“Gaat het goed met je bandje, treden jullie vaak op, maken jullie ook eigen liedjes, hebben jullie al bij DWDD gespeeld?”
Eindelijk kan ik al deze familiefeest-vragen met ja beantwoorden. Ook op Eurosonic Noorderslag was een van de populairste gespreksonderwerpen – naast de Interactive Award en de stunt van vorig jaar – ons optreden bij DWDD. Hoe is dat nou, om daar te spelen? Nou, zo.
Donderdag
18.00u – Onze persdame Linda belt: “Hebben jullie maandagavond rond 19.30 al wat te doen?”. Het is nog niet 100% zeker, maar DWDD is geïnteresseerd vanwege ZangerGezocht. Aaah!
19.00u – Druk heen en weer bellen met de andere bandleden en manager Niels. Moeten we dit doen, nu? Dat wordt dan het eerste optreden met de nieuwe zanger, die we zaterdag tijdens de finale kiezen. Niels schreef meer over de twijfel en waarom we het uiteindelijk wél deden.
Kane, Anouk, Krezip… het is ook niet mijn favoriete muziek, maar toch mogen we ze dankbaar zijn. Dankzij die bands hoor je nu Simple Plan, Destine en binnenkort ook Only Seven Left op de radio. Ik zal uitleggen hoe dat zit. Met een beetje geluk overtuig ik meelezende bandjes er ook nog van dat het zinloos is om jaloers te zijn op (succesvollere) bands.
De Nederlandse rockscene is klein, dus je komt elkaar overal tegen: bij festivals, op tours, in tijdschriften, bij de radio, op internet. Met sommige bands word je vrienden en met andere klikt het minder. Maar al vanaf mijn allereerste punkbandje merk ik dat er achter je rug om vaak meer aan de hand is. Het is schijnbaar erg belangrijk ‘cool’ te zijn, de juiste dingen wel of juist niet te doen en vooral: niet teveel mazzel hebben. Hoe meer succes je hebt, hoe minder muziekvrienden je overhoudt. Toegegeven, als ik lees dat Kensington in Amerika gaat optreden, denk ik: shit, dat wil ik ook! Maar verder denk ik: te gek, wat cool voor ze. Ik heb respect voor hoe hard Destine werkt, terecht dat ze op Pinkpop stonden. Laten we elkaar aanmoedigen, inspireren, alles gunnen. Dat is ook zakelijk gezien veel slimmer. Een bekende Nederlandse manager legde me uit: hoe beter het gaat met je grootste concullega, hoe beter het gaat met jouw band.
Met afstand het leukste weekend van het jaar, afgelopen dagen op Eurosonic/Noorderslag. Op vrijdag mocht ik onze pitch voor de Interactive Award presenteren, wat ik best spannend vond aangezien het in het Engels moest er nogal veel vanaf hing. Tijdens de presentaties bleek dat de andere genomineerden ook een grote kans maakten, maar gelukkig sprak juryvoorzitter Erwin Blom de verlossende woorden: de fans hebben het verschil gemaakt en wij wonnen met ZangerGezocht!
Na een heerlijk diner, een goed feestje en leuke optredens van o.a. Rams’ Pocket Radio mocht ik op de keukenvloer van het appartement van onze boeker een klein dutje doen. Zaterdagmiddag mocht ik weer een presentatie geven, over hoe wij YouTube gebruiken voor de videodagboeken. Weer een groot succes, veel leuke reacties en lachende mensen.
Op Noorderslag ‘s avonds veel toffe bandjes (A Polaroid View, Spinvis, Case Mayfield) en vooral veel leuke mensen gezien en toen de zon bijna weer opkwam was het klaar voor ons. Nu al weer zin in volgend jaar!
Deze video liet ik vandaag zien tijdens mijn pitch voor de Interactive Awards. In het eerste stuk vertel ik hoe we met Only Seven Left de afgelopen 5 jaar internet en social media hebben ingezet. In het tweede deel leg ik uit hoe we ZangerGezocht hebben bedacht en ontwikkeld én wat het resultaat was. Het moest in English ja, let niet op mijn akelige accent.
Stuk over 3voor12 in de Volkskrant van gisteren. Ik ben geïnterviewd als ’3voor12 criticus’ vanwege deze neprecensie, maar ik heb ook best wat aardige dingen gezegd die niet geplaatst zijn:
- Atze schrijft vaak hele grappige recensies en mooie interviews
- Op de Luisterpaal ontdek ik regelmatig nieuwe muziek
- De lokaalsites maken mogelijk dat je over ieder klein bandje wel iets kan lezen
- Het is goed dat er een website zo serieus over muziek schrijft
Het zou alleen zo te gek zijn als ze nou één redacteur aannamen die wél van pop, punkrock of emo houdt.
Toepasselijk voor de stormachtige donderdag: een liedje over regen. Ik heb twee keer op verzoek liedjes geschreven voor Kinderen voor Kinderen, maar er is er nog nooit een op de cd verschenen. Zin in Zomer is een variant op Sleeping Without You van Only Seven Left.
Het lijkt me nog steeds super om iets voor KvK te schrijven, maar helaas krijg je bij een afwijzing nooit een motivatie, en bovendien wordt het niveau van de cd’s steeds twijfelachtiger, dus ik haak voorlopig even af.
Toch nog een drumblog! We zijn bezig met de laatste details van de plaat, dus wat backing vocals, percussie ennnn… tom overdubs. Een aantal liedjes kon nog wat extra lagen toms gebruiken. Puur voor het vetter en voller maken van de klap, of om een soort Indianenstam-bedje onder de track te leggen.
Voornemens vind ik vaak onzinnig, maar plannen heb ik genoeg. Plannen in de vorm van wensen.
Allereerst hoop ik dat het tweede OSL album het succes en de aandacht krijgt die het verdient. We hebben er zó hard aan gewerkt, zijn er zó trots op. De liedjes zijn goed, de productie is fantastisch en live gaan we ook ons best doen dit waar te maken. Als 2012 niet ons jaar wordt, weet ik het ook niet meer.
Ik hoop dat ik nog veel mooie momenten met Jesse kan meemaken. Toen ik hem ontmoette verwachtte ik niet dat we verkering zouden krijgen. Toen we verkering kregen, verwachtte ik niet dat het langer dan een maand zou duren. En nu zijn we al tien maanden het meest onwaarschijnlijke koppel dat ik ken, en het is geweldig. Wat de toekomst ook brengt, ik ben blij dat Jesse 10 maanden geleden met tegenzin naar ons optreden in Deventer kwam kijken.
Ik hoop dat mijn ouders gezond blijven, dat m’n broer en z’n vriendin een huis vinden, dat oma nog een tijdje meegaat. En dat ik bij allemaal wat vaker op bezoek kan, maar dat gaat helaas slecht samen met mijn eerste wens.
Ik hoop dat al mijn vrienden mijn vrienden blijven, dat we elkaar vaker kunnen zien, maar ook dat het niet erg is als dat niet lukt. Dat ik nog een tijd gezellig met Sander kan samenwonen en ik zal proberen wat vaker de vaatwasser in te ruimen.
Enerzijds hoop ik altijd dat de band zo goed zal gaan dat ik kan stoppen met werken, anderzijds zou ik mijn collega’s niet willen missen en hoop ik dat ik vaker meekan naar borrels en bedrijfsuitjes.
Mijn leven was in 2011 een raar bijeenraapsel van veel leuke activiteiten, en dat hou ik graag zo in 2012.
Toch een voornemen, nog veel meer met mijn nieuwe app spelen:
