Nou, dat was een lekkere domper. Toen Diana kwam kletsten we even op de hotelkamer over Stockholm en besloten toen iets te eten te zoeken in de wijk waar zijn woont, SoFo. Diana had al in twee restaurants geprobeerd te reserveren, maar omdat het goede vrijdag was, zat alles vol. Van een vriend kreeg ze als tip een typisch Zweeds restaurant waar we échte Zweedse balletjes konden eten. Dus met de metro op weg naar Sofo (onze eerste metrotrip, even onwennig maar superhandig en mooi ritje over het water). Na een wandelingtje door de wijk vonden het we het restaurant, maar er zou pas over een uur een tafel beschikbaar zijn. Dat was te lang, want het optreden begon al om 22.00 uur. Dus verder gezocht, leuke levendige wijk trouwens, kwamen uit bij een Vietamees noodlerestaurant. Gelijk de duurste én gezondste maaltijd van onze vakantie. En met stokjes eten… dat hadden we gelukkig allemaal na een paar happen onder de knie. Erg gezellig met Diana, ze vertelde wat mooie verhalen, over haar studie in Stockholm, en dat het een maand geleden nog -11 graden was.

Na de heerlijke noodles snel door naar Debaser, de club waar de band zou spelen. Mooie locatie, onder een brug bij de kade tegenover de oude stad. Ik herkende de plek nog van mijn vorige bezoek, heel gek, herinnerde me ineens een cd-winkel onder dezelfde brug. Aangekomen bij de club (haha) blijkt dat er behoorlijk strenge leeftijdscontrole is. Diana had al gewaarschuwd, bij de meeste tenten in Stockholm moet je 20 zijn om binnen te komen. Maar ze dacht dat het bij Debaser niet zo streng zou zijn. We gaan toch maar gewoon in de rij staan, Diana komt binnen, Roderick komt binnen… dan moet Jochem zijn ID laten zien en helaas… de uitsmijter valt niet voor ons verhaaltje dat we speciaal uit Nederland zijn gekomen. Dan niet, wat een belachelijke regel voor een concert! Ze hebben schijnbaar liever een halflege zaal.

Maarja, wat nu? We liepen de oude stad in, maar het cafe wat Diana daar wist was dicht. Dan maar weer richting hotel, we besloten zelf een feestje te bouwen op de kamer. Wat drank, ijs en chips gehaald (waarom zijn er in Nederland geen 7elevens die 24 uur per dag open zijn op iedere straathoek!) en naarboven gesmokkeld. Muziekje erbij en het werd nog reuze gezellig. Rond 3 uur brachten Jochem en ik Diana weer naar de uitgang van het hotel en gingen we slapen.

We mochten van onszelf een half uurtje uitslapen en toen we rond half 12 allemaal gedouched waren, gingen we naar de Wesc (waar we vanuit onze kamer op uit kijken) waar Jochem eindelijk de portemonnee kocht waar hij al een paar dagen over twijfelde. We kochten allemaal weer wat fruit en koffie bij de 7eleven en liepen nog even naar de American Apparel, waar we schijnbaar nooit binnen kunnen lopen zonder vervolgens weer met tassen vol naar buiten de gaan. Ik kocht een groene zweetband en een roze riem, Jochem een cadeautje voor Hinne en toen op zoek naar ontbijt. Jochem en ik gingen voor een broodje meatballs bij de Subway en Lucas en Roderick haalden een stokbroodje op het station. We aten het buiten in de zon op en toen we onze spullen gedropt hadden in het hotel liepen we naar de metro, op weg naar SoFo. Diana had ons aangeraden om ‘de negen straatjes van Stockholm’ zeker te bekijken.

