Meteen toen we besloten hadden in december de studio in te gaan voor onze tweede cd, wist ik: dat moeten we even goed gaan vastleggen. We hadden eerder studiodagboeken gemaakt, maar het leek me tof om dit keer ook wat meer over de liedjes zelf te vertellen. Niet alleen om mensen meer bij het proces te betrekken, maar ook om vast wat muziek te laten horen van het album dat pas ruim anderhalve maand later uit zou komen.

foto: Tim Knol

In de studio
Dus namen we onze vaste videocamera (Sanyo Xacti VPC-FH1 met de Sanyo VCP-L 04 SWEX lens) mee de studio in en filmden iedere dag zoveel mogelijk. Zoals je een beetje merkt aan het eindresultaat ging dat sommige dagen wat beter en gestructureerder dan andere dagen. Het werkte goed omdat we probeerden per dag een liedje af te maken. Zo hebben we de hele jam (van ruim een uur) gefilmd waarin het arrangement van Turn Your Head Around tot stand kwam. Een ander hoogtepunt vind ik de zangopnames vanuit de vocal booth, waarin je hoort hoeveel emotie Bjørgen erin gooit. Voor de montage was het tof om veel drumtakes te filmen, die konden overlopen in de afgemixte versie van een liedje.

Het mooie aan deze camera is dat iedereen ‘m kan bedienen, dat het geluid goed is en er dankzij de groothoeklens steeds veel in beeld is. Bovendien is iedereen er al zo aan gewend (inmiddels zelfs producer Arno) dat ie rustig een uur in de hoek van de studio kon staan draaien zonder dat iemand ‘m in de gaten had. Dat leverde veel oprechte beelden van discussies en bloopers op.

Interviews
Toen we begin januari klaar waren in de studio, zocht ik een manier om alles aan elkaar te breien en vooral de ontbrekende stukjes van het verhaal aan te vullen. Er viel nog veel te vertellen over de inhoud van de liedjes en de werkwijze. Daarvoor leken interviews met alle bandleden me de beste manier, zodat iedereen zijn visie kon geven op de liedjes. We vroegen bevriend journalist Tim Veerwater (OOR) om ons te interviewen, zodat we afzonderlijk van elkaar en vrijuit konden praten over de opnames. Als ik zelf zou interviewen krijg je toch een andere sfeer. Bevriend cameraman Robin Datema filmde alles tijdens een lange middag in een studio in Rotterdam. We namen ook gitaren en een piano mee, om eventueel stukjes voor te spelen. En een laptop met álle demo’s en preproducties erop, om te laten horen hoeveel of juist hoe weinig er was veranderd aan een liedje. De shirts die we aanhebben zijn trouwens dezelfde als op de voorkant van de cd, met onze kinderfoto’s erop.

Het resultaat van de interviews zag ik dus pas bij de montage, en ik was zeer positief verrast. Iedereen had heel serieus en uitvoerig gepraat over de liedjes en Tim had ook nog wat algemene vragen gesteld over de band en onze plannen, die ik mooi kon combineren met de liedjes. Je ziet dat we het soms ongemakkelijk vinden om zo open te zijn, en dat we soms twijfelen wat we wel en niet willen vertellen. En dat in HD met een spot erop, heel mooi en eerlijk. Zeker bij Safe To Say -een liedje óver de band – zie je ons soms worstelen met de woordkeuze.

Natuurlijk bedachten we allemaal achteraf nog dingen die we hadden willen zeggen, maar er was genoeg materiaal om uit te kiezen. Ik wist zelf precies wat er in de studio wel en niet gefilmd was, dus ik probeerde daar tijdens de interviews ook rekening mee te houden. Om Tims vragen eruit te kunnen laten, was het belangrijk dat iedereen volledige antwoorden gaf, dus geen ‘ja’ of ‘nee’. Voelt soms onwennig, monteert heel fijn.

