In 2002 was mijn slaapkamer the place to be. Voor bandjes die iets wilden opnemen dan, verder werd er helaas vooral geslapen. Ik was eigenaar van de Rbbknl Studios en die bestonden uit een oude Windows-bak met Cool Edit Pro, twee Behringer-mixers, drie gare microfoons en een drumstel. Hoe dat klonk? Soms slecht, soms iets minder slecht. Ik nam liedjes op voor mijn eigen poppunkbandje en bevriende bandjes uit de buurt. We kochten een cd-brander en begonnen ons eigen label: Stuck In A Day Records. Ik had schijt aan punk, ik was DIY omdat het moest. We regelden tourtjes, organiseerden festivals en onze releases kregen prima recensies. Memorabele zin: “Het gitaargeluid klinkt alsof je een pak rijst door de kamer gooit”. We waren de Amersfoortse skatepunkscene. Iedereen speelde in elkaars bandjes en iedereen gunde de ander zijn succes of deed alsof.

Mooi man, opa Bram vertelt. Maar zonder het te weten had ik schijnbaar een neusje voor talent. Of, wat ik eigenlijk denk, ik voelde aan of ik met een echte doorzetter te maken had. Ik wilde mijn tijd niet verspillen aan iemand die niet dezelfde ambities had als ik. Zo was daar Robin van Five Years Later. Hij schreef de liedjes en speelde gitaar, maar toen ze voor een opname even geen drummer hadden, speelde hij de drumpartij ook maar in. Later leerde hij zichzelf zingen en tourde hij de hele wereld over als zanger van Destine. En er was een ventje dat maar niet ophield met mailen of ik ook eens iets van zijn bandje wilde opnemen. Jochem. Om er vanaf te zijn hielp ik hem en een paar jaar later speel ik nog steeds met veel plezier in zijn band Only Seven Left. En wat later Casper, van Quad. Nette jongens met goeie liedjes die klonken als een Britse Blink 182. Dat Britse kreeg de overhand, er kwam een nieuwe zanger, een nieuwe drummer en nu zijn ze Kensington, misschien wel de succesvolste Nederlandse rockband van dit moment. In 2013 is er betere opnamesoftware, goedkopere apparatuur, je hebt YouTube en Twitter en je tour regelen via internet is normaal. Maar het lijkt wel of er minder Robins, Caspers en Jochems in de muziek rondlopen. Mensen die écht willen, er alles voor opzij zetten en – als niemand het voor ze regelt – het dan maar zélf doen. Leun niet achterover, wacht niet op anderen en maak je eigen scene. Soms lukt het.

—

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 96.

Meer columns:
- Bram in Indonesië
- De vloek van veelzijdigheid
- Lief 2013
- Pizza met chocoladesaus
- De gulden middenweg
- Dapper
- Zwaartekracht
- Met je hart
- Haters
- Wie kijkt er nog videoclips?
- Vooroordelen
- 140 tekens pure frustratie
- Shit, dat wil ik ook!
- Geen bruine M&M’s aub
- Lekker bezig in de bandbus
- Muzikale meningsverschillen, ammehoela

Ik was met Tim naar Justin Bieber. Tim was jarig geweest en dit leek me een uitstekend cadeau. Tim wist nog van niks. Ik kwam hem rond 15.00 uur ophalen in Amsterdam en na een paar drankjes op een overvol terras stapten we in de trein. Vanaf Utrecht begon Tim iets op te vallen. Ten eerste dat Arnhem op de borden stond en ten tweede dat ik een beetje moest giechelen als er weer een kudde tienermeisjes voorbij kwam. Ik had me al bijna een jaar verheugd op Bieber maar de verheuging van afgelopen twee weken op het moment dat Tim zou ontdekken waar we heengingen was zeker niet minder geweest. Ineens zat hij met grote ogen tegenover me: ik weet het! Ooh, wat gaaf, wat gaaf, hahaha! Hij lachte nog. En ik lachte weer, want ik twijfelde echt of Tim niet misschien een heel klein beetje een hekel had aan Justin.

