Ik had de voorpublicatie in Volkskrantmagazine gelezen en dacht: dat is een boek voor mij. Ik ben geen onvoorwaardelijk fan van Martin Bril, sterker nog, op tv vind ik hem nogal een zeikerd. Maar als hij schrijft bekijkt hij de wereld met zo’n wonderlijke, naïeve blik die ik een beetje met hem deel. Bovendien ben ik gek op dieren in alle soorten en maten.

Dus ik kocht het boekje en verheugde mij op de vervelende treinreis die ik die zondagochtend moest maken omdat ik er dan in kon beginnen. Op de heenreis was alles naar wens, maar bij de terugreis was ik het boekje al kwijt. Ik liet mijn dag niet zomaar verpesten, dus ondanks de kredietcrisis kocht ik op het station gewoon nog een exemplaar. Het eerste exemplaar vond ik uiteraard kort daarna terug. En nu heb ik er twee. (Die naïeve blik ging mij overigens aardig de keel uithangen bij het zesendertigste verhaal over een of andere prachtige kutvogel.)