Ik heb me kwaad gemaakt

26 februari 2014

De schaal van kwaadheid gaat bij mij ongeveer zo:
1. Kan geen twee enigszins gelijkende sokken vinden (lichte ergernis)
3. De kat weet niet of ze naar buiten of naar binnen wil (ongeduldige frustratie)
3. Iemand op tv heeft het over ‘de Twitters’ (kwaaie rilling)
4. M’n telefoon gaat uit met 18% batterij (behoorlijke interne opwinding)
5. Telefoon gaat uit bij 23% (hardop schelden)
6. Iemand beantwoordt na lang wachten je mail met slechts op de helft van je vragen een antwoord (grommende vloek)
7. Kan niet slapen maar moet vroeg op (fysiek geweld)
8. Knevel & van den Brink (compleet in lichterlaaie)
9. Oegandese president wil homo’s levenslang opsluiten (totale apathie)

Dat is gek hè? Als het te erg wordt, schakelt mijn brein zichzelf uit en kan ik alleen nog maar een beetje hoofdschudden. Ik zou het moeten uitschreeuwen, de straat op rennen met een spandoek, een Facebookpetitie starten, maar ik kan niks meer. Leegte.

Hij kent me niet eens. En hij haat me. Het enige wat ik doe is verliefd worden op jongens, en zelfs daar heb ik niet zelf voor gekozen. Hij vraagt zich af waarom homo’s niet gewoon op vrouwen kunnen vallen, terwijl ik me nog geen seconde heb afgevraagd waarom hij zwart is.

Als je gewoon hartstikke lekker hetero bent snap ik echt wel dat je denkt, ah joh, die man is gek, maak je niet dik. Maar er zijn op de wereld, ook in Nederland, ook in de randstad, zoveel mensen die zich erg druk maken over mijn seksuele voorkeur, en dat is een bizar idee. Laat me met rust. Haal me uit je gedachten. Ik ben geen homo’s. Ik ben Bram en met de rest heb je geen flikker te maken.

Ik heb natuurlijk wel eens gedacht: als ik een pilletje kon nemen om hetero te worden, zou ik dat doen? Nu zou ik het graag willen. Zodat ik niet die lege woede hoef te voelen, die nergens heen kan omdat ik ‘m eigenlijk helemaal niet voel.