We kochten wat halve liters op Arnhem CS waarna we ons richting de speciale pendelbusjes (€5) begaven. Het leek ons nog steeds behoorlijk vroeg maar de grote massa stond waarschijnlijk al in de rij voor GelreDome want het was overal rustig. We belandden op een soort Bieberfest: een heus festivalterrein met eettenten, bars, harde muziek, zon, bier, bankjes en ouders. Met uitzicht op gigantische rijen Beliebers voor de ingang van het stadion. We hadden vaste plaatsen, dus in de rij gaan staan leek me tamelijk onzinnig. We haalden flink want muntjes en dronken flink wat biertjes (€3,50 per stuk). Tim zocht meisjes met JB-schmink op hun wangen in de hoop dat ze ook iets bij ons wilden tekenen. Dat vonden ze eng. En een beetje vies. “Nee, sorry, de punt mijn oogpotlood is net afgebroken.” We vermaakten ons met meisjeskijken. Veel meisjes in groepjes leken precies dezelfde uggs, skinny en bontkraagjas aan te hebben, maar bleken bij nadere inspectie toch net verschillend. Sommige meisjes hadden zich als Justin Bieber verkleed, en, tja, sorry, die liepen er een beetje potteus bij. Er waren ook jongens. Die waren homo. Of urban.

Lees verder…

Als je van achtbanen houdt, moet je zeker het Indonesische verkeer eens proberen. Ik ben twee weken in Indonesië met Only Seven Left. Op uitnodiging van het Erasmushuis doen we drie optredens in en rond Jakarta en we vieren een korte vakantie op Bali. We worden van vliegveld naar hotel naar restaurant naar zaal naar club naar hotel vervoerd in taxi’s. Die kosten hier niks en daar kan je ook nog eens op afdingen. Maar hoe die mensen in hemelsnaam hun rijbewijs hebben gehaald? Het Indonesische rij-examen zal voor 90% uit toetertechniek bestaan. Rijbanen doen niet ter zake, voorrang moet je nemen, inhalen kan ook als het niet kan en verder probeer ik zo min mogelijk te kijken. Gek genoeg gaat het altijd goed: misschien rijdt iedereen zonder regels wel een stuk oplettender.

Lees verder…

Al in 2005 liet ik deze tekening maken door Michel Nadorp, vaste cover-tekenaar van Donald Duck. Ik liep stage op de redactie en had al langer dit idee in mijn hoofd dus ik greep m’n kans. Oorspronkelijk wilde ik een pixelige tattoo, maar dat werkte niet zo goed met de planeet. Michel maakte er een mooi cartoonesk, Saturnus-achtig planeetje van en ik bewaarde de tekening goed.

De planeet figureerde op alle hoezen van ‘Planet Heartbreak’, de compilatie-cd die ik met Remco samenstelde. Hier uitgeprint en aan elkaar geplakt op karton.

In 2008 was het eindelijk zover: ik had genoeg moed verzameld en de band betaalde voor het zetten van m’n eerste tattoo. Dat is natuurlijk ook gefilmd. Die avond speelde ik in de Melkweg, met het plastic nog om m’n pols.

Mensen vragen vaak naar de betekenis en ik kan er natuurlijk een lulverhaal van maken, maar uiteindelijk vind ik het gewoon een mooi plaatje. Dat is bij een tatoeage denk ik belangrijker dan de betekenis. Welke planeet is het? Planeet Bram, waar alles is zoals ik het wil, waar iedereen is die ik er graag bij wil.

Vanaf vandaag werk ik bij de VARA als webredacteur voor Kinderen voor Kinderen!

Dave Grohl is al sinds Nevermind van Nirvana mijn grote voorbeeld. Een fantastische drummer met een eenvoudige, functionele stijl. Grappig, slim, een goede songwriter, prima zanger, acteur, documentairemaker en naar nu blijkt: een briljant spreker. Zijn keynote op SXSW komt wat voorzichtig op gang maar bouwt op naar een woedend relaas over talentenjachten en een aangrijpend stuk over Kurt Cobain. Mijn favoriete deel:

Fuck guilty pleasure. How about… just pleasure? I can truthfully say, out loud, that “Gangnam Style” is one of my favorite fucking songs of the past decade. It is! Is it any better or worse than the latest Atoms for Peace album? Hmmmm…If only we had a celebrity panel of judges to determine that for us! What would J-Lo do? Paging Pitchfork, come in, come in!!! Pitchfork, we need you to help us determine the value of a song!!! Who fucking cares!!!! I fucking LOVE IT!!! Who is to say what’s a good voice and what’s not a good voice. The Voice? Imagine Bob Dylan standing there singing “Blowin in the Wind” in front of Christina Aguilera. “Mmmmm… I think you sound a little nasally and sharp. Next…”

Ik las vanmorgen op The Verge een boeiend stuk over het einde van Facebook. Althans, er wordt geconstateerd dat Facebook niet meer cool is onder tieners. Het is een ‘real life network’ geworden, met ouders, collega’s en vage kennissen. En terwijl Facebook gaat over opscheppen over je fantastische leven, kun je op Tumblr en Instagram makkelijker delen en er bovendien meerdere identiteiten op na houden. Voor MySpace betekende de massale verhuizing van tieners niet veel goeds, dus ik was meteen benieuwd of deze trend ook zichtbaar is onder onze fans.

