Guus Meeuwis in het Rijksmuseum

Samen met Robin Datema (camera) maakte ik dit verslag van een bijzonder concert op een bijzondere locatie. Guus Meeuwis speelt bekende Hollandse hits samen met New Cool Collective, in het Rijksmuseum, Amsterdam.



Jubileumjaar Guus Meeuwis

Voor Guus Meeuwis (Modestus en Universal) werkte ik aan een serie video’s over zijn jubileumjaar. In zeven korte filmpjes vertelt Guus over zijn plannen voor de komende tijd. Robin Datema en Hubrecht Eversdijk volgden hem in de studio en ik verwerkte veel archiefmateriaal.

Guus Meeuwis Rijksmuseum

Ik filmde Guus zelf tijdens zijn bezoek aan het Rijksmuseum, waar hij een rondleiding kreeg na sluitingstijd. Rondlopen in een helemaal leeg museum was een unieke ervaring. De andere video’s vind je op guusmeeuwis.nl/jubileumjaar.



Lucas Hamming – Mojo Mischief

Zonder plan, budget of script vertrok ik met Lucas Hamming naar een mooi bos bij Hilversum om een clip te maken bij zijn nieuwe single Mojo Mischief. En met succes! Het liedje werd deze week uitgeroepen tot megahit op 3FM en de clip belandde op de playlist van MTV en XITE.



Portfolio nu ook op YouTube

Bram de Wijs op YouTube

Bijna nóg handiger dan mijn portfolio hier, is de verzameling van mijn (mijns inziens) beste videowerk op YouTube: youtube.com/bramdewijs.



Ga alsjeblieft geen album maken – de evaluatie

23 oktober 2014

Zes singles Only Seven Left

En Bram, was dat nou een goed idee, geen album maken maar iedere maand een single uitbrengen? Een jaar geleden gaf ik beginnende bands het vriendelijke doch dringende advies om vooral geen album te gaan maken. In het kort: het album (en de cd al helemaal) is voor veel luisteraars een verouderd medium, het is pr-technisch onhandig om voor studiotijd weken van de aardbodem te verdwijnen en het kan zowel creatief als qua marketing goed zijn om een constante stroom van muziek aan te bieden, het hele jaar door.

Daar waren cd-winkels, (oudere) artiesten en (nog oudere) muziekliefhebbers het natuurlijk niet mee eens. Toch bleef ik er in geloven, gesterkt door mooie stukken van Bob Lefsetz, eigen ervaringen en reacties van onze fans. Dus we gingen het doen: in januari verstuurden we een persbericht met de kop Only Seven Left gaat de studio in om géén album te maken. 2014 werd voor ons een druk, muzikaal én duur jaar.

Wat gingen jullie dan precies doen?
We beloofden maandelijks een nieuw liedje, met videoclip. Maar we werkten niet vooruit: we konden bij wijze van spreken op maandag een liedje schrijven, het op woensdag opnemen en op vrijdag uitbrengen. YouTube speelde een centrale rol in het plan, maar de muziek kwam natuurlijk ook uit op iTunes en Spotify. Het idee was om in december een verzamel-album te maken met alle nieuwe liedjes .

En, lukte dat?
In januari, februari, maart, april en mei kwamen er nieuwe liedjes. Bovendien maakten we van ieder liedje een akoestische versie en een poppunkversie. En we maakten iedere week een video (videodagboeken, covers, challenges). Tussendoor deden we ook nog een tour in Duitsland en een paar shows in Nederland.

Klinkt als verschrikkelijk veel werk.
Ja. Dat viel een beetje tegen. Het is natuurlijk fantastisch om constant bezig te zijn met muziek: er moest geschreven worden, opgenomen, gemixt. Een leuke dagtaak, maar lastig te combineren met school en werk. Na het liedje van mei was de energie en inspiratie even op. In juni kwam er geen nieuw liedje – deels vanwege de zomervakantie en deels omdat we niet iets wilden uitbrengen waar we niet 100% achter stonden. In oktober was er nog een nieuw liedje, en in december komt het zevende. Het laatste. Ooit.

