Voor Best Kept Secret Festival mochten cameraman Robin en ik op pad om vier van de cateraars te filmen. Het festival kiest voor lekker en bewust eten, en daar bleken hele gepassioneerde mensen achter te zitten. Hoogtepunt was ons tripje naar Zeeland voor de scheermessen en kreeft van Zijpe Stijl. Maar ook de soep was onovertroffen en in het filmpje van Pomm’s zie je me genieten van een biologisch frietje. Ik deed de montage en samen met Robin de regie. Wederom een uiterst soepele samenwerking!

http://www.youtube.com/watch?v=ewyNy8gCM04

http://www.youtube.com/watch?v=tY4wicYmgx8

http://www.youtube.com/watch?v=Sh9iLmrBHBs

http://www.youtube.com/watch?v=YDi616TxtWs

Samen met mijn getalenteerde vriendin Stephanie mocht ik een programma voor VPRO’s Villa Achterwerk maken. We maakten drie afleveringen waarin je meegezogen wordt in een muzikale fantasie. Een flink karwei door het intensieve greenscreen-werk, maar ontzettend leuk om te maken. Gefilmd door Robin Datema, gemonteerd door mij.

Met een paard naar de maan

http://www.youtube.com/watch?v=RsyGl5c_xj8

Zondagochtend weer apetrots voor de tv om Villa Achterwerk te kijken. De tweede aflevering van Clip die Dip gaat over… paarden!

Chillen in de koelcel

http://www.youtube.com/watch?v=i9WvZlNnCmY

De laatste aflevering van Clip die Dip, en ook gelijk de allerlaatste Villa Achterwerk in de huidige vorm. Het was een eer op het nippertje nog iets voor mijn favoriete jeugdprogramma te maken en het was prettig samenwerken met het Clip die Dip-team.

Ik mocht weer een promovideo maken voor Best Kept Secret Festival. De Allah-Las speelden in Club Ziggo en ik ging langs voor een praatje en een livesessie. De heren waren nogal melig dus alleen de aankondiging kostte al aardig wat takes. Het liedje speelden ze twee keer totaal verschillend, maar twee keer érg goed.

Hele vette opdracht: ik mocht de trailer maken voor de Nederlandse Vans Warped Tour!

In 2002 was mijn slaapkamer the place to be. Voor bandjes die iets wilden opnemen dan, verder werd er helaas vooral geslapen. Ik was eigenaar van de Rbbknl Studios en die bestonden uit een oude Windows-bak met Cool Edit Pro, twee Behringer-mixers, drie gare microfoons en een drumstel. Hoe dat klonk? Soms slecht, soms iets minder slecht. Ik nam liedjes op voor mijn eigen poppunkbandje en bevriende bandjes uit de buurt. We kochten een cd-brander en begonnen ons eigen label: Stuck In A Day Records. Ik had schijt aan punk, ik was DIY omdat het moest. We regelden tourtjes, organiseerden festivals en onze releases kregen prima recensies. Memorabele zin: “Het gitaargeluid klinkt alsof je een pak rijst door de kamer gooit”. We waren de Amersfoortse skatepunkscene. Iedereen speelde in elkaars bandjes en iedereen gunde de ander zijn succes of deed alsof.

Mooi man, opa Bram vertelt. Maar zonder het te weten had ik schijnbaar een neusje voor talent. Of, wat ik eigenlijk denk, ik voelde aan of ik met een echte doorzetter te maken had. Ik wilde mijn tijd niet verspillen aan iemand die niet dezelfde ambities had als ik. Zo was daar Robin van Five Years Later. Hij schreef de liedjes en speelde gitaar, maar toen ze voor een opname even geen drummer hadden, speelde hij de drumpartij ook maar in. Later leerde hij zichzelf zingen en tourde hij de hele wereld over als zanger van Destine. En er was een ventje dat maar niet ophield met mailen of ik ook eens iets van zijn bandje wilde opnemen. Jochem. Om er vanaf te zijn hielp ik hem en een paar jaar later speel ik nog steeds met veel plezier in zijn band Only Seven Left. En wat later Casper, van Quad. Nette jongens met goeie liedjes die klonken als een Britse Blink 182. Dat Britse kreeg de overhand, er kwam een nieuwe zanger, een nieuwe drummer en nu zijn ze Kensington, misschien wel de succesvolste Nederlandse rockband van dit moment. In 2013 is er betere opnamesoftware, goedkopere apparatuur, je hebt YouTube en Twitter en je tour regelen via internet is normaal. Maar het lijkt wel of er minder Robins, Caspers en Jochems in de muziek rondlopen. Mensen die écht willen, er alles voor opzij zetten en – als niemand het voor ze regelt – het dan maar zélf doen. Leun niet achterover, wacht niet op anderen en maak je eigen scene. Soms lukt het.