(klik voor leesbare versie)

Ik heb al onze sociale netwerken naast elkaar gezet en vergeleken met de cijfers van ongeveer twee jaar geleden. Dat was nét voor een turbulente tijd: onze zanger was net opgestapt en we waren druk met de voorbereidingen van openbare, online audities. De volgorde van links naar rechts staat voor wanneer we met het netwerk begonnen.

Late adopters
Wat mij opviel bij het achterhalen van die startdata, is dat we niet bepaald early adopters lijken te zijn. Voor een band die bekend staat om zijn succesvolle social media-campagnes, vind ik het opmerkelijk dat we nog geen jaar op Instagram zitten en pas sinds augustus 2010 iets op Facebook doen. Dat heeft een reden: wij zijn waar onze fans zijn. Als dat in plaats van Hyves ineens Twitter is, gaan we naar Twitter. Daarnaast hebben we allemaal op alle netwerken ook persoonlijke accounts die al veel langer bestaan dan de band-accounts. In mijn geval vaak uit nieuwsgierigheid (ik heb laatst ook weer een MySpace account gemaakt).

Tumblr-explosie
Het tweede dat meteen opvalt is natuurlijk de enorme staaf van Tumblr. In een jaar meer followers dan we waar dan ook ooit hebben gehad – onvoorstelbaar. Nu zijn we inderdaad trouwe Tumblr-gebruikers, maar het grootste deel van deze volgers hebben we te danken aan een promo-actie van de Tumblr-staff op hun blog en een ‘Spotlight’ op het dashboard van iedere gebruiker. Gaaf aan Tumblr vind ik dat het heel internationaal is en als systeem superlaagdrempelig werkt. Nadeel vind ik dat het soms lijkt of iedereen alleen maar content aan het recyclen is en er weinig wordt uitgedaagd iets nieuws, eigens te posten. Mensen zijn bovendien graag lekker vaag over hun identiteit, zodat je erg weinig te weten komt over je fans. Voor een band als One Direction heeft Tumblr voor een doorbraak in Amerika gezorgd dus dit is zeker een netwerk waar we tijd in blijven steken, maar het is soms lastig inschatten wát onze volgers precies willen zien.

Instagram blijft achter
Op Instagram is het relatief rustig. Nu ben ik zelf niet zo’n fan van de deelbaarheid van Instagram-foto’s, zeker nu de integratie met Twitter verre van ideaal is. Ook op Facebook lijken posts vanuit Instagram eerder op de achtergrond te raken dan foto’s die je direct op Facebook plaatst. Dus gebruiken we Instagram voor het filtertje en komt onze account-link vaak nergens terug. Dat heeft ook een voordeel: het is voor fans best leuk om onderdeel uit te maken van een selecte groep. Ik ben blij dat mijn persoonlijke Instagram-account maar een beperkt aantal volgers heeft (en weinig familie, collega’s, zakenrelaties), want dan durf ik juist wat meer te posten. Content voor de elite.

Cijfers zeggen niet alles
En dan de twee netwerken die niet gegroeid zijn: MySpace en Hyves. Op MySpace hebben we al twee jaar niet ingelogd, op Hyves checken we sporadisch of er nog berichten zijn. En toch, als we puur naar de aantallen kijken, winnen beide netwerken het nog steeds van Twitter, Facebook én YouTube. Dat is dus gelijk de valkuil: alleen naar de cijfers kijken.

Waar vindt de meeste interactie plaats? Op Twitter en Facebook. En welk netwerk heeft ons de afgelopen jaren het meest geholpen in het laten groeien van de fanbase? Zonder twijfel YouTube. Toch hebben we daar nog niet veel abonnees, omdat we pas sinds kort mensen op te roepen zich abonneren. Als je kijkt naar views: dat zijn er ruim 1 miljoen, 400.000 meer dan twee jaar geleden. Op Tumblr hebben we extreem veel volgers, maar die zijn (nog) niet heel actief: met gemiddeld 30 notes per post, reageert dus maar 0,17%.

