Terwijl ik de broodafdeling naderde, zag ik ineens in mijn ooghoek iets monsterlijks: een foeilelijke, levensgrote pop in een tuinstoel met een AH-schort aan. Het kindje dat voor mij uit rende met een kinderwinkelwagentje slaakte een kreet, liet haar wagentje staan en rende naar mamma. Ik vermande mezelf en pakte met m’n ogen dicht een croissantje. Wie zet zo’n papier maché-lijk nou in een supermarkt? Toen zag ik de cijfers ’50′ op het spandoek boven de toonbank en ik snapte het. Er was iemand jarig. En ik geef toe, stiekem, diep van binnen, hoopte ik meteen al vurig dat er een of andere lelijke spelfout op het spandoek stond.