Oh, beviel het zo slecht dat jullie nu maar uit elkaar gaan?
Nee, dat staat er los van. Het experiment beviel goed: het was te gek om iedere maand met een andere producer aan de slag te gaan en het was leuk om fans iedere maand iets tofs te kunnen bieden. Ik vind dat we onze beste liedjes ooit hebben gemaakt dit jaar, en ik ben ook heel trots op alle clips en andere video’s. Bovendien ben ik onwijs blij dat we op het laatste moment nog producer Martin Beusker ontmoetten, met wie we de laatste vier liedjes hebben gedaan. Zo’n muzikale en persoonlijke klik is best bijzonder en het was geweldig om met hem steeds een dag in de studio helemaal te freaken op één song.

Is 1 keer per maand te vaak?
Niet als je er full time mee bezig kan zijn, altijd een studio tot je beschikking hebt en een ruime stapel demo’s hebt waar je uit kan kiezen. Voor fans kan het eigenlijk niet vaak genoeg. Radio en pers had er wat meer moeite mee: heb je Only Seven Left weer met een nieuw liedje hoor. Daar hadden we rekening mee gehouden, na de eerste is het nieuwtje er natuurlijk wel vanaf. Dit jaar was voor de fans, niet voor de radio. En opmerkelijk genoeg bleek onze aanpak wél aan te slaan bij clipzenders als MTV en XITE, die bijna alle clips veel hebben gedraaid. Stonden we gisteren ineens op de rode loper bij de MTV EMA’s preparty.

Only Seven Left MTV EMA's preparty

En wat kost dat nou?
Veel. Meer dan we hadden gedacht. Natuurlijk hadden we in december een detailleerde begroting moeten maken, maar in ons enthousiasme over de eerste release zagen we dat even over het hoofd. Wat kost een liedje opnemen, mixen en masteren? Al snel €1000-1500, afhankelijk van je producer, studio en onderhandelskills. Dan is het uiteraard goedkoper om er gelijk 12 te doen: als je dan tóch die drumsound voor elkaar hebt…

Dure grap. Toch niet haalbaar voor een beginnende bandje?
Voor een singer-songwriter of een beginnend bandje kan het vast wel wat goedkoper, maar wij wilden geen muziek afleveren met een lager niveau dan ons eerdere werk, zowel qua songwriting als productie. De covers en alternatieve versies nam zanger Bjørgen zelf thuis op en kostten dus niks.

En een videoclip?
Onze duurste was €2000 en de goedkoopste €0. Dat hoeft dus het probleem niet te zijn: een opvallend idee is honderd keer belangrijker dan een technisch perfecte clip. Verder maak je kosten voor de digitale distributie (een single met bonustracks geldt bij CD Baby helaas meteen als album – $50 ipv $13), maar dat verdienden we vrij snel weer terug.

Ja, jullie liepen binnen?
Dat niet. De digitale sales gingen boven verwachting (zeker als je bedenkt dat je de liedjes ook gratis op Soundcloud kon downloaden): van Tonight verkochten we bijna 1000 downloads. YouTube-advertenties leverden een paar honderd euro op, en als het goed is leverde de hele aanpak natuurlijk een bijdrage aan de ticketsales van de tour. Maar eerlijk is eerlijk: noch in de analoge wereld, noch in de digitale wereld was dit ons meest succesvolle jaar. De YouTube-views verdubbelden weliswaar, maar werden verdeeld over veel meer video’s. Het aantal abonnees steeg ook snel – dat was zeer waardevol geweest als we niet over twee maanden uit elkaar gingen.

En nu gaan jullie tóch een album maken?!
Jep. Dat was stiekem gelijk al het plan, want mijn blog was geen kruistocht tegen het album op zich, maar veel meer tegen de ouderwetse studio-cd-tour-cyclus die veel bands hanteren, simpelweg omdat ze denken dat het zo hoort.

