Ga alsjeblieft geen album maken

2 september 2013

Albums

Ik sprak een bandje, net een single uit, aardig wat views op YouTube, paar keer op 3FM, daarna een beetje stil. Wat waren ze aan het doen? ‘We werken aan album.’ Ah, dus dat blijft nog wel even stil. En een singer-songwriter, tijdje geleden een ep gemaakt, behoorlijk goed ontvangen, niet echt een hit, wel leuke optredens. En nu? ‘Nu een echt album maken.’ Oh, leuk.

Wat kan ik zeggen? Een album maken ís ook leuk. Liedjes schrijven, verzamelen, schrappen, demo’s maken, paar weken preproductie. Een maand lang samen de studio in, helemaal onderdompelen in je eigen muziek. Heel af en toe een stukje lekken op je website, voor de fans. En dan het mooiste: een tastbare cd maken, met een boekje. Leuk, dus.

Maar wat ik eigenlijk wil zeggen is: nee! Doe het niet. Ga alsjeblieft geen album maken. Het is 2013, een album betekent voor de meeste mensen niks meer. Ja, misschien voor tijdschriften en oude mensen. Maar maak je daarvoor muziek? Voor fans betekent een album dit: je favoriete band is al maanden aan het schrijven, en dus niet aan het touren. Dan gaan ze de studio in, maken je lekker met wat stukjes maar niks dat je kan draaien. Het album komt uit, je koopt het meteen de eerste dag. De tweede dag ken je alles uit je hoofd. En dan? Weer maanden wachten op iets nieuws.

Wij maakten vorig jaar een album, precies zoals ik het hierboven beschreef. Een onvergetelijke ervaring. De singles werden lekker opgepikt, hoewel bij we bij single nummer drie wel een remix maakten omdat iedereen de albumversie nu wel kende. Naast singles brachten we ook een clip met een ‘gewoon’ liedje uit. Voor de lol, tussendoor, omdat we mooie beelden hadden. Dat werd een van onze best bekeken video’s op YouTube en live ook een favoriet. De andere liedjes van het album, waar we evenveel van hielden, waar evenveel liefde en energie in zat, bleven een beetje achter. Zelfs fans kennen sommige ‘albumtracks’ niet, omdat het hele concept album ze niks zegt. Spotify? Geen idee. iTunes? Neuh. Cd-speler? Haha. YouTube! Hadden we dan bij alle liedjes clips moeten maken, zoals Marco Borsato in 2004? Natuurlijk, dat op z’n minst. Maar daar gaat het niet om.

Een album is een souvenir. Een pr-moment. Leuk voor muzikanten. Het gaat niet om muziek. En wat willen je fans? Nieuwe liedjes! Niet na maanden, maar wanneer het af is. Dus: maak liedjes. Schrijf iets goeds en neem het mooi op, maar vooral: breng het uit! Sluit jezelf niet op in de studio, laat je niet tegenhouding door de jaarplanning van een label en geef jezelf vrijheid om van je te laten horen wanneer je iets hebt óm te laten horen. ‘Jamaar, ons album is een ervaring, de liedjes horen bijelkaar, de volgorde is belangrijk!’ Fijn, maar ik pik de beste liedjes eruit, zet ze in m’n playlist en die zet ik op shuffle.

Onze plannen zijn op dit moment nog niet zo concreet, maar alleen van dit idee word ik al enthousiast. En dat enthousiasme was afgelopen jaar, toen we na die ene creatieve maand ineens alleen nog maar zaten te wachten of we de playlist haalden, wat vervaagd. Het doet me denken aan vroeger, toen ik iedere week wel een liedje opnam in m’n slaapkamer en het meteen op MySpace zette. Het hoogtepunt van mijn afgelopen week was het moment dat ik een mailtje kreeg van onze zanger met een fantastische demo erin. Het opnemen wordt leuk, het uitbrengen wordt geweldig maar het hoogste hoogtepunt wordt het spelen van een splinternieuw liedje voor een zaal die de hele tekst al kan meezingen. Omdat het al een week op YouTube staat.