Er waren inderdaad veel leuke kleine winkeltjes en ook weer varianten op grotere winkels die ook in het centrum zitten. We liepen de T-shirt Store binnen, een waar paradijs, allemaal mooie shirts met toffe prints. Ik moest mezelf tegenhouden ze allemaal te kopen, dus ik wist me te beperken tot 4. Jochem durfde aanvankelijk niet eens te kijken, maar kocht er toch 1, net als Lucas. Echt een vette winkel! Tóch weer even naar de American Apparel waar ik een paarse rugzak kocht en Roderick en Jochem nog een shirt. We zijn echt shopaholics geworden, maar tussen de winkels door zien we natuurlijk ook heel veel van de mooie stad (echt!).

Met het superhandige kaartje dat we hadden gekregen van Diana liepen we een strategisch pad door de leuke straatjes, van winkel naar winkel. Mooie sneakers, hele foute tweedehands kleding, gallerietjes, en een muziekwinkel waar Jochem en Roderick even een concertje gaven. Weer terug naar het centrum, even lunchen met een Whopper en Roderick wilde nog even naar de Topman, waar hij een hele mooie blauwe broek en een jas kocht en ik een paars shirt (nee daar had ik er pas vier van!).

Toen was het tijd voor ons middagdutje in het hotel. We lieten de receptioniste nog even een polaroidfoto maken van ons vieren in de lobby, wat ze erg amusant vond. Roderick keek een aflevering van Prison Break, Lucas lag met zijn koptelefoon op te dutten, net als ik, en Jochem zat achter zijn laptop. Toen iedereen weer een beetje was bijgekomen, kwam Roderick er achter dat een bedrag dat hij had gepind drie keer van zijn rekening was afgeschreven. Snel de bank gebeld, en volgens hun kwam alles in orde. We hebben allemaal behoorlijk wat meer geld uitgegeven dan we hadden voorspeld, maar goed, hoeven we voorlopig geen kleren te kopen. Stockholm is gewoon de ideale winkelstad, mooie, simpele kleren die niet te duur zijn. De manier waarop de meeste Zweedse jongeren er bijlopen is ook aanstekelijk, het is hier heel gewoon dat je een beetje je best doet er leuk uit te zien.

Iedereen was weer een beetje bijgekomen en het was etenstijd. Onze hotelkamer kijkt uit een kebabzaak die we al de hele tijd weten te vermijden, maar nu konden we het toch niet weerstaan. Goedkoop ook. En vies, vet, zout. Doe mij maar de Nederlandse! Een ijsje bij de 7eleven en terug naar e hotelkamer om alvast wat in te pakken. Op de heenweg hadden we een paar kilo teveel in de koffer (a 15 euro per kilo) en met al onze nieuwe kleren zal dat niet bepaald minder geworden zijn. Roderick coordineerde de boel (net als wanneer hij de tourbus inlaadt) en na wat heen en weer geprop in rugzakken (handbagage) kwam de koffer precies op de toegestane 15 kilo. Nu maar hopen dat ze op het vliegveld niet zo streng zijn over de extra handbagage…

Terwijl ik dit schrijf, spelen Lucas, Roderick en Jochem met veel gescheld een potje voetbal op de laptop spelen. Het lijkt vrij dom om binnen te zitten terwijl je in Stockholm bent en het is lekker weer, maar we zijn allemaal nogal moe en we komen toch nergens binnen, dus het is wel even prettig. Ik wil zo nog even een foto gaan maken vanaf de spoorbrug. Daar moest ik vorige keer iedere dag overheen als ik naar de jeugdherberg liep en ik herinner me dat het uitzicht daar erg mooi is.

Morgen moeten we zorgen dat we de bus naar het vliegveld niet missen (volgens Diana bestaat de kans dat het zo druk is dat niet iedereen er in past, waardoor je een taxi moet nemen om het vliegtuig niet te missen, dus we hebben bedacht twee bussen eerder te gaan, om 11.20 uur). We vliegen om 15.30 uur en dan is onze vakantie helaas weer voorbij. We komen volgend jaar gewoon weer terug! Met lege koffers en al ons spaargeld.