Thomas had leuk kaartjes gereserveerd voor Bright Star in de Lieve Vrouw. Godsamme nou, dat hebben we geweten. Het zag er allemaal prachtig uit, maar er was werkelijk geen touw aan vast te knopen. Onbegrijpelijke conversaties, totaal geen verhaallijn, vlakke karakters, de ene abstracte flard na de andere.

Toen we nog maar een half uur te gaan hadden, gebeurde het onvermijdelijke: Thomas kreeg de slappe lach. En daarna ik ook. Onze zaalgenoten stelden het gegiechel niet erg op prijs, dus besloten we maar weg te gaan (we waren niet de eersten die wegliepen trouwens). En bier te gaan drinken.

(Ik heb trouwens ook nog een foto gemaakt waarop Sander wél zijn ogen open had, maar Thomas vond dat ze daar allebei belachelijk opstonden, dus.)