Montage
De eerste docu over Higher was een aardige bevalling omdat ik veel materiaal moest ordenen en een workflow moest creëren. Ik probeerde de studiobeelden, de interviews over de liedjes en de antwoorden op algemene vragen zo soepel mogelijk in elkaar te laten overlopen, en natuurlijk zo waarheidsgetrouw mogelijk te laten zien hoe een liedje tot stand kwam. 99% van de studiobeelden die je ziet in een aflevering zijn écht op de betreffende dag geschoten. Over sommige liedjes bleken we allevijf nogal uitvoerig gesproken te hebben, en over bijvoorbeeld Is It Me waren we allemaal in twee zinnen klaar. Dat verklaart de wisselende lengtes van de minidocu’s, hoewel ik er altijd naar streefde het rond de acht minuten te houden. Bij aflevering 7 ging het monteren inmiddels zo snel dat ik er makkelijk twee op een avond afmaakte. Tijdens het selecteren van materiaal vroeg ik me altijd af: zou ik dit zelf tof vinden om te zien van mijn eigen favoriete bands?

Reacties
We plaatsen iedere maandagmiddag (na werk/schooltijd) een docu op onze site. Zeker de eerste paar docu’s konden rekenen op veel en enthousiaste reacties. Het album en de single waren toen nog niet uit, dus iedere noot muziek die te horen was werkte als teaser. De aflevering over Love Will Lighten The Dark heeft nog steeds de meeste views, verklaarbaar omdat het de single is en hopelijk ook omdat het een mooi, persoonlijk verhaal is. Michiel Veenstra liet uit die aflevering zelfs een quote horen op 3FM voordat hij het liedje instartte. Muzikanten lieten weten het heel gaaf te vinden om te zien hoe het er in de studio aan toeging, fans waren blij met de nieuwe muziek en vertelden ook dat een liedje meer zeggingskracht kreeg nu ze het verhaal erachter kenden.

foto: Tim Knol

Volgende keer
Toch halen de views het niet bij onze ‘normale’ videodagboeken. Ik hoorde iemand zeggen “Ja, die minidocu’s kijk ik nooit, ik dacht dat die alleen maar over de muziek gingen”. Tja. In de videodagboeken wordt meer gekloot maar ik vind dat er in de docu’s ook behoorlijk veel valt te lachen. Misschien dat het woord ‘docu’ wel een saai en serieus imago heeft. Het zegt ook wel iets dat de bonus-blooper-aflevering nu al vaker is bekeken dan sommige reguliere afleveringen.

Ik zou volgende keer de algemene vragen eruit laten en zorgen dat we onder de drie minuten blijven. En ik zou nóg veel gestructeerder in de studio filmen: van ieder liedje ieder instrument, minstens één keer een volledige take. En vaker tussendoor mensen (ook producer Arno) aan het woord laten over wat we precies aan het doen zijn. De interviews zou ik ook anders aanpakken: iets over het schrijven, iets over het opnemen en iets over de betekenis. Niet filmen in een studio, zodat iedereen wat relaxter is. Misschien ook niet alle liedjes van de plaat behandelen maar vooral een paar uitzonderlijke gevallen. Hoewel je dan het risico loopt net iemands lievelingsliedje over te slaan. En een ander woord voor docu verzinnen? Ik sta open voor suggesties.

foto: Tim Knol

Ik ben erg blij met het eindresultaat, ik ben trots op de hele serie en ik ben ervan overtuigd dat het geholpen heeft mensen warm te maken voor ons nieuwe album Anywhere From Here. Naast het kunnen vertellen van een verhaal per liedje vind ik het mooiste dat je ziet hoe intens het was: een maand lang met z’n vijven opgesloten in de studio met als enige missie een fantastische cd maken. Het was vaak leuk en gezellig, soms zwaar en beklemmend en dat zit er allemaal in. En wat betreft het montagewerk ben ik ook tamelijk opgelucht dat we geen dubbel-cd met 28 liedjes hebben gemaakt.

Bekijk alle afleveringen op YouTube »

Over Safe To Say, een boos liedje over alles wat we als band eind vorig jaar meemaakten.

Anywhere From Here, de afsluiter van de plaat, met een behoorlijk episch einde.

