Frans, je patat is vies

6 augustus 2013

Klavojou! Dat roept mevrouw Frans van Snackshop Frans zodra je bestelling in een witte plastic zak klaar staat op de toonbank. Iedereen in de snackbar kijkt op want niemand weet wie ze bedoelt. Snackshop Frans zit tegenover mijn huis en dat is wel handig maar niet goed. De patat van Frans is namelijk niet te vreten. Je vraagt je af wat er valt te verpesten aan patat, maar ze zijn te slap, te bleek, te taai, te flauw. Na drie frietjes voelt het alsof ik drie bakstenen heb ingeslikt. Toch ga ik steeds weer terug naar Frans, omdat ik blijf hopen dat ze het recept misschien hebben verbeterd. Tevergeefs, want niemand durft meneer en mevrouw Frans recht in de ogen te kijken en de waarheid te vertellen over hun patatten. Hoe moeten ze er dan ooit achter komen? Heel Hilversum weet het, behalve Frans zelf. Dat is een beetje zielig. Ik was laatst uit eten met een vriend en het eten was mwoah. We lieten de helft liggen maar toen de ober vroeg of het had gesmaakt, lachten we allebei vriendelijk van jahoor. Waarom? Waarom zeiden we niet: nee, het was vies, schotel dit alsjeblieft nooit meer iemand voor! Zolang niemand klaagt, zal de kok het blijven koken. Ik geloof niet dat in een bandje spelen helemaal vergelijkbaar is met patat bakken, maar deze situatie moet veel muzikanten bekend voorkomen: het bandje dat voor ons speelde komt het podium af en de drummer vraagt, zweterig en nog wildenthousiast van de adrenaline, wat ik ervan vond. En ik vond het niet zo denderend. Zeg ik dat? Dat zou ongezellig zijn. Ik antwoord: ‘jaaaa, ging het goed?’. Ik geloof ook niet dat de drummer het écht wilde weten. Vlak na een optreden heb je geen zin in gezeik. Maar het is wel nuttig om te weten. Kan de show beter, was de setlist verkeerd, klonk de snare kut, was de lichtshow niet te doen? Er is natuurlijk een goeie manier om kritiek te brengen, en een geschikt moment. En mijn band is geen snackbar die serveert wat de meeste mensen lekker vinden. Maar ik zou me ook klote voelen als de hele zaal heeft gezien dat er een stukje spinazie op m’n voortand zat, en niemand me dat even vertelt. Dus zeg het maar. Dan ga ik een mooie, opbouwende patatbrief schrijven aan Frans.

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 99.

Meer columns:
Hoe herken je een singer-songwriter?
Crisis
Robin, Jochem & Casper
Bram in Indonesië
De vloek van veelzijdigheid
Lief 2013
Pizza met chocoladesaus
De gulden middenweg
Dapper
Zwaartekracht
Met je hart
Haters
Wie kijkt er nog videoclips?
Vooroordelen
140 tekens pure frustratie
Shit, dat wil ik ook!
Geen bruine M&M’s aub
Lekker bezig in de bandbus
Muzikale meningsverschillen, ammehoela