Ik heb de finale van The Voice Kids gekeken

24 februari 2014

En de andere uitzendingen eerlijk gezegd ook.

De volwassen Voice kan ik niet aan. Ik krijg het gevoel dat al die praatjes van jury zijn gescript en dat gesmeek om bij hun in het team te komen (Marco Borsato die op de grond gaat liggen voor een of ander zangeresje) vind ik gênant. Bij de Kids-versie (door Martijn Krabbé consequent foutief aangekondigd met: ‘dit zijn de Voice Kids’) voelt het spontaner en houdt de jury zich een beetje beschaafd. Ayoub won dit jaar, als enige jongen in de finale, terecht wat mij betreft.

Ik weet van Kinderen voor Kinderen dat sommige jonge kinderen écht fantastisch kunnen zingen en geen noot missen. Maar bij de blinde audities van The Voice Kids gebeurde soms iets wonderlijks: een kind zong loepzuiver een liedje vol lastige hoge noten maar de jury zag je moeilijk kijken. Eigenlijk zong iedereen gewoon even goed, maar soms leek de jury het niet te horen – en andersom. Gevalletje Auto-Tune? Ik zal de laatste zijn die klaagt over Auto-Tune, maar bij een zangwedstrijd is het toch wat onhandig.

Een probleempje: de finale was live. Nu is er wel zoiets als live pitchcorrectie maar niet bij The Voice Kids. Misschien omdat het soms onbetrouwbaar is (als je er flink naast zit, corrigeert ‘ie je stem er ook flínk naast) of te lastig in te stellen voor al die verschillende stemmetjes. Mij viel het wel enorm op: ineens bleken die kinderen behoorlijk vals te kunnen zingen, zelf mijn favoriet Ayoub. Logisch, zeker tijdens zo’n spannende finale, maar na de superzuivere voorrondes wel even schrikken. Misschien waren de echte lelijke dikkies dan toch niet afgevallen vanwege hun (gebrek aan) zangtalent?

En toen gebeurde er iets geks: tussen de liedjes deden de juryleden (Marco, Nick & Simon en Angela) een liedje samen met hun kandidaten. En die waren dan weer wél getuned. Want de jury kan natuurlijk niet voor lul staan, dan verliezen ze hun geloofwaardigheid. Was dit dan playback? Crazy.