Groei
Twitter groeit met ruim 1000, YouTube groeit met 1000 en Facebook groeit het hardst met bijna 1500. En dat is ook wat ik merk bij onze fans, los van de cijfers: heel langzaam gaat iedereen van Hyves naar Facebook, Twitter kan er gewoon naast bestaan. En een aantal mensen slaat Facebook over en gaat meteen naar Tumblr. Ik geloof niet dat Facebook dood is, maar ik snap wel de behoefte van jongeren om uit een netwerk te stappen waarop je docenten ook zitten, je ouders alles meelezen en er strenge regels zijn over wat je wel en niet mag posten. En de vraag is of je als band in die sfeer wil zitten – misschien past het creatieve en enigszins grenzeloze van Tumblr daar wel beter bij. En misschien wordt MySpace wel weer helemaal de shit? Ik heb alvast een account.

“Ah joh, komt wel goed met jou, je bent nog jong en je kan zóveel.” Iets van die strekking heb ik afgelopen maanden wel honderd keer gehoord, ook van mijn ex-baas toen ze me de laan uit stuurde na bijna vijf jaar trouwe dienst. Het was crisis, er moesten mensen weg en eerlijk gezegd vond ik mezelf ook wel een geschikte kandidaat. Ik voelde me bevrijd! Ik keek in twee weken zes seizoenen Dexter, kon eindelijk genoeg tijd aan de band besteden en was flexibel genoeg om ieder feestje mee te pakken. Ik leefde van een uitkering en mijn oprotpremie en ik voelde me beter dan ooit.

Ineens begonnen dezelfde mensen die eerst mijn veelzijdigheid prezen dingen te roepen als: “De markt is wel heel moeilijk nu hè, voor creatieve beroepen”. Ik bekeek wat vacatures – genoeg keus vond ik. Gerustgesteld zette ik nog een seizoen Dexter aan en schreef af en toe een sollicitatiebrief. Ik werd een keer uitgenodigd, maar het klikte niet (geheel wederzijds). Ik schreef gewoon nog wat brieven.

Iedere maandagochtend stond mijn mailbox vol afwijzingen, soms wel vijf onder elkaar. “Helaas hebben we uit een overweldigende hoeveelheid reacties…” Niemand wilde me. Ik voelde me nutteloos. Iedereen had zoveel keus dat ze de perfecte kandidaat konden kiezen, die precies kon wat er nodig was. Wat kon ik eigenlijk? Hoe zou mijn cv overkomen bij iemand die me niet kent? Chaotisch, concludeerde ik. Ik kan filmen, monteren, schrijven, presenteren, vormgeven, fotograferen, leiding geven, nadenken en trommelen. Ik vind dat niet gek: ik hou van verhalen vertellen, of dat nou met een liedje, een videoclip of een infographic is. Maar ik ontdekte dat mensen het verwarrend vinden. Ze willen iemand die het allerbeste is op één gebied. Voor die andere klusjes regelen ze wel weer anderen. Is de loodgieter ook de elektricien? Dat kan nooit veel soeps zijn.

Mijn veelzijdigheid is helemaal geen zegen, het is een vloek.

De tijd begint nu te dringen. Het geld raakt op, ik ben klaar met uitslapen. Moet ik kiezen? Me exclusief voordoen als video-editor en pas later verklappen dat ik ook wel het script kan schrijven? Het voelt niet goed, maar ik pas nu mijn cv aan afhankelijk van de functie waar ik naar solliciteer. Er zijn helaas nog geen vacatures langsgekomen voor “Veelzijdige ontwerper/editor/cameraman/copywriter/drummer/songwriter/fotograaf/manager/
kattenverzorger/broodjessmeerder/matrassentester/Dexterkijker”. Ik kan er binnenkort nog iets aan toevoegen: zeer ervaren sollicitatiebrievenschrijver.

—

Deze column verscheen eerder in Up Magazine 94.

Meer columns:
- Lief 2013
- Pizza met chocoladesaus
- De gulden middenweg
- Dapper
- Zwaartekracht
- Met je hart
- Haters
- Wie kijkt er nog videoclips?
- Vooroordelen
- 140 tekens pure frustratie
- Shit, dat wil ik ook!
- Geen bruine M&M’s aub
- Lekker bezig in de bandbus
- Muzikale meningsverschillen, ammehoela

Ik ging twee weken naar Indonesië en liet mijn Biebs achter in de handen van mijn niet-kattenliefhebbende huisgenoot Sander…

Nieuwe videodagboeken! De leukste tot nu toe, vind ik.

