Ik was m’n pinpas maar weer eens kwijtgeraakt, dus ik stapte binnen bij de ABN Amro in Hilversum (omdat ik daar toevallig in de buurt was, omdat ik de halve week in Hilversum woon geloof ik). Oude pas blokkeren, nieuwe aanvragen en ik had nog een andere pas van een andere rekening die ik gelijk wilde activeren. Dat was alles wat ik daar wilde gaan doen. Tien minuten en klaar, dacht ik.

Niet als het aan mevrouw Van Vliet van ABN Amro Hilversum lag. “Oh, loop maar even mee.” Ik mocht plaats nemen aan haar bureau. Eens even zien, je hebt twee rekeningen, twee passen, een spaarrekening, een creditcard, oh dan moet je zeker een Young Professional rekening nemen.” Bladiebla, zo ging het nog even door. Ik moest ook zéker een uitvaartverzekering nemen (“Je weet maar nooit!”) en een aansprakelijkheidsverzekering (“Je weet maar nooit!”) en een inboedelverzekering (“Je weet maar nooit!”).

Ik weet niet of het een soort ziekelijke moeder-drang was (ik schijn zoiets op te roepen in oudere vrouwen), of dat ze gewoon haar targets van vandaag nog niet gehaald had, maar hoe vaak ik ook nee zei, iedere aanbieding eindigde met “ik ga wel even een offerte voor je uitprinten”. Dan was ze weer vijf minuten spoorloos verdwenen, met mijn pinpas, zodat ik niet weg kon, en kwam ze terug met een nieuwe stapel papier. “Teken hier maar even.” “Nee, ik wil dat niet.” “Oh, nou ik mag het je toch wel aanbieden?” “En ik mag toch wel nee zeggen?”. Het hield maar niet op, en uiteindelijk besloot ik dat meegeven de snelste weg naar buiten zou zijn.

Uitvaartverzekering: “Ja, je ouders hebben je vast wel ooit voor 1000 gulden verzekerd, maar wat is dat nou nog waard he? Ik laat ‘m wel voor 40 jaar lopen.” “Dat moet ik wel halen, ja.” “Je kan ‘m altijd nog korter maken hoor! Rook je? “Nee.” “Oh, dan krijg je korting.” “Hoe moet ik dat bewijzen dan?” “Oh, nou als je dood gaat, kunnen ze het wel aan je longen zien, moet je alles terugbetalen.”

Inboedelverzekering: “Heb je geen slot op je deur? Vind je het dan niet raar dat iedereen zomaar binnen kan lopen als jij daar eh… Of zijn het vrienden van je? En stel dat je bank of je tafel gestolen wordt, dat zou ook niet leuk zijn!” “Ik heb geen tafel.” “Nee, maar als ie gestolen zou worden…”

Aansprakelijkheidsverzekering: “Als jij hier zo naar buiten loopt en iemand omver rijdt, nou haha, dan is het in ieder geval niet mijn schuld!”

Etc.

Drie kwartier later, een map vol offertes in m’n hand: “En is m’n pinpas nu geactiveerd?” “Oh, nee, dat kan ik hier niet doen, moet je even bij die balie in de rij gaan staan.”