Ik was met Tim naar Justin Bieber. Tim was jarig geweest en dit leek me een uitstekend cadeau. Tim wist nog van niks. Ik kwam hem rond 15.00 uur ophalen in Amsterdam en na een paar drankjes op een overvol terras stapten we in de trein. Vanaf Utrecht begon Tim iets op te vallen. Ten eerste dat Arnhem op de borden stond en ten tweede dat ik een beetje moest giechelen als er weer een kudde tienermeisjes voorbij kwam. Ik had me al bijna een jaar verheugd op Bieber maar de verheuging van afgelopen twee weken op het moment dat Tim zou ontdekken waar we heengingen was zeker niet minder geweest. Ineens zat hij met grote ogen tegenover me: ik weet het! Ooh, wat gaaf, wat gaaf, hahaha! Hij lachte nog. En ik lachte weer, want ik twijfelde echt of Tim niet misschien een heel klein beetje een hekel had aan Justin.
We kochten wat halve liters op Arnhem CS waarna we ons richting de speciale pendelbusjes (€5) begaven. Het leek ons nog steeds behoorlijk vroeg maar de grote massa stond waarschijnlijk al in de rij voor GelreDome want het was overal rustig. We belandden op een soort Bieberfest: een heus festivalterrein met eettenten, bars, harde muziek, zon, bier, bankjes en ouders. Met uitzicht op gigantische rijen Beliebers voor de ingang van het stadion. We hadden vaste plaatsen, dus in de rij gaan staan leek me tamelijk onzinnig. We haalden flink want muntjes en dronken flink wat biertjes (€3,50 per stuk). Tim zocht meisjes met JB-schmink op hun wangen in de hoop dat ze ook iets bij ons wilden tekenen. Dat vonden ze eng. En een beetje vies. “Nee, sorry, de punt mijn oogpotlood is net afgebroken.” We vermaakten ons met meisjeskijken. Veel meisjes in groepjes leken precies dezelfde uggs, skinny en bontkraagjas aan te hebben, maar bleken bij nadere inspectie toch net verschillend. Sommige meisjes hadden zich als Justin Bieber verkleed, en, tja, sorry, die liepen er een beetje potteus bij. Er waren ook jongens. Die waren homo. Of urban.
Al in 2005 liet ik deze tekening maken door Michel Nadorp, vaste cover-tekenaar van Donald Duck. Ik liep stage op de redactie en had al langer dit idee in mijn hoofd dus ik greep m’n kans. Oorspronkelijk wilde ik een pixelige tattoo, maar dat werkte niet zo goed met de planeet. Michel maakte er een mooi cartoonesk, Saturnus-achtig planeetje van en ik bewaarde de tekening goed.
De planeet figureerde op alle hoezen van ‘Planet Heartbreak’, de compilatie-cd die ik met Remco samenstelde. Hier uitgeprint en aan elkaar geplakt op karton.
In 2008 was het eindelijk zover: ik had genoeg moed verzameld en de band betaalde voor het zetten van m’n eerste tattoo. Dat is natuurlijk ook gefilmd. Die avond speelde ik in de Melkweg, met het plastic nog om m’n pols.
Mensen vragen vaak naar de betekenis en ik kan er natuurlijk een lulverhaal van maken, maar uiteindelijk vind ik het gewoon een mooi plaatje. Dat is bij een tatoeage denk ik belangrijker dan de betekenis. Welke planeet is het? Planeet Bram, waar alles is zoals ik het wil, waar iedereen is die ik er graag bij wil.
Ik las vanmorgen op The Verge een boeiend stuk over het einde van Facebook. Althans, er wordt geconstateerd dat Facebook niet meer cool is onder tieners. Het is een ‘real life network’ geworden, met ouders, collega’s en vage kennissen. En terwijl Facebook gaat over opscheppen over je fantastische leven, kun je op Tumblr en Instagram makkelijker delen en er bovendien meerdere identiteiten op na houden. Voor MySpace betekende de massale verhuizing van tieners niet veel goeds, dus ik was meteen benieuwd of deze trend ook zichtbaar is onder onze fans.