Deze week in de Viva: een lekker glad fotootje en een mierzoet interview over mijn asielkat Biebs. Foto’s door Rachel Schraven.

Klik voor het interview…

Mijn asielkat Biebs maakte kennis met het fenomeen sneeuw.

Het was weer mooi. Uitgebreid verslag na een dutje.

Lief 2013, ik kan niet wachten tot je er bent. Ik heb er alle vertrouwen in dat het weer fantastisch wordt. Live vanuit de kleedkamer van onze laatste tourshow laat ik je weten dat ik zin heb in nog véél meer van dit. Mag ik echter wel zo vrij zijn om vast wat suggesties te doen? Gewoon om het nóg fijner te maken voor ons allebei. Mag ik:
- Nóg meer liefde van lekker gevulde zalen
- Naast de gillende dames een dosis brullende jongens
- Voor eeuwig met onze fantastische crew op stap
- Nooit meer te laat ontdekken dat het wc-papier op is
- Wodka waar je geen katers van krijgt
- Niet meer met een kater naar Middelburg moeten rijden
- Iedere show heerlijke soep, verschillende vlezen en toe brownies, zoals vanavond
- Vaker op stap met tourbuddies Valerius
- Nog heel vaak voor mijn trotse ouders spelen
- De rest van het jaar iedere zaterdag afterparties bij Jochem en Aapie
- Geen Fifa-spelende idioten in de backstage die een digitale scheids uitschelden
Lees verder…

Twee leuke livevideo’s van Only Seven Left deze maand: een kerstliedje en onze hit-medley, met o.a. Starships van Nicki Minaj, toch wel mijn favoriete liedje van 2012. Veel plezier!

Raar maar waar, we gaan naar Indonesië. We zijn uitgenodigd door het Erasmushuis in Jakarta om een aantal shows te komen doen. En daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen! In februari 2013 vertrekken we. Veel zin in!

Doordat ik plotseling nogal veel vrije tijd had, ondekte ik de tv-zender 24Kitchen. Dat is precies wat je denkt: een digitaal kanaal met non-stop kookprogramma’s. De hele dag. En nacht. Aan één stuk door. Saai? Totaal niet! Verslavend? Ehm… een beetje.

Ik kan een aardig eitje bakken, maar verder interesseert het me eigenlijk geen reet wat het verschil is tussen blancheren en pocheren. Koken zit wel in mijn bloed: absolute ster van 24Kitchen Rudolph (u kent hem wel, met die vrolijke blonde stekels) had ooit les van Cas Spijkers, en die was weer in de leer bij mijn opa. Rudolph kan alles: van zwanensoezen tot complete viergangendiners tot de ingewikkeldste taarten – geen probleem. Hij flanst het moeiteloos en met een vrolijke zachte g in elkaar. Ik wil een geur-tv speciaal voor Rudolph.

Lees verder…

Voor CJP deed ik een interview over social media, via een handgeschreven brief. Ter bevordering van de leesbaarheid, hier een transcriptie. De originele brieven zijn te lezen op de site van CJP.

Bram de Wijs staat bekend om de creatieve manieren waarop hij het internet gebruikt om aandacht te krijgen voor zijn band Only Seven Left. Wij stellen hem per handgeschreven brief vijfenneenhalve vraag over het nut van social media voor een band. Want zeg nou zelf, een brief is toch eigenlijk veel persoonlijker?

Beste Bram,

Blijkbaar is een social media-consult zó waardevol dat bands (véél) moeite willen doen om het te winnen. Maar kunnen bands alle tijd die ze in promo steken niet beter besteden aan repeteren en opnames? Als ze zich concentreren op het maken van goede muziek, dan komen ze vanzelf wel bovendrijven toch? Zie ook: Alt-J.

‘Ja, veel (beginnende) bands kunnen hun tijd beter besteden aan schrijven en repeteren. Muziek komt altijd op nummer 1. Maar social media hoeven niet veel tijd te kosten. Maak een filmpje tijdens het repeteren, laat vast iets horen uit de studio, maak een foto vanaf het podium tijdens het optreden… Allemaal kansen om je publiek eenvoudig bij je band te betrekken en het kost je twee minuten. En ja, soms komt talent vanzelf bovendrijven. En soms ook niet. Over het algemeen komt er vooral veel troep bovendrijven’

Lees verder…