Deze week hoorde ik een van de grappigste dingen die ik ooit hebt gehoord. Nouja, in deze week dan. Sander, de geluidsman van mijn band (en tevens mijn huisgenoot) heeft ook nog een studio waar hij regelmatig bandjes opneemt. Een van de bandleden van zo’n bandje was met stomheid geslagen toen Sander vertelde dat de mixen even op zich lieten wachten omdat hij ook nog moest werken. “Werken?! Kun je niet leven van je werk voor Only Seven Left dan?!” Hihi. Een heerlijk naïef vooroordeel over bands die je wel eens op de radio hoort – dat ze meteen zwemmen in het geld. Helaas, maar mocht het ooit zo ver komen: Sander, je bent welkom in mijn geldpakhuis. Neem je zwembroek mee.

Nog een leuk vooroordeel over bandjes. Mijn eventuele aankomende potentiële kandidaat-schoonvader vroeg laatst aan het ontbijt: “En zijn jullie nou allemaal heel erg aan de drugs?” Ik verslikte me half in m’n gekookte eitje waardoor mijn “Neeeejoh!” er vast iets minder geloofwaardig uitkwam. Wij niet. Ik kan niet zeggen dat ik altijd nuchter op het podium heb gestaan (gezeten eigenlijk, als ik ooit ga staan achter het drumstel heb ik misschien wél iets op), maar drugs? Meh. Ik kwam ooit backstage een band tegen die al vloekend het podium afkwam. “Ging het niet lekker?”, vroeg ik. “Nee man, maar ik stop zo even m’n neus vol en dan gaat het wel weer.” Stoer.

Nog eentje dan, die niet alleen voor de muziekwereld geldt, maar waar ik wel vaak tegenaan loop. IEDEREEN denkt ALTIJD dat je hetero bent. Journalisten, crew, andere bands, fans, moeders van fans, oma’s van fans… En vreemd genoeg ís rockmuziek ook een heterowereld. Luisteren alle homo’s dan naar Lady Gaga en ABBA en gladde boybands? Het vooroordeel over homo’s en slechte muziek is dan dus wél waar.

Ik was in interviews nooit heel uitgesproken over mijn geaardheid, maar toen we tijdens een dagje Efteling met Hitkrant (tja) de vraag: “Was je vroeger verliefd op Sneeuwwitje of meer op Doornroosje?” kregen (wat een dilemma!), antwoordde ik vrolijk “Meer op de prins”. Zo, dacht ik, dat is er uit. Maar niet veel later vertelde ik aan CosmoGirl (jaja) dat een van onze liedjes ging over een moeizame relatie met een jongen. Een paar weken later las ik in de publicatie doodleuk dat het liedje over een meisje ging. Was ik in tienermeisjesbladenland (waarschijnlijk onbedoeld) ineens weer de kast in geflikkerd.

Gelukkig zijn mijn eigen bandleden er nogal nuchter over. Op de vraag “Hoe zou je reageren als Bram iemand mee naar huis nam?” antwoordde Jochem (toen nog mijn huisgenoot): “Als ie met een meisje thuiskomt zou ik behoorlijk raar opkijken!”

—

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 85.

Meer columns:
- 140 tekens pure frustratie
- Shit, dat wil ik ook!
- Muzikale meningsverschillen, ammehoela
- Lekker bezig in de bandbus
- Geen bruine M&M’s aub

Ons liedje Safe to Say is deze week Single van de Week op iTunes (wat betekent dat je ‘m gratis kan downloaden). Om dat te vieren (en omdat ik m’n nieuw camera mee had naar België) maakte ik er dit clipje bij.

Je ziet dus beelden van onze shows in België, de instore in Free Record Shop Rotterdam en veel shots uit de bandbus. Een liedje over het einde van een vriendschap, een clip over de mooie kanten van vriendschap!

Vanmorgen deden we bij Giel op 3FM een toffe mashup van Rihanna en Carly Rae Jepsen.

Vet? Dit weekend begint de tour, en dan doen we deze covers ook!

Soms zou ik willen dat er strenge regels waren voor wat je wel en niet op Twitter mag zetten. Zodat iedereen die dagelijks laat weten wat ze eten, dat ze gaan slapen, gaan douchen, gaan ontbijten, gaan werken, gaan sporten, weer gaan eten en weer gaan slapen onmiddellijk een permanente ban krijgt.

Twitter is geen dagboek. Ik hoef niet van minuut tot minuut te weten wat je doet. Ik weet dat het weekend is na vrijdagmiddag. Ik vind moppen stom dus die hoef je niet te retweeten. Als ik geïnteresseerd was in voetbal, zette ik zelf de tv wel aan. En ja, de NS rijdt niet altijd op tijd maar er over Twitteren GAAT NIKS HELPEN!!11!

Ok, rustig maar, zul je denken. Dan ontvolg je die tijdlijnbedervers toch gewoon. Maar dat ligt wat gecompliceerder. Mensen zijn gevoelig voor ontvolgingen. Vind je me dan niet aardig? Jawel, maar je tweet nogal veel onzin. Vrienden kunnen in het echt fantastische, lieve, grappige en interessante personen zijn en op Twitter ineens veranderen in bullshitmonsters die dwangmatig hardop denken via hun toetsenbord.

Ook bands veroorzaken soms irritatie. Ik kan bijvoorbeeld absoluut niet tegen vage beloftes en eindeloos lekkermaken. “We zijn met iets heel vets bezig, maar we zeggen nog niet wat en wanneer het uitkomt en of jullie het überhaupt ooit te zien krijgen maar hier is een foto van een gitaar.” Maar dan in 140 tekens.

Ik maakte een rondje langs mijn eigen volgers en vroeg wat ze het aller-aller-allerirritantst vonden bij hun favoriete artiesten. De top 4:

1. Complimenten retweeten.
Tot op zekere hoogte ok, maar niet álle aardige dingen die over je gezegd worden zijn voor iedereen interessant.

2. Twitter en Facebook aan elkaar koppelen.
Met als gevolg: eindeloos doorklikken in een soort loop en niet weten waar je terecht komt. Facebook heeft een andere dynamiek dan Twitter, laat zien dat je moeite doet voor je fans.

3. Geen antwoord geven op vragen.
Het heten SOCIALE media, dus eenrichtingsverkeer is niet goed. Kom op, zelfs Justin Bieber praat met zijn fans op Twitter.

4. Veel te vaak dingen promoten.
Ja, we moeten naar je tour komen en ja, we moeten je cd kopen. Maar vertel waarom, maak een filmpje, laat muziek horen, en beloon mensen die ook echt komen.

Gelukkig was er ook nog iemand die het al leuk vond dat bands Twitter gebruiken en daardoor veel bereikbaarder zijn geworden. “Je drukt zelf op de volg-knop hoor!” Zit wat in. En als je deze column niet leuk vindt dan lees je ‘m toch lekker niet! Nee geintje, laat het me maar weten: @BramOSL.

—

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 84.

Meer columns:
- Shit, dat wil ik ook!
- Muzikale meningsverschillen, ammehoela
- Lekker bezig in de bandbus
- Geen bruine M&M’s aub

Deel 6 in de serie: One Step Closer (voorheen Spring or Fall, één van de twee auditietracks op ZangerGezocht.nl). In deze minidocu vertellen we hoe het liedje tot stand kwam (van powerballad tot danstrack, met een refrein dat deels door Bjørgen en deels door Sander is geschreven). Daarnaast praten we over hoe dankbaar we zijn voor onze fans en welke rol ze voor ons spelen. Tim Veerwater deed de interviews, Robin Datema filmde ze, ik monteerde het.

Soms staat een liedje er zó op… en soms absoluut niet. In de nieuwe minidocu zie je hoe we Turn Your Head Around een paar keer helemaal omgooien, veel discussiëren en zelfs in de studio gaan jammen. Het resultaat is gelukkig heel mooi, een van de liedjes die al na 1 keer luisteren al NIET meer uit je kop gaan. Veel kijkplezier! :)

Voor een wekelijkse serie over alle liedjes op ons album werden we geïnterviewd door Tim Veerwater (OOR). Tussendoor zie je beelden uit de studio en hoor je veel nieuwe stukjes muziek. Robin Datema filmde de interviews en ik heb het gemonteerd.