Dagelijkse blogs

Ik heb best veel geduld, maar…

5 maart 2014 | 14:11

Allerliefste, ik snap dat het lastig is. Het leven zit vol ingewikkelde keuzes, dilemma’s, belangrijke knopen die soms voorzichtig en soms juist rigoureus doorgehakt moeten worden. Niemand kan je van tevoren vertellen hoe je keuze uitpakt, je moet vaak de sprong wagen. En ik wilde je niet onder druk zetten, je de tijd geven om het zelf uit te zoeken. Maar mijn geduld is op, het is tijd voor een besluit. GODSAMME POES GA JE NAAR BUITEN OF WIL JE NAAR BINNEN??!!

Ik heb een mango gekocht

4 maart 2014 | 12:34

Groenteboer infographic

Als kind wilde ik graag dat alles bleef zoals het was. Want alles was goed. Pas toen ik iets met digitale media ging studeren leerde ik innovatie waarderen. Ik werd Apple-fan en updateverslaafde. Nieuw is goed, ook als het nog niet helemaal goed werkt, da’s logisch want het is net nieuw. Duh.

M’n fysio raadde me aan om behalve braaf mijn oefeningen te doen vooral gezond te eten. Dus ik naar de groenteboer. Ik loop naar binnen, recht op mijn doel af, langs de meloenen en de biologische zaden naar de mango’s en de eigengemaakte (niet zelfgemaakte!) andijviestamppot. Maar na twee stappen klinkt er een vermanende brul door de winkel van de groetemanvrouw: ‘Rechtdoor lopen meneer, de winkel is veranderd!’ Maar… ik moet dáár heen! Niks ervan. Er is een nieuwe route en die is er niet voor niks (zie infographic).

Terwijl ik wat tomaten en een broccoli verzamelde kwamen er meer klanten binnen die allemaal even onthutst rondkeken, de loopinstructie toegeschreeuwd kregen en vervolgens gehoorzaam opvolgden. In de winkel ontstond een gefluisterde saamhorigheid onder de klanten. Een mevrouw met een mand vol courgettes bekende zelfs dat ze stiekem toch de oude looproute had gebruikt.

Bij de kassa aangekomen (op de nieuwe, veel handigere plek) probeerde ik nog wat te lijmen. ‘U bent zeker de hele dag aan het roepen?’ Dat viel wel mee, maar ze overwoog wel een enorme IKEA-pijl boven het nieuwe looppad op te hangen. ‘Zo ziet u alles.’ En, vroeg ik, speciaal voor mij: ‘Snelste route naar de andijviestamppot’? Nee. Want dat is dezelfde route.

Okee, ik wen er wel aan. Nieuw is goed.

Ik heb een ijshockeywedstrijd gekeken

3 maart 2014 | 01:27

Bram met Finn en Jesse

De vader van mijn verkering is keeper en we gingen naar zijn laatste wedstrijd van het seizoen kijken. Ik had gelukkig vorig jaar opgetreden tijdens een ijshockeywedstrijd dus ik had belangrijke voorkennis over zo’n hal. Het is daar koud.

Wat ik ook wist: ijshockey duurt in principe maar 3 x 20 minuten maar het spel wordt constant stilgelegd en dan is er muziek. Traditioneel is dat (vreemd genoeg) orgelmuziek, maar vandaag was het Rockmuziek. Met een hoofdletter R want dan heb ik het echt over stoeremannenrock zoals Nickelback, Linkin Park en Creed. Steeds een seconde of 10-20, want dan speelden ze weer door. Sfeerverhogend wel, op een bepaalde manier. Irritant ook, op een bepaalde andere manier.

In die bijna lege ijshal stond dus een dj achter een zelfgetimmerde dj-tafel waarin ook de reservehelmen en pucks werden bewaard. Een lompe jongen met een lelijke zilveren ketting schoof af en toe de fader omhoog en precies op tijd weer omlaag. Hij droeg alleen een shirt. Ik had een bontjas aangetrokken als ik hier moest draaien, maar ik denk dat hij een beetje stoer moest doen, want achter hem zat een dikkig meisje met een lelijke zilveren armband te giechelen. Ze zat op het muurtje vlak naast ons, maar dan nét aan de andere kant van het hek. Ik hoor dus mooi wel bij de dj.

Ik zat me al een tijdje gefascineerd aan haar te ergeren toen ze haar telefoon tevoorschijn haalde en ik ineens zag waarom ik haar HAATTE. Verachtte, wilde wurgen, doorelkaar schudden. Op het touchscreen van haar iPhone zat een beschermplasticje. En het zat er al een tijdje of het was er heel slordig op gedaan. Het plasticje zat vol grote luchtbubbels, haren en stof. HAAL HET ER ÁF!! wilde ik schreeuwen. NU!! JE HEBT EEN TELEFOON VAN ACHTHONDERD EURO MET EEN DESIGN WAAROVER JAREN IS NAGEDACHT DAAR PLAK JE TOCH GEEN SMERIG PLASTICJE OP DAT BOVENDIEN BEDOELD IS OM TE BESCHERMEN MAAR ER ALLEEN MAAR VOOR ZORGT DAT ALLES ER OP JE SCHERM ER UITZIET ALS EEN ONDERBELICHTE FOTO VAN 100 JAAR OUD!!

Er vloog een puck rakelings langs mijn hoofd. Ik concentreerde me maar weer op de wedstrijd.

Ik heb gefietst

28 februari 2014 | 13:26

20140228-132526.jpg

En het helpt! Tegen een dikke knie dus.

Omdat ik nog steeds strompelend door het leven ga, haalde Hinne me op en bracht me naar de fysiotherapeut. Ik stel dat soort bezoekjes altijd net iets te lang uit, en ik weet niet waarom want het is eigenlijk altijd de moeite waard.

Lees verder…