Dus wat raad je andere bands aan?
Probeer dit, iedere maand een nieuw liedje met video. En hou het vol: wij merkten dat het ‘grote’ publiek eigenlijk pas na liedje vijf doorhad waar we mee bezig waren. Let op je budget. En neem steeds twee of drie nummers tegelijk op, zodat je genoeg tijd overhoudt voor de promotie ervan, voor optredens, voor het schrijven van nieuwe liedjes, het maken van bijzondere clips en de rest van je leven. Hoewel dat laatste best even kan wachten.

Nog meer ongevraagd advies?
Ja! Bestel nu onze allerlaatste cd, beschikbaar in drie verschillende pakketten!

Only Seven Left- The Final Album




AutoTune en The Voice

10 oktober 2014

Marco Borsato kijkt alsof iemand te weinig AuoTune heeft gebruikt tijdens The Voice of Holland

Ik hou van AutoTune. En jij ook. Iedereen houdt van zuivere zang, en dankzij de uitvinding van AutoTune in 1997 zijn we zo gewend aan zuiver dat een paar valse nootjes meteen als onluisterbaar worden ervaren. “Een beetje vals kan best mooi zijn” zeggen sommige muzikanten dan ook nog. Ik kan me niks ergers voorstellen – nog liever knettervals dan net iets eronder, alsjeblieft.

Je hebt natuurlijk ook mensen die gewoon niet vals kúnnen zingen, Jelte van Jett Rebel bijvoorbeeld. Of mensen die als ze héél erg hun best doen geen AutoTune nodig hebben en daar supertrots op zijn. Silverchair zette in het cd-boekje van Diorama dat er écht geen AutoTune was gebruikt bij de opnames!!! Ok hoor!!

Cher
AutoTune (of Melodyne, of andere pitch correctie-software) is heus geen wondermiddel. Ja, je kan iemand die totaal niet kan zingen lekker zuiver laten klinken. Maar dan is het nog steeds lelijk. Hoe beter je zingt, hoe makkelijker het te tunen is, hoe mooier het eindresultaat. Schiet je een beetje uit met de AutoTune, klinkt een slechte zanger al snel als Cher in 1998. En er is géén knopje om iemand oprecht te laten klinken.

Er is een groot verschil tussen live-zang en opgenomen zang. In een grote ruimte, met publiek, een biertje en een liveband maakt een vals nootje echt niet zoveel uit. Maak je er een filmpje van dat je thuis terugluistert, of laat je dezelfde band live op de radio spelen (sowieso een debiel concept – draai gewoon de plaat man!) en ineens klinkt het lang niet meer zo goed als toen je in de zaal stond.

Kijk en vergelijk
Bij The Voice of Holland wisten ze dat, en dus zaten ze met een dilemma. (Hoop ik tenminste, dat ze er nog even over getwijfeld hebben.) Tunen of niet tunen, that’s the question. Veel liveshows met muziek gebruiken real time AutoTune (DWDD niet, dat mag duidelijk zijn, ik vraag me soms af of ze daar überhaupt een geluidstechnicus hebben). Realtime AutoTune betekent dat de zang niet achteraf bewerkt is, maar ook live in de zaal al getuned wordt. Alleen dat zou onhandig zijn voor Marco, Trijntje, Ali en Ilse – want hoe kan de jury dan beoordelen of je goed kan zingen? Dus koos TVOH voor het nabewerken van de audities. Soms. Vergelijk onderstaande audities maar eens.

Deze jongen zingt uitstekend, maar een beetje vals:

Deze zingt ook goed én het is loepzuiver:

Iets té loepzuiver. Op 1.13 minuut horen we zelfs een klein beetje het Cher-effect, of voor de jonge lezers het Michael Bublé-effect. Nogmaals: ik hou ervan. De eerste auditie zou ik nooit meer terugluisteren, en Hello misschien wel (maar dan niet de versie die hij bij 538 deed). Mijn bezwaar is dat The Voice of Holland een zoektocht naar de beste zanger van Nederland pretendeert te zijn. Tijdens The Voice zit ik regelmatig thuis op de bank en denk: wow, dit is goed gezongen! En dan draait de jury niet. En dan denk ik huh, wat een sukkels. De keuze om de zang van een bepaalde kandidaat dus wel of niet bij te werken is verwarrend voor de kijker, en ook niet helemaal eerlijk voor de kandidaten.