—

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 96.

Meer columns:
- Bram in Indonesië
- De vloek van veelzijdigheid
- Lief 2013
- Pizza met chocoladesaus
- De gulden middenweg
- Dapper
- Zwaartekracht
- Met je hart
- Haters
- Wie kijkt er nog videoclips?
- Vooroordelen
- 140 tekens pure frustratie
- Shit, dat wil ik ook!
- Geen bruine M&M’s aub
- Lekker bezig in de bandbus
- Muzikale meningsverschillen, ammehoela

Wave Machines speelde in de bovenzaal van Paradiso en ik filmde een stukje van de soundcheck voor een nieuwe promovideo van Best Kept Secret festival.

26 april trad het Kinderen voor Kinderen Koor op tijdens de Koningsspelen, voor Willem-Alexander en Maxima. Ik filmde het en maakte er dit videodagboek van.

Ik kreeg er een compliment over van van Richard Krajicek, de bedenker van de Koningsspelen:

Vorige week mocht ik voor Best Kept Secret Festival naar Rotterdam om een video te maken van Efterklang. Vriendelijke Deense jongens, niet cameraschuw zoals veel van de hipsters die ik voor BKS voor de camera heb gehad. Er waren alleen zoveel persfotografen aanwezig dat het lastig was mooie shots te maken. Toch nog wel goed gelukt, al zeg ik het zelf. BKS blij, label blij, band blij, ik blij.

Voor Kinderen voor Kinderen monteerde ik zes voorstelfilmpjes. Met beperkte tijd en middelen heb ik geprobeerd een serie vrolijke, muzikale video’s te maken voor een doelgroep met een zeer korte concentratieboog. Veel leuke reacties van kinderen en ouders gehad.

http://www.youtube.com/watch?v=XPoNHDHxrsE

http://www.youtube.com/watch?v=NjjLQIxHOPQ

http://www.youtube.com/watch?v=8mjIK7Iigjw

http://www.youtube.com/watch?v=KhntpqJes7k

http://www.youtube.com/watch?v=HAlR7-JX5Aw

We kochten wat halve liters op Arnhem CS waarna we ons richting de speciale pendelbusjes (€5) begaven. Het leek ons nog steeds behoorlijk vroeg maar de grote massa stond waarschijnlijk al in de rij voor GelreDome want het was overal rustig. We belandden op een soort Bieberfest: een heus festivalterrein met eettenten, bars, harde muziek, zon, bier, bankjes en ouders. Met uitzicht op gigantische rijen Beliebers voor de ingang van het stadion. We hadden vaste plaatsen, dus in de rij gaan staan leek me tamelijk onzinnig. We haalden flink want muntjes en dronken flink wat biertjes (€3,50 per stuk). Tim zocht meisjes met JB-schmink op hun wangen in de hoop dat ze ook iets bij ons wilden tekenen. Dat vonden ze eng. En een beetje vies. “Nee, sorry, de punt mijn oogpotlood is net afgebroken.” We vermaakten ons met meisjeskijken. Veel meisjes in groepjes leken precies dezelfde uggs, skinny en bontkraagjas aan te hebben, maar bleken bij nadere inspectie toch net verschillend. Sommige meisjes hadden zich als Justin Bieber verkleed, en, tja, sorry, die liepen er een beetje potteus bij. Er waren ook jongens. Die waren homo. Of urban.

We aten een hamburger bij de McDonalds op het festivalterrein, die stampvol zat met vaders en moeders die nog een lange, lange avond voor de boeg hadden. Tim kletste met twee moeders die net voor honderden euro’s aan merchandise voor hun dochters hadden gekocht (€55 voor een shirt). De meisjes die hier en daar nog rondliepen begonnen ongeduldig te worden en het tienermeisje in mij wilde nu toch ook wel eens in de rij gaan staan. Dan konden we nog een stukje van Mainstreet zien.

Ik zag op mijn kaartje dat we ingang A moesten hebben. Dat is mooi want daar stonden we voor. Maar ik moest plassen, dus ik rende naar de toiletten op het festivalterrein. Lange rijen voor de dames, niemand bij de heren. Ineens zag ik op mijn ticket (€77) staan: mogelijk beperkt zicht. Wat?! Ik heb tickets in de Golden Circle gekocht voor zevenenzeventig fucking euro en straks staat er een pilaar precies voor onze neus? We haalden nog maar wat bier. We mochten het niet mee naar binnen nemen. Waarom niet? Ja, dat mag niet. Maar van wie is die bar buiten dan? Van het GelreDome. En binnen gebruiken we toch dezelfde muntjes? Ja, maar, daarom. Er was verder geen tascontrole, dus ik had ook een goeie camera of bazooka mee naar binnen kunnen nemen. Of een fles wodka.

We kwamen boven en het gegil klonk al door de deuren heen. Twee meisjes die bij de meet & greet stonden te wachten op Justin herkenden me en wilden op de foto. Een ander keek naar Tim en vroeg: is hij ook niet ergens van? Tim zei dat hij nergens van was. We haalden bier en gingen naar onze plaatsen. Ik was nog nooit in het GelreDome geweest en kom sowieso nooit in stadions dus ik was overweldigd door de gigantische zaal en de eindeloze hoeveelheid mensen. Een stuk groter dan Ahoy, twee jaar geleden, waar ik natuurlijk ook was. Justin was hier blijkbaar ook niet helemaal op voorbereid want het podium was net zo groot (klein) als in Ahoy. We zaten redelijk, aan de zijkant, net boven de arena, waar overigens ook alleen zitplaatsen waren. We keken recht op een soort loading dock waar alle lege koffers opgestapeld stonden.

Rechts naast ons: meisjes; voor ons: meisjes; achter ons: meisjes en een vader; links meisjes en een moeder. Zijn jullie verdwaald ofzo, vroeg de moeder. Ik moest een stukje zingen om te bewijzen dat ik fan ben.Terwijl we wachtten op Justin knoopte ik met zoveel mogelijk meisjes een gesprek aan over wat Justin intussen backstage aan het doen was. Gamen, dachten ze. Blowen, zei een ander. Het waren coole meisjes, met zelfspot, dacht ik. Ze waren net als ik fan, maar zagen er ook wel de lol van in dat ze hier nu met een stadion vol lotgenoten voor verschrikkelijk veel geld naar een bewegend stipje in de verte gingen kijken. Dat dacht ik. Totdat er net achter het podium een schim van een jongen met een hemd en een pet langsliep en de hele zaal in een OOR-VER-DO-VEND gegil uitbrak. En ik ken gegil, ik heb fans die gillen, ik heb video’s gemonteerd van fans die gillen, met een koptelefoon op, ik heb een vol Ahoy voor m’n neus horen gillen. Dit overtrof alles. Het klonk niet eens als gegil omdat mijn trommelvliezen het niet aankonden en er niks meer dan een soort grrggggghhchcttgggttt van konden maken. Ik was mijn oordoppen vergeten maar dat was ok. Ik maakte van de kaartjes (€16 servicekosten) en een beetje spuug (gratis) perfect passende gildempers.

