Drumblog: Only Seven Left album 2, dag 1

5 december 2011 | 17:35

Vandaag zijn we begonnen met de opnames van ons tweede album. We gaan veel bloggen en video-updates maken, maar op deze plek wil ik wat meer uitweiden over de drums.

Snoepwinkel
Ik ben absoluut geen gear-drummer die constant over spullen, merken en maten praat. Als het glimt en het klinkt vet, ben ik blij. Maar ik kreeg de luxe om bij mijn endorser Ludwig een berg spullen uit te zoeken voor de opnames, en producer Arno wil graag per song experimenteren met sounds, dus ben ik me er wat in gaan verdiepen.

We kregen van importeur Fentex een rij snares mee en nog een hele serie Istanbul cymbals. Als een kind in de snoepwinkel!

Snare
Vandaag begonnen we gelijk met de moeilijkste (want snelste) track: Stay With Me. Na een ochtendje referenties luisteren (o.a. Relient K, Panic! At The Disco en The Wombats kwamen langs) pakten we alle snares en twee bassdrums erbij om een sound te maken. De eerste snare was gelijk raak: een Supraphonic, heel basic maar kneiterhard en vet. De Classic Maple ken ik nu wel (is mijn eigen snare) en de Carl Palmer signature piccolo viel mee, maar niet voor dit nummer. We checkten ook de Vistalite (een acryl-snare) en die bleek ideaal: enorme attack, veel laag en een mooie naklank. Alsof de compressie en de eq er al op zat.

Kick
We probeerden een Sonor kick uit de jaren ’80, maar dat paste niet echt. Bovendien willen we een opvallende drumsound, om te voorkomen dat het een standaard poppunkproductie wordt. Dus kozen we een 26″ Ludwig bassdrum, die een lekkere grote, holle klap gaf. Om overspraak van de bekkens op de kick-mic te voorkomen, bouwde Arno een mooie stellage van verpakkingen en kussens rondom de bassdrum.

Cymbals
De toms mochten weg, want daar sla ik in Stay With Me toch niet op en dat scheelt weer lawaai. Ik checkte de 15″ hihats van Cindy Blackman, die nogal donker (goh) klonken in de ruimte, maar opgenomen bleef er een soort schattig tjilpje over. Ik wilde iets groters dan mijn eigen A Customs, dus gingen we voor de 16″ Istanbul Light hihats. Links een 19″ Heavy Crash en rechts een 22″ Dark Ride. Live speel ik niet met een tweede crash, maar voor het stereobeeld is dat op de plaat wel mooi. Dus een 22″ Dark Crash erbij.

Na een flinke soundcheck en wat geschuif met microfoons waren we behoorlijk tevreden met de sound. Arno is tegenwoordig van less is more: dus twee roommics, kick en snare. Toch nog eentje erbij voor een hihat-stukje en opnemen maar! Drie takes later stond het er wel op, dus deden we er nog een voor de heb, en dat bleek een goeie. Arno knipte en plakte er één perfecte take van en toen deden we los nog het intro, waarvoor we nog een extra microfoon bij de snare-rand zetten. Even editten en tijd voor de piano! We doen namelijk een liedje per dag, zodat we niet een soort estafette-opname krijgen waarbij je elkaar nauwelijks tegenkomt in de studio, maar een mooi organisch proces hebben. Morgen weer één dus!

Stay With Me
- 16″ Istanbul traditional light hihat
- 19″ Istanbul traditional heavy crash
- 22″ Istanbul traditional dark crash
- 22″ Istanbul traditional dark ride
- 14″ Ludwig vistalite snare
- 26″ Ludwig classic maple kick


4 Responses to “Drumblog: Only Seven Left album 2, dag 1”

  1. Nnick Says:

    Istanbul! Goede cymbals zijn dat zeg! Persoonlijk vind ik dat een van de beste cymbals, hangt wel af van de sound van het nummer! Heb er in februari op mogen spelen in De Bosuil in Weert, echt té gek! Ben erg benieuwd naar de sound van de drums bij dit nummer!

  2. Studiodag #1 : Only Seven Left Says:

    [...] genomen om het juiste drumstel met de juiste microfoons neer te zetten voor het eerste liedje. Op zijn eigen blog schrijft Bram uitgebreid over de drumsound. Stay With Me kennen jullie waarschijnlijk al van [...]

  3. Onnick Jessayan Says:

    Leuk stukje!

  4. Bram de Wijs » Een muzikale maandag Says:

    [...] producer Arno naar Fentex in Lijnden, de importeur van Ludwig Drums en Istanbul Cymbals. We hadden een heleboel spullen geleend voor de albumopnames, en een deel daarvan brachten we terug. De bekkens wilde ik echter graag [...]