht uitgedrukt) de dansbare track van maandag af, maar vandaag mocht ik weer beginnen met een nieuwe: Against The Wall. Een liedje dat Roderick en Bart vorig jaar schreven en we een paar keer live in akoestische versie hebben gespeeld. Maar zo komt ie zeker niet op de plaat, het wordt zelfs een stevige rocker. Referenties: Foo Fighters, Bruce Springsteen en The Fray.
Welke wereldberoemde band heeft alleen een draagbare tv en schone handdoeken op zijn backstage rider staan? En welke diva wil per se een witte kleedkamer met witte bloemen, witte gordijnen, witte kaarsen en witte banken?
Riders van bands (een lijst met benodigdheden in de kleedkamer, die de zaal moet verzorgen) zijn soms extreem, en soms verrassend bescheiden. Die van de Foo Fighters is zelfs hilarisch. Ze vragen om duidelijke bewegwijzering vanaf de ingang naar de catering, speciaal voor dikke roadies die bij aankomst onmiddellijk moeten eten. Hun meest recente rider stond zelfs vol met vrolijke kleurplaten. Ook de rider van Iggy Pop zorgt voor veel leesplezier. Nodig: een geluidsman die goed Engels praat en niet bang is voor de dood. En ze vinden het niet erg om in het buitenland bedreigde diersoorten zoals slangen, walvis of haai te eten. Met uitzondering van motten en alles wat aaibaar is.
Yes, maandag, we mogen weer! En wel met mijn huidige favoriet, een dansbaar liedje met veel elektronica. Referenties: Two Door Cinema Club, Robyn en Katy Perry. Voor mij een bijzonder liedje omdat de tekst veel voor me betekent, en voor de band een bijzonder liedje omdat het totaal iets anders is dan we ooit gedaan hebben.
Kick
Voor lekker diep laag probeerden we de oude Sonor, die geen gat heeft en dus vrij dof klinkt. Wel met plastic klopper en clear slagvel voor wat attack. Vooral op de rooms gaf de kick een lekkere Adele-achtige knal. Ik vond het in eerste instantie té lo-fi, maar na verplaatsing van de roommics en wat eq, klopte het perfect in het geheel. Voor extra dansbaarheid, kunnen we er later ook nog een elektronische kick onder zetten.
Wederom een dagje zonder drums, dus ik beantwoord een vraag van Nnick: “Omdat elk nummer een verschillende drumsound heeft, lijkt het me moeilijk om je sound live net zo goed als op de plaat te krijgen, toch?”
Goeie vraag, waar ik enerzijds al een beetje over nadenk, maar me aan de andere kant juist niet door wil laten belemmeren. Een plaat is wat anders dan een show, hoewel ik het wel tof vind als bands zo goed mogelijk proberen hun plaat na te spelen. Jochem en Bjørgen gebruiken per liedje soms vier gitaren en drie versterkers, dus dat wordt live ook lastig.