Tim en ik hadden het naar onze zin. Mainstreet zong een leuk liedje. Er kwam een dj die die hits draaide en we dansten. Het leek een beetje alsof we in de Soho stonden op een vrijdagavond maar dan met 40.000 meisjes. Tim haalde nog wat bier en morste tijdens het dansen over de meisjes voor ons. Die werden boos en gingen het bier als idioten overal vanaf vegen en keken ondertussen heel boos naar Tim die het allemaal niet echt doorhad. Sorry nog. Ik had met Tim fantastische openhartige gesprekken over piemels en probeerde dat niet zo hard te doen dat de moeder naast ons het hoorde. Het werd later en nog geen spoor van Justin. De meisjes achter ons hadden geen ouders bij zich en ook niet in de McDonalds want ze discussieerden paniekerig over hoe ze liftend thuis zouden moeten komen. Af en toe kwamen er plukjes meisjes terug van de meet & greet, huilend van ongeloof, handen voor het gezicht. De zaal gilde even, van jaloezie of gewoon van spanning. Hoe zou het zijn om Justin in het echt te zien? Tim en ik bespraken wat we zouden doen als we een uurtje met hem hadden. Ik zou een liedje met hem opnemen. We vroegen ons af of hij top of bottom was.

Gegil. Het was tien voor tien en er begon er klok af te tellen. Niemand zat meer op z’n stoel, ook ik niet. Na tien minuten aftellen kwam Justin met veel bombarie aanvliegen met gigantische robotvleugels. Of misschien kwam toen pas de dj, ik moet bekennen dat het vanaf hier allemaal een beetje door elkaar gaat lopen. We zaten toch best wel ver weg. Niet alleen voor het beeld maar vooral voor het geluid. Justin had drie speakertjes onze kant op gedraaid maar daar kwam alleen wat galmend gebonk uit. Gelukkig zongen de meisjes hard mee zodat we wisten welk liedje het was. Ik was onder de indruk van zijn danskunsten, en van de mooie filmpjes tussendoor (al verstonden we daar ook weinig van). Hij zong af en toe live en dat was prima. Er was weer een vliegact in een kooi, maar dat was in Ahoy toch mooier want toen was de kooi een hart. Het thema van deze keer werd me niet helemaal duidelijk, maar misschien was het ‘bezuinigingen’.

Mijn favoriete liedjes van de eerste cd werden er in een a capella medley van maximaal een minuut doorheen gejast. Jammer, want ik hou van die liedjes. U Smile, Favorite Girl, Never Let You Go, That Should Be Me, ik ken ze woord voor woord. Er waren veel ballads, en veel liedjes die ik niet (her)kende. Genoeg tijd om te plassen (rustig bij de mannen) en meer bier te halen (ook niemand bij de bar). We dansten, we lachten, we waren het erover eens dat Justin wel echt verschrikkelijk geil danste maar ik baalde soms toch een beetje. Duur kaartje, slecht zicht, belabberd geluid, karige show. Er was wat vuurwerk, er was een drumsolo en er was een meisje op het podium (dat had ik kunnen zijn!), maar alle hoop was gevestigd op de toegift. Dan ging z’n shirt uit, had ik op Tumblr namelijk gezien.

En ja, daar kwam ie. Boyfriend en Baby, zonder shirt. We keken mee via de schermen en af en toe richting het podium omdat we anders net zo goed thuis een beamer met Tumblr hadden kunnen neerzetten. Maar hij stond daar écht en hij danste akelig sexy, de hormonen van 40.000 meisjes, hun moeders en een paar homo’s aanjagend. Hoewel de moeders zich inmiddels misschien meer druk aan het maken waren over de laatste trein die bijna vertrok. Baby klonk uit, er werd nog wat gegild en toen was het rennen naar de uitgang. Naar de bussen die wel klaarstonden maar waarschijnlijk te laat zouden komen voor de trein.

Gelukkig gaf de chauffeur flink gas en we haalden het net. De conducteur heette ons welkom in de Bieberexpress. We zaten op de grond in een trein vol doodmoeie maar voldane meisjes. Niemand had kritiek, niemand was boos over het uitlopen, niemand klaagde over het slechte geluid en de karige setlist. Ik ook niet. Tim had tijdens het rennen nog een stapel hamburgers weten te halen bij de Smullers en we sliepen tot Amsterdam, dromend van een toegift in onze slaapkamers. De volgende dag werd ik wakker met een liedje in m’n hoofd waarvan ik de tekst niet echt kende. Het was Mainstreet.