Vermakelijk
AutoTune wordt op deze manier ingezet om een verhaal te vertellen: deze prima zanger lijkt ineens fantastisch, en deze redelijke zanger lijkt ineens verschrikkelijk. Het is dus goed om je te realiseren dat The Voice niet zozeer een zoektocht naar zangtalent is, maar vooral een vermakelijk tv-programma óver die zoektocht. En nu ga ik stoppen want het begint bijna!




Only Seven Left covert 5 Seconds of Summer

23 september 2014

Met een clipje opgenomen in de oefenruimte van De Vorstin en bij een knus kampvuur met marshmallows.




Coming out

11 september 2014

Bram in 2002
In 2000 had ik een wenkbrauwpiercig en een vette zonnebril

(Ik deed dit interview op Coming Out Day voor een blog die het vervolgens niet plaatste. NOU DAN DOE IK HET TOCH ZELF!!)

Hoe ben jij uit de kast gekomen? Vond je dit moeilijk?
Ik ben bij m’n ouders eigenlijk nooit officieel uit de kast gekomen, zo van: ik moet jullie wat vertellen. Rond m’n 16e was ik ontzettend verliefd geworden op m’n beste vriend, en toen hij verkering kreeg met een meisje was ik heel verdrietig. M’n moeder zag dat en vroeg er naar, ik moest huilen en toen was het allemaal wel duidelijk. Later heb ik het aan een paar vrienden verteld en hoewel iedereen erg verrast was, vond ik dat niet echt moeilijk. Ik liep al vanaf m’n twaalfde met het gevoel dat er iets met me was en omdat ik er niks van snapte, onderdrukte ik het maar. Daar werd ik heel somber van, dus toen ik eenmaal snapte dat ik homo was en het kon vertellen, luchtte dat wel op. Ik ben altijd wel vrij selectief geweest met wie ik het vertelde, want ik vond het totaal niet nodig dat iedereen het wist.

Hoe reageerde je omgeving?
Behalve m’n moeder had niemand het verwacht, maar iedereen reageerde prima. Natuurlijk zeiden sommige jongens domme dingen als ‘Als je maar niet zo’n nicht wordt’ en meisjes ‘Oh dan kunnen we samen jongens kijken!’ maar dat was goed bedoeld. Ook de laatste jaren als ik het vertelde aan collega’s of nieuwe vrienden (want uit de kast komen gaat je hele leven door) kreeg ik nooit slechte reacties. Alleen altijd: ‘Dat had ik echt niet verwacht!’ Dat moet je dan als een soort compliment opvatten, maar als je tegen een heterojongen zou zeggen ‘Je lijkt helemaal geen hetero!’ is ‘ie beledigd. Als drummer in een rockband ben ik wel altijd een uitzondering geweest in een hetero-wereld. Op internet zijn er wel wat lelijke dingen over me gezegd, maar ik denk eigenlijk dat de rest van de band minstens net zo vaak flikker/gay/fag/nicht is genoemd als ik haha! In interviews met bijvoorbeeld de Hitkrant ben ik altijd eerlijk geweest, ook omdat ik vroeger zelf best een tof ‘rolmodel’ had kunnen gebruiken.

Wat is je het meest bijgebleven?
De coming out aan m’n oudere broer vond ik het lastigst. Hij maakte soms flauwe homograppen en m’n ouders vonden het ongemakkelijk dat hij het nog niet wist, dus ik kreeg een deadline van m’n moeder. Je kan voor eeuwig wachten op het juiste moment, maar dat komt toch nooit dus ineens floepte ik het eruit. Zijn reactie: ‘Oh, ok.’ Vind ik nog steeds de beste reactie die er bestaat.