(klik voor leesbare versie)
Ik heb al onze sociale netwerken naast elkaar gezet en vergeleken met de cijfers van ongeveer twee jaar geleden. Dat was nét voor een turbulente tijd: onze zanger was net opgestapt en we waren druk met de voorbereidingen van openbare, online audities. De volgorde van links naar rechts staat voor wanneer we met het netwerk begonnen.
Late adopters
Wat mij opviel bij het achterhalen van die startdata, is dat we niet bepaald early adopters lijken te zijn. Voor een band die bekend staat om zijn succesvolle social media-campagnes, vind ik het opmerkelijk dat we nog geen jaar op Instagram zitten en pas sinds augustus 2010 iets op Facebook doen. Dat heeft een reden: wij zijn waar onze fans zijn. Als dat in plaats van Hyves ineens Twitter is, gaan we naar Twitter. Daarnaast hebben we allemaal op alle netwerken ook persoonlijke accounts die al veel langer bestaan dan de band-accounts. In mijn geval vaak uit nieuwsgierigheid (ik heb laatst ook weer een MySpace account gemaakt).
Tumblr-explosie
Het tweede dat meteen opvalt is natuurlijk de enorme staaf van Tumblr. In een jaar meer followers dan we waar dan ook ooit hebben gehad – onvoorstelbaar. Nu zijn we inderdaad trouwe Tumblr-gebruikers, maar het grootste deel van deze volgers hebben we te danken aan een promo-actie van de Tumblr-staff op hun blog en een ‘Spotlight’ op het dashboard van iedere gebruiker. Gaaf aan Tumblr vind ik dat het heel internationaal is en als systeem superlaagdrempelig werkt. Nadeel vind ik dat het soms lijkt of iedereen alleen maar content aan het recyclen is en er weinig wordt uitgedaagd iets nieuws, eigens te posten. Mensen zijn bovendien graag lekker vaag over hun identiteit, zodat je erg weinig te weten komt over je fans. Voor een band als One Direction heeft Tumblr voor een doorbraak in Amerika gezorgd dus dit is zeker een netwerk waar we tijd in blijven steken, maar het is soms lastig inschatten wát onze volgers precies willen zien.
Instagram blijft achter
Op Instagram is het relatief rustig. Nu ben ik zelf niet zo’n fan van de deelbaarheid van Instagram-foto’s, zeker nu de integratie met Twitter verre van ideaal is. Ook op Facebook lijken posts vanuit Instagram eerder op de achtergrond te raken dan foto’s die je direct op Facebook plaatst. Dus gebruiken we Instagram voor het filtertje en komt onze account-link vaak nergens terug. Dat heeft ook een voordeel: het is voor fans best leuk om onderdeel uit te maken van een selecte groep. Ik ben blij dat mijn persoonlijke Instagram-account maar een beperkt aantal volgers heeft (en weinig familie, collega’s, zakenrelaties), want dan durf ik juist wat meer te posten. Content voor de elite.
Cijfers zeggen niet alles
En dan de twee netwerken die niet gegroeid zijn: MySpace en Hyves. Op MySpace hebben we al twee jaar niet ingelogd, op Hyves checken we sporadisch of er nog berichten zijn. En toch, als we puur naar de aantallen kijken, winnen beide netwerken het nog steeds van Twitter, Facebook én YouTube. Dat is dus gelijk de valkuil: alleen naar de cijfers kijken.
Waar vindt de meeste interactie plaats? Op Twitter en Facebook. En welk netwerk heeft ons de afgelopen jaren het meest geholpen in het laten groeien van de fanbase? Zonder twijfel YouTube. Toch hebben we daar nog niet veel abonnees, omdat we pas sinds kort mensen op te roepen zich abonneren. Als je kijkt naar views: dat zijn er ruim 1 miljoen, 400.000 meer dan twee jaar geleden. Op Tumblr hebben we extreem veel volgers, maar die zijn (nog) niet heel actief: met gemiddeld 30 notes per post, reageert dus maar 0,17%.
Groei
Twitter groeit met ruim 1000, YouTube groeit met 1000 en Facebook groeit het hardst met bijna 1500. En dat is ook wat ik merk bij onze fans, los van de cijfers: heel langzaam gaat iedereen van Hyves naar Facebook, Twitter kan er gewoon naast bestaan. En een aantal mensen slaat Facebook over en gaat meteen naar Tumblr. Ik geloof niet dat Facebook dood is, maar ik snap wel de behoefte van jongeren om uit een netwerk te stappen waarop je docenten ook zitten, je ouders alles meelezen en er strenge regels zijn over wat je wel en niet mag posten. En de vraag is of je als band in die sfeer wil zitten – misschien past het creatieve en enigszins grenzeloze van Tumblr daar wel beter bij. En misschien wordt MySpace wel weer helemaal de shit? Ik heb alvast een account.
Voor CJP deed ik een interview over social media, via een handgeschreven brief. Ter bevordering van de leesbaarheid, hier een transcriptie. De originele brieven zijn te lezen op de site van CJP.
Bram de Wijs staat bekend om de creatieve manieren waarop hij het internet gebruikt om aandacht te krijgen voor zijn band Only Seven Left. Wij stellen hem per handgeschreven brief vijfenneenhalve vraag over het nut van social media voor een band. Want zeg nou zelf, een brief is toch eigenlijk veel persoonlijker?
Beste Bram,
Blijkbaar is een social media-consult zó waardevol dat bands (véél) moeite willen doen om het te winnen. Maar kunnen bands alle tijd die ze in promo steken niet beter besteden aan repeteren en opnames? Als ze zich concentreren op het maken van goede muziek, dan komen ze vanzelf wel bovendrijven toch? Zie ook: Alt-J.
‘Ja, veel (beginnende) bands kunnen hun tijd beter besteden aan schrijven en repeteren. Muziek komt altijd op nummer 1. Maar social media hoeven niet veel tijd te kosten. Maak een filmpje tijdens het repeteren, laat vast iets horen uit de studio, maak een foto vanaf het podium tijdens het optreden… Allemaal kansen om je publiek eenvoudig bij je band te betrekken en het kost je twee minuten. En ja, soms komt talent vanzelf bovendrijven. En soms ook niet. Over het algemeen komt er vooral veel troep bovendrijven’
We waren gevraagd door Toppop3 om geld om te halen voor 3FM Serious Request. We gingen de straten van Hilversum op, we speelden en bedelden en deden daar een interview over in de studio. Een superleuke dag, met onwijs veel goeie artiesten en een gezellig kleedkamer met Angela Groothuizen. Die overigens nog net op tijd een koffievlek van mijn shirt wist te boenen:
Het begon zo: ik was bij een optreden in Eindhoven en ontmoette daar Edwin. Na de show praatten we wat en ik ontdekte dat hij meubels maakte. In de trein richting de bewoonde wereld praatten we verder en vertelde ik hem dat ik al heel lang op zoek ben naar een soort kast voor op mijn bureau. Edwin zei: meet maar op, maak een schets, en ik maak het voor je! Jaja, dacht ik. Maar de kast kwam er!
Ik maakte een (soort) schets:
Ik wilde een kast waar mijn speakers, laptop en beeldscherm op konden staan, op de juiste hoogte voor mijn oren en ogen én zodat er onderin wat ruimte ontstond voor externe schijven en andere zooi. Edwin kwam voor de zekerheid zelf ook nog even meten:
We pasten het ontwerp nog een beetje aan en bespraken opties voor hout en afwerking. Ik wilde graag mooi grof en onbewerkt hout. Edwin ging meteen aan de slag, mij op de hoogte houdend met foto’s:
Smaken verschillen, zeggen ze. Toch valt dat wel mee als je naar de radio luistert of de hitlijsten bekijkt: de meeste mensen houden van dezelfde muziek. Popmuziek. Pakkende liedjes van rond de drie minuten met een up-tempo beat, een tekst over de liefde en een makkelijk refrein. Dan heb je een hit.
Alleen zijn er zoveel uitzonderingen – liedjes die niet aan deze eisen voldoen en tóch een hit worden – dat het onmogelijk lijkt een hit te voorspellen. Wat zijn jouw lievelingsliedjes, en waarom? Er zijn vast genoeg liedjes die al je favoriete ingrediënten bevatten bevatten en waar je toch geen hol aan vindt. Ik val zelf heel erg op teksten. Emotionele, directe, goed lopende songteksten. Liefst met een opvallend zinnetje erin. Iets dat je op een shirt kan laten printen (of zoals vroeger: in je msn-naam zetten).
Vorig jaar was mijn eerste Gay Pride, en omdat ik het bijzonder naar mijn zin had gehad (op dit akkefietje na), wilde ik het dit jaar niet missen. Jesse en ik begonnen op donderdag al voorzichtig met feesten, waren vrijdag uitgenodigd op het VIP-deck van Expreszo en gingen zaterdag bootjes kijken en dansen in een overvolle Reguliers. Het was fijn, iedereen was lief, alles was goed. Het voelde alsof we allemaal een heel weekend jarig waren.
Het was een wonderlijke dag. Ik heb gesport. Mijn werkgever heeft voor alle collega’s een sportschoolabonnement geregeld dus nu moet ik wel.
We begonnen de sessie met een aantal metingen en een pittige fitheidstest. Een magisch apparaat mat mijn spiermassa. En kwam tot bovenstaande conclusie: mijn rechterbeen is een stuk sterker dan dan m’n linker. En m’n linkerarm wint het ook van m’n rechter.
De trainer brak zijn hoofd over mogelijke oorzaken, maar ik wist het wel: een bassdrumbeen, en een snaredrumarm.
De foto die hier links al bijna een jaar stond is een mijn favoriete ooit, gemaakt door Jeroen W Mantel, voor CosmoGirl. Maar er zijn wat rimpels bij gekomen, er is wat haar af, tijd voor een nieuwe. De nieuwe foto is gemaakt door Tim Knol, jawel dé Tim Knol. Hij maakte alle foto’s in ons nieuwe cd-boekje en kwam daarvoor ook een dagje langs in de studio. Tijdens een pauze, even snel tussendoor, schoot hij dit prachtige portret.
Het is een gratis app voor iPhone waarmee je als lid van Buma/Stemra kan checken hoe vaak je liedje op de radio is gedraaid. En op welke zenders.
Dat kan ook met de site watiseropderadio.nl en voor 3FM met 3FMfan.nl. Maar Song Tracker heeft een aantal voordelen.
1. Alle liedjes in 1 klik in beeld
Je kunt een aantal liedjes toevoegen die je wil bijhouden. Zo track ik onze eigen singles maar ook die van collega’s Kensington, Destine en Rigby. Tja, het is dringen op de playlist momenteel.
2. Soundaware houdt álles bij
Dus niet alleen plays vanuit de muziekcomputer (die automatisch ook naar Twitter, 3FMfan.nl en Watiseropderadio.nl gaan) maar ook instarts vanaf een cd’tje (Radio 538 draaide onze eerste single bijvoorbeeld zo) en live-optredens. Het werkt namelijk met een fingerprintsysteem dat echt de liedjes herkent. Het duurt steeds ongeveer 12 uur voor de app up-to-date is.
Afgelopen zondag speelden we 2 liedjes bij 3FM. We wilden onze single Higher akoestisch in een bijzonder jasje spelen, dus vroeger we Jelte om mee te doen op synths. We doen op de radio graag iets anders dan op cd, zodat het voor onszelf interessant blijft en zodat het voor 3FM hopelijk iets unieks oplevert.
Halverwege de repetitie bedachten we dat het vet zou zijn om mijn oude keytar erbij te pakken voor een lekkere lo-fi beat. Zo gezegd zo gedaan, en volgens mij pakt het heel goed uit! Ja, dat is dezelfde keytar als deze:
We speelden ook nog een akoestische versie van Run Away.
Bram, 29, Hilversum. Drummer bij Only Seven Left, webredacteur bij de VARA (Kinderen voor Kinderen), freelance videomaker. Ik blog over muziek, video en design. En soms over